5 JAAR GELEDEN WERD PIM FORTUYN VERMOORD

(foto genomen in Palazzo di Pietro, zijn huis in Rotterdam)

Precies 5 jaar geleden op maandag 6 mei 2002 om zeven over zes werd Pim Fortuyn vermoord. Fortuyn had net de studio van Radio3 FM op het Mediapark in Hilversum verlaten na een interview, toen een man getooid met een baseballpet de vijf fatale schoten loste. Pim Fortuyn overleed korte tijd later. Het was één week voor de tweede-kamerverkiezingen van 2002 in Nederland. De meest onwezenlijke verkiezingen van Nederland ooit.

Pim Fortuyn richtte, na ruzie binnen de partij Leefbaar Nederland, korte tijd voor de verkiezingen zijn eigen partij op : de Lijst Pim Fortuyn (LPF).

“Ik ga de politiek in uit compassie en uit commitment. De politiek schreeuwt om een turn-around.” Zo kondigde hij zijn intrede in de politiek in Nederland aan. Voor veel mensen belichaamde hij dan ook de route naar meer persoonlijke vrijheid en verantwoordelijkheid. Weg van de linkse ideologie en betutteling. Weg van paars.

De laatste week van zijn leven vertoefde Fortuyn zondermeer in een euforie. Na zovele tegenslagen kon eindelijk zijn droom in vervulling gaan. Hij was immers de politiek ingegaan om premier te worden. Voor iets minder deed Fortuyn het niet. Op de dag van zijn moord stond de LPF in de peilingen op maar liefst 38 zetels. Twee maanden daarvoor bestond de Lijst Pim Fortuyn zelfs nog niet eens. Kun je nagaan hoe Nederland door deze alerte man door elkaar werd geschud.

Zelfs de Volkskrant, nu niet bepaald een “Fortuynist”, zette toen op de voorpagina: 'Opinieleider: LPF grootste, Pim premier'

De LPF behaalde uiteindelijk bij deze verkiezingen 26 zetels en Pim Fortuyn kreeg postuum nog meer dan 1.300.000 voorkeurstemmen. Nederland schudde op zijn grondvesten, zoveel is duidelijk.

‘De Goddelijke Kale' -zoals zijn goede vriend Theo van Gogh Pim Fortuyn noemde- vetrouwde het publiek in een interview kort voor zijn dood toe dat hij ervan droomde om minstens 85 jaar te worden en liefst in zijn Italiaans lievelingsdorpje Provecano di San Giorgio, waar hij een buitenverblijf had.

Pim is er slechts 54 geworden, want ene Volkert van der Graaf besliste er anders over.

Zoals zovelen kan ik mij nog perfect herinneren waar ik was toen het onheilsbericht van de moord mij ter ore kwam.

“Dit kan toch niet waar zijn ?” was mijn eerste gedachtenflits. Helaas, het was wèl waar. Pas enkele uren later, toen ik die afgrijselijke beelden zag op televisie, begon het langzaam-aan tot mij door te dringen wat er was gebeurd.

En wat er was gebeurd is iets wat ieder beschaafd persoon voor onmogelijk achtte in een Westers democratisch land. Pim Fortuyn was vermoord. Vermoord voor zijn mening! De flamboyante wonderboy was plots niet meer. Niet alleen een smet op het blazoen van de Nederlandse democratie. Neen, een schande voor alle mensen van goede wil.

De reactie van het publiek was dan ook navenant. Een nooit geziene volkstoeloop, massa’s bloemen en vele tranen. De mensen waren geschokt tot in het diepste van hun ziel. De meesten konden niet echt vatten wat er zich had voorgedaan, maar ze voelden allemaal perfect aan dat er iets niet klopte.

Tijdens de begrafenis van Fortuyn verwoordde Theo van Gogh het zo : “Volgens mij is hij het slachtoffer geworden van een politieke moord, ingegeven door de hetze van de paarse partijen.” Even later zou van Gogh -o macabere ironie van het lot- zelf het slachtoffer worden van diezelfde hetze.

Op de grafsteen van Fortuyn in Westerland staat nu treffend de volgende tekst :

Deze woorden spreken voor zich. Het drukt gevat de ontzetting en de ingehouden woede uit van zovele aanhangers, bewonderaars en “fans”.

In een volgend deel ga ik nader in op de betekenis van Fortuyn, maar ik wil de lezer nu reeds toevertrouwen dat ik uit diep respect en bewondering voor de figuur van Pim Fortuyn sinds mei 2002 de pseudoniem Pim heb aangenomen. En die hanteer ik nog steeds met alle graagte en de gepaste trots.

 

Waar je ook bent, beste Pim, het ga je goed. Ik blijf in ieder geval “at your service”.

Pim

Deel 2 : Volkert van der Graaf (VvdG)

De kogel kwam van links

De moordenaar van Pim Fortuyn was een linksradicale milieu-activist. Volgens zijn advocaat, de officiële politieverslagen en de rapporten van de toenmalige Binnenlandse Veiligheidsdienst (BVD) zou van der Graaf alleen gehandeld hebben.

Ik stel mij daar ernstig vragen bij.

Complottheorieën zijn altijd moeilijk te bewijzen. Om dat te kunnen doen moet men meestal een heuse undercover operatie op poten zetten en dan nog. Risky business.

Dat neemt niet weg dat sommigen (meestal om anderen schade toe te brengen) duchtig dergelijke kampvuurverhalen de wereld in sturen. Zo is er het absurde verhaal dat vriend en later fractievoorzitter van de Lijst Pim Fortuyn (LPF), Mat Herben, zelf achter het complot van de moord op Pim Fortuyn zou zitten en dat hij van der Graaf zou gebruikt hebben om zijn snode plannen ten uitvoer te brengen. Een “rechts” complot binnen de eigen rangen van de LPF als het ware. Te zot om los te lopen. Maar wel iets wat Mat Herben meer dan 4 jaar achtervolgd heeft. De firma Lockheed zou Herben hebben omgekocht voor de aankoop van jachtvliegtuigen, de Joint Strike Fighter, door de Nederlandse regering en dit volledig in tegenspraak met het standpunt terzake van de toen al overleden Fortuyn. Tot vorig jaar een ‘toevallig’ veloren gegane bandopname terug opdook waaruit bleek dat Fortuyn juist voor zijn dood in een gesprek verklaarde gewonnen te zijn voor deze aankoop. Herben was tot tranen toe bewogen toen hij werd gezuiverd. Weg complot dus. Weg rechtste samenzwering. Dit indianenverhaal, dat notabene vier jaar werd volgehouden door de linkse media, bleek op drijfzand gebouwd.

Terug naar van der Graaf, want hier is wel iets anders aan de hand.

VvdG was bestuurslid van de radicale Vereniging Milieu Offensief gevestigd in Wageningen. Hij stond er bekend als een berekend man. Zijn vereniging bleek een soort “bezwarenmachine” te zijn tegen de zogenaamde vleesindustrie.Veehouders vreesden het fanatisme van deze milieu-activisten zo sterk dat zij met alle middelen procedures bij de Raad van State in Nederland trachten te voorkomen.

Van der Graaf en de zijnen waren wel links-fanatieke activisten, beginselvast waren zij allerminst. Vooral als het op centjes aankwam. Want wat bleek. Deze Vereniging Milieu Offensief liet geregeld milieuprotesten afkopen door de boeren. Ruim honderd Utrechtse en Gelderse boeren hebben voor tienduizenden guldens per persoon milieuprotesten afgekocht van deze actiegroep. Naast de boeren legde zelfs één gemeente, de gemeente Harderwijk, centjes op tafel om de kritiek van deze milieu-activisten van tafel te krijgen.

Het brein achter deze procedures was zonder twijfel Volkert van der Graaf. De bescheiden organisatie groeide eind jaren negentig uit tot de belangrijkste tegenstander van de veehouderij in Utrecht en Gelderland. Tegen een op de vier milieuvergunningen werd bezwaar aangetekend. En onder leiding van VvdG won de organisatie honderden zaken bij de Raad van State.

Naast het feit dan VvdG niet vies was van de centjes moet er bij de moord op Fortuyn ook verwezen worden naar een afgeluisterd telefoongesprek dat op 7 januari 2002 werd opgevangen door het politiekorps van IJsselland tussen twee milieu-activisten. In deze gesprekken is er sprake van een plan voor de moord op Pim Fortuyn, waarin was te horen “Hij moet dood”. Of VvdG zelf bij deze gesprekken betrokken was is niet duidelijk. Volgens het betrokken korps moest dit gesprek helemaal niet serieus worden genomen en mocht in geen geval worden gezien als een plan tot uitvoering van een moord op Fortuyn.

Zeer vreemd is wel dat het betreffende politiekorps heeft verzuimd deze informatie door te spelen aan Den Haag of aan de binnenlandse veiligheidsdienst. Dit is wel gebeurd, maar pas veel later, namelijk NA 6 mei 2002, na de moord dus! De zo noodzakelijke persoonsbeveiliging heeft Pim Fortuyn derhalve nooit gekregen.

U ziet, vele vragen. Maar dat is nog niet alles.

VvdG werd veroordeeld tot –slechts- 18 jaar gevangenis. Deze 18 jaar werden, nadat zowel de familie Fortuyn als het openbaar ministerie in beroep waren gegaan, nogmaals bevestigd door het hof van Beroep. Tot grote ergernis van de familie Fortuyn, de vele vrienden en fans van het eerste uur.

Niet alleen is deze straf wraakroepend mild, ook het Nederlandse justitiebeleid is al even laks als het Belgische. Zo komt VvdG reeds in 2010 in aanmerking voor penitentiair verlof. In Nederland heet het ‘proefverlof’. Ge knalt iemand af om duidelijk politieke redenen en amper 7 jaar na de veroordeling wordt ge al op een weekendje “stappen” getracteerd. Bent u ook zo aan de grond genageld als ik ?

VvdG werd in 17 juli 2003 eveneens verooreeld tot het betalen van € 22.000 schadevergoeding. Tot op heden heeft hij daar nog geen euro van betaald en dit ondanks het feit dat VvdG niet bepaald onvermogend is gezien zijn lucratieve milieuzaakjes en dat bovendien zijn vriendin ‘er warmpjes inzit’ (dixit hemzelf). Uit stukken van het college van procureurs-generaal zou bovendien blijken dat de totale saldi van zijn privé-bankrekeningen ten tijde van de moord ruimschoots voldeden om deze € 22.000 te kunnen betalen.

VvdG weigert evenwel deze schadevergoeding te betalen omdat hij bezwaar maakt tegen de eis van de familie Fortuyn dat hij nu en in de toekomst geen inkomsten mag genereren uit deze moord. VvdG wil namelijk nog geld slaan uit zijn daad in de vorm van het schrijven van een levensverhaal, een biografie over de moord op Pim Fortuyn.
De familie wil uiteraard niet dat hij inkomsten zal krijgen uit artikelen, boeken of andere activiteiten.  De familie stelt dit als voorwaarde om genoegen te nemen met de door de rechtbank bepaalde –minimale- schadevergoeding van 22.000 euro. U zal zeggen, dit is toch de logica zelve. Niet zo voor VvdG. Die weigert deze eis vooralsnog te accepteren.

Zo werd er ook een betalingsregeling voorgesteld van 2.200 euro per jaar voor de komende tien jaar. De erfgenamen van Fortuyn hebben afwijzend gereageerd op dit voorstel: 'Wij hebben geen zin om tien jaar lang aan deze hork vast te zitten', zo zei Marten Fortuyn in een terechte reactie.

VvdG was daarenboven niet alleen een milieu-activist, hij was bovendien ook politiek actief. Getuige daarvan zijn zelf opgerichte partij, Koevoet, waarmee hij in 1990 deelnam aan de gemeenteraadsverkiezingen in Wageningen. VvdG wist met zijn links-anarchistische partijtje echter geen zetel te behalen.

Partijprogramma van Koevoet : het 'elimineren van de onderdrukking van individuen. In welke vorm dan ook'. Hier staat dus niet dieren, maar individuen.

Of het vermoorden van mensen gelijkstaat met “elimineren” is niet meteen duidelijk. Verdere “programmapunten” van VvdG waren : afschaffing van het leger, legalisering van drugs, gratis openbaar vervoer, meer aandacht voor fietsverkeer, nivellering van inkomens, herstructurering van het onderwijs en de mogelijkheid tot bewuste werkloosheid.

Mààr volgens K. Plooy, de officier van justitie (in België is dit het openbaar ministerie) had VvdG géén politiek motief toen hij Pim Fortuyn op 6 mei 2002 doodschoot. Begrijpe wie kan.

Voor VvdG telde, aldus Plooy tijdens de rechtszaak, alleen het dierenwelzijn. De rechter volgde die redenering en veroordeelde VvdG tot (slechts) 18 jaar cel. Als hij volgens de rechtbank wél een politiek motief had gehad, was hij wellicht tot een levenslange gevangenisstraf veroordeeld. De politieke activiteiten van VvdG. zijn tijdens het proces nooit ter sprake gekomen. Voor zover ik weet was Fortuyn nochtans geen veehouder, die weigerde zijn losgeld te betalen. Maar wel een politicus pur sang en dit met uitgesproken meningen. Volgens de rechtbank had het echter allemaal niets met politiek te maken !

Ik laat het oordeel over aan het gezond verstand van de lezer, maar het minste wat men kan zeggen is dat er wel bijzonder veel losse eindjes zijn in dit trieste verhaal.

 

Deel 3 : Pim Fortuyn

Ik zeg wat ik denk en ik doe wat ik zeg

Het leven van Pim Fortuyn heeft veel weg van een Griekse tragedie. Maar of hij blij zou geweest zijn met deze omschrijving, ik betwijfel het. Zijn beslissing om in de politiek te gaan was een weloverwogen keuze en hij kende ook de gevaren van het vak. Maar dat het zo’n vaart zou lopen, dat had zelfs hij niet kunnen voorzien.

“Ik ga de politiek in uit compassie en uit commitment. De politiek schreeuwt om een turn-around.” Zo kondigde hij zijn intrede in de politiek in Nederland aan. En dat typeerde hem ook.

Iemand die vol was van charisma, humor, doorzettingsvermogen, welsprekendheid, visie, intellect en eruditie en dit alles ten dienste stelt van de politiek. Het was du jamais vu. Honderduizenden Nederlanders hebben jarenlang in stilte gewacht op iemand van zijn kaliber. Voor veel vrijheidslievende mensen belichaamde hij de weg naar wat meer persoonlijke vrijheid en verantwoordelijkheid. Weg van de linkse betutteling. Niet alleen de inhoud van zijn politieke boodschap stoorde de verwaande politici, het was vooral ook zijn stijl die sinds decenia niet meer gezien was in de Nederlandse politiek.

Fortuyn was de heersende regentenmentaliteit, de hypocrisie en het paternalisme zeg maar, zò beu dat dit voor hem een voldoende drijfveer was om door te zetten. Want hij haatte het zittende establishment als geen ander.

“Het is een gesloten wereld met autistische trekjes met een geheel eigen kijk op de wereld en de werkelijkheid en zelfs met een geheel eigen jargon dat voor buitenstaanders nauwelijks te volgen is.” zo omschreef hij het toenmalige politieke bedrijf.

Pim Fortuyn liet zich graag professor noemen. Stricto senso was hij dat niet (meer).

Van 1990  tot 1996 was hij bijzonder hoogleraar arbeidsvoorwaarden aan de Erasmus Universiteit van Rotterdam. Hij bekleedde daar de Albeda leerstoel. Albeda was hoogleraar en minister van Sociale Zaken en lid van de Eerste Kamer voor het CDA.

De taak van Fortuyn als hoogleraar bestond erin zich bezig te houden met arbeidsverhoudingen in de publieke sector. Een domein dat Fortuyn bijzonder goed kende. Zijn basisgedachte in deze materie was geniaal in zijn eenvoud : “Geld moet je eerst verdienen en dan pas uitgeven.” We spreken ondertussen al wel 15 jaar geleden.

Na zes jaar werd hij aan de kant gezet met als reden ‘niet wetenschappelijk’. Dat is natuurlijk maar de gedeeltelijke waarheid. Wel is het zo dat hij het forum dat hem geboden werd zodanig naar zijn hand wist te zetten dat het als het ware een Fortuyn-venster werd op samenleving. Maar wel met een nooit geziene analytische accuratesse. De titel 'professor' heeft hij dan ook met veel genoegen blijven gebruiken.

Daarvoor was hij oa. docent sociologie bij de vakgroep filosofie en maatschappijleer aan de Rijksuniversiteit Groningen. Fortuyn was wetenschappelijk een eclecticus. Hij plukte uit diverse theorieën wat hij bruikbaar achtte. Maar hij was vooral een bijzonder populair docent. Zijn colleges werden druk bezocht, hij had veel te vertellen en hij deed dat met de nodige punch.

Zo gaf Fortuyn een afscheidscollege in Groningen, gebruikelijk voor een hoogleraar maar hoogst uitzonderlijk voor een docent, waar meer dan achthonderd toehoorders aanwezig waren. Met een overdonderend applaus namen ze afscheid van deze begenadigde spreker.

In diverse publicaties hield de Fortuyn een pleidooi voor kernachtige, slagvaardige departementen met minder ambtenaren. “Modelleer de overheidsdienstverlening zo veel als mogelijk naar de dienstverlening zoals deze wordt georganiseerd door het particuliere bedrijf,” schreef hij in zijn werkje ‘Zonder Ambtenaren’ (1991).

Volledig vernieuwend was dat Fortuyn een openbaar systeem voorstond met een strikte scheiding tussen het beleid op zich en de uitvoering van dat beleid. Net zoals dat in Zweden het geval is, en dus bepaald geen onzin. In dit opzicht was Fortuyn zijn tijd ver vooruit.

Fortuyn was een pienter man, begenadigd met een vlijmscherpe tong. Maar hij sprak ook met kennis van zaken. Zo wist Fortuyn de pijnpunten van de samenleving haarscherp bloot te leggen. Het maakte hem op korte tijd de lieveling zovele Nederlanders. Tot grote ergernis van zijn opponenten.

De steile klim in de populariteit toonde aan dat er al lang iets grondigs misliep in de Nederlandse samenleving. Vrijwel iedereen wist dat. Alleen de invorentoren-bewoners hadden het nog niet door. Wanneer zij dan in debat moesten gaan met deze briljante man stonden ze met hun mond vol tanden. Bij de vele debatten die ik heb gezien, droop hun haat en nijd gewoonweg van het scherm. Tegenover dit frisse geluid stonden alleen maar linkse verzuurde gezichten. Het was soms ronduit zielig om te zien hoe tegenstanders van Fortuyn -met de linkse media voorop- keer op keer door Fortuyn schaakmat werden gezet.

Daarnaast kon Fortuyn ook ontzettend lief zijn. Leraar zijn, toehoorders onderwijzen, een verhaal mooi vertellen, dat kon hij erg goed en dat deed hij ook graag. Het volgende typeert hem ten voeten uit :

“Laatst had ik een diner. Naast mij zat een meisje van 13 dat maar giechelde. Ze zei dat ze huiswerk moest maken. Over de verlichting. Ze begreep nog net dat het niet over de lamp boven onze hoofden ging. Ik vroeg of de meester wel eens een verhaal vertelde. Neen dat deed hij niet. Toen heb ik college gegeven over de verlichting. Ik vertelde over Spinoza en het hele gezelschap hing aan mijn lippen. Een verhaaltje vertellen aan een meisje van 13, dat was voor mij intens geluk.” Mooi toch, niet ?

Tijdens de voorstelling van het boek “De puinhopen van acht jaar paars” in 2002 herinnert iedereen zich de taart die Fortuyn in het gezicht kreeg geworpen. Hij sprak toen waarschuwend deze profetische woorden :  “Het hadden ook drie kogels kunnen zijn.” De arme man kon toen nauwelijks vermoeden dat het er uiteindelijk vijf zouden worden!

Dat de linkerzijde er alles aan deed om Fortuyn te diaboliseren bewijst dit stukje haatproza dat te lezen stond in “Vonk” (een marxistisch webportaal) de dag dat Fortuyn werd vermoord :

“Even na zessen werd de extreem-rechtse en racistische demagoog Pim Fortuyn met zes kogels beschoten op de parking van het Mediacentrum nabij Amsterdam,”

Als ik dit lees gaat mijn afkeer voor de linkerzijde nog maar eens in een hogere versnelling. Fortuyn was noch extreem-rechts, noch racist, noch een demagoog.

Het is nu net wat Fortuyn allemaal niet was. Dergelijke nonsens schrijven getuigt niet alleen van een totaal gebrek aan elementair respect en fatsoen, een groter voorbeeld van linkse verzuring kunt ge u toch niet voorstellen.. Het toont met verve aan tot wat een verstarde linkerzijde in staat is wanneer zij hun gelijk niet kunnen halen. Want wat moesten zij in hemelsnaam aanvangen met een rechtse homo? Dat stond natuurlijk niet in het linkse vademecum.

Historisch in die zin is ook het debat met Pvda kamerlid Marcel van Dam waar die Fortuyn “een buitengewoon minderwaardig mens” noemde. Een Untermensch als het ware. Van Dam heeft daarna geprobeerd die uitspraak uit alle media te laten weghalen. Volledig in lijn met de grote linkse traditie. Het is hem niet gelukt is. Gelukkig maar.

En van linkse traditie gesproken. Deze grote strijder tegen de ongelijkheid in Nederland, die Pvda’er van Dam, is de eigenaar van een villa van enkele miljoenen euro in het Veluwse plaatsje Hulshorst! Socialisten, ze zijn overal hetzelfde.

In 1997 reeds publiceerde Fortuyn zijn boek “Tegen de islamisering van onze cultuur”. Een striemende aanklacht tegen wat toen nog een volstrekt taboe was : de islam.

Zijn uitspraken als “Nederland is vol” en “Dweilen met de kraan open” of “De islam is achterlijk, ik zeg het maar, het is gewoon een achterlijke cultuur.” Het zijn uitspraken die ondertussen tot het Nederlandse patrimonium behoren.

Fortuyn schreef daarover het volgende in 1997 :

“Er zijn niet of nauwelijks liberale moslims. Veruit de overheersende structuur is conservatief en fundamentalistisch. Het is een achterlijk geloof. Kijk het christendom is geseculariseerd en de paus erkent de scheiding tussen kerk en staat. Vergist u zich niet! Zelfs in zuidelijke landen waar 90% katholiek is, is er de scheiding van kerk en staat. Kom daar maar eens mee aanzetten in islamitische landen. Ik vind het heel erg dat christenen niet begrijpen dat ze de islam buiten de deur moeten houden. Al die eeuwen strijd zijn kennelijk voor niets geweest. Ik zeg: géén islamitisch onderwijs! Het is niet te vergelijken met het christendom, dat geseculariseerd is. Tussen die twee kan ik juridisch geen verschil maken, maar ik zeg inderdaad dat christenen mentaal en moreel recht hebben om anders behandeld te worden dan die islamieten. De bevolkingsgroepen die dit land door de eeuwen heen hebben helpen opbouwen, hebben meer rechten. Punt uit. Islamieten die hier net komen, hebben zich maar te gedragen naar onze kernnormen en -waarden. Dat betekent in mijn opvatting: geen gesubsidieerd islamitisch onderwijs. En als het je niet aanstaat, moet je maar teruggaan.”

Verrassend actueel allemaal. Jammer genoeg is het er sinds de dood van Fortuyn alleen maar erger op geworden is. Fortuyn had gelijk, heeft gelijk en krijgt elke dag opnieuw gelijk. Dat beleidsmensen die wijze woorden van Fortuyn toen -maar ook nu nog- in de wind slaan is zondermeer wraakroepend. Laten we hen dan de rekening maar eens presenteren. Daar waar het hen het meeste pijn doet : in de stembus.

Pim