Ooit heeft Antwerpen een briljant en geliefd liberaal burgemeester gekend, Jan van Rijswijck (1853 -1906) een sociaal, Vlaamsgezind man die over de gave van het woord en de stemintonaties van de grote redenaar beschikte. Zelfs nù de redevoeringen van Van Rijswijck herlezen, geeft een idee van 's mans welsprekendheid en de indruk die hij moet nagelaten hebben op zijn toehoorders. Hij bleek boven de partijpolitiek uit te zweven maar dat is een indruk : de plaatselijke kleine politiek werd uitgewist door de tijd. "Onze Jan" zoals hij genoemd werd door de gewone werkende man, kende natuurlijk in eigen liberale rangen en daarbuiten veel tegenstand en afgunst. Hij was Vlaamsgezind, wat hem verdacht maakte bij de overwegend franskiljonse burgerij van die dagen. De liberale partij op zich was helemaal geen gestructureerd duidelijk geheel: in elk arrondissement bestond een plaatselijke partij en het was in kamer, senaat, of provincieraad dat de verkozenen eensgezinde standpunten probeerden te vinden. Dat was niet evident, want er waren franskiljons, vrijmetselaars, progressieven, kerkelijken, conservatieven en flaminganten maar het waren vooral de franstaligen uit de bourgeoisie die hun stempel drukten op de liberale politiek.
.
.
" Hij vleide geen groten ter wereld "
.
De Liberale Partij, een vlooientheater met weinig publiek
Er zijn in het verleden nog liberale burgemeesters geweest in Antwerpen zoals Peter Alfons Hertogs, Jan de Vos of Arthur Desguin die echter vooral hun naambekendheid danken aan de straten die achteraf naar hen genoemd zijn. De liberalen zijn er nooit in geslaagd de rebelse en recalcitrante bewegingen die in de havenstad Antwerpen ontstonden, op te vangen. Zij lieten zich niet inspireren door nieuwe ideeën of maatschappelijke heroriënteringen. Het liberale vrijheidsideaal werd vooral gezocht in een egoïstisch individualisme met als rare uitschieter de felle en sociaalbewogen Jan van Rijswijck.
De succesvolle Meetingpartij die in 1862 ontstond als protest tegen de belgische militaristische plannen, die uitgesproken flamingantisch was en anti-koningsgezind, is later opgegaan in de conservatieve katholieke partij en vreemd genoeg niet in de liberale. Dit is veelbetekend. Na de Grote Oorlog (WO I) zijn de liberalen langzaam verschrompeld tot "de schuchtere blauwen", zoals zij genoemd werden, compleet overvleugeld door socialisten en katholieken die het zogenaamde" mystiek huwelijk " aangingen. De katholiek Frans van Cauwelaert (grootoom van Rik van Knack) en de socialist Camille Huysmans verdelen onder mekaar de macht en gaan een schoolpact avant-la-lettre aan : het stedelijk onderwijs wordt van dan af de burcht waar de socialisten generaties Antwerpenaars opleiden in hun scholen : "Waar 't verstand in vreê kan groeien, waar de vrijheid van gedachten in de geesten leeft " (uit het Lied van de officiële school). U vindt de volledige tekst bij de collega van Seniorennet, die politiek neutraal is, Ludovikus..
.
.
Frans Van Cauwelaert en Camille Huysmans : het mystieke huwelijk
tussen katholieken en socialisten
.
.
Grootjans & Schiltz : het water was niet alleen te diep, hun armpjes waren te kort
.
Na WO II waren er lesgislaturen, dat de liberale fractie bestond uit 3 leden op een totaal van 45, later 51, gemeenteraadsleden. De oud-minister Albert Lilar was lange tijd de kapitein van het trio. Het is pas onder het bewind van Omer Vanaudenhoven die de Liberale Partij in 1961 aan mekaar smeedde en tegelijk officieel openstelde voor katholieken, onder de naam Partij voor Vrijheid en Vooruitgang (PVV) dat er een centrale structuur ontstond en een eenheidsleiding. De PVV, vlug omgedoopt door de Vlaams-nationalisten, tot Pest voor Vlaanderen, kende ook in Antwerpen een relatief succes en de fractie van 3 man, kreeg er enkele paardenkoppen bij, het weze gezegd als boutade. In 1964 deed ook de Volksunie haar intrede op de Grote Markt met 5 verkozenen. De directeur van de Nieuwe Gazet, Frans Grootjans en Hugo Schiltz vonden mekaar en spraken stilletjes over een mogelijke coalitie om het mystiek huwelijk uit mekaar te drijven. PVV-gemeenteraadslid Piet van Roe, radiojournalist bij de BRT en later directeur Televisie en tijdelijk opvolger van de geweldige Tony Mary, was helemaal niet opgezet met de idee van een samenwerking met de zwarte Volksunie. Net zomin als zijn tweetalige maar tolerante collega Antoinette Helsmoortel-Pécher die jarenlang het chi-chi weekblad Le Courrier d'Anvers rechthield. In dit gazetje werden wekelijks de verlovingen, huwelijken, geboortes en reizen naar het hiernamaals medegedeeld die de Antwerpse franskiljons bezighielden. Door gebrek aan electorale draagkracht is er van de droom van de VU en PVV-leiders niets in huis gekomen : een heruitgave van het in 1921 gesloten bestuursakkoord tussen geel en rood zat er niet in. Het water was diep, de armpjes om over te zwemmen waren kort.
.
.
Als de muren konden spreken, stond het stadhuis niet meer overeind
.
Open VLD : de schoenpoetsers van Janssens
Sedert de toename van Vlaams Belangkiezers in de Scheldestad (33,5% in 2006) worden er ondemocratische en onwerkbare schepencolleges in mekaar geknutseld. Alle voorbijgestreefde partijen, angstig samengetroept om de macht niet te hoeven delen met de aartsvijanden van de belgische staat. Men benoemt zichzelf tot superdemocraat, barrikadeert zich binnen het stadhuis en scheldt iedereen die een andere opvatting huldigt uit voor racist of fascist. Dat de onveiligheid in deze stad inmiddels legendarische vormen aanneemt (naar Vlaamse normen) en de leefbaarheid zwaar op de proef wordt gesteld door de aanwezigheid van 170 nationaliteiten, is een neveneffect van de multiculturele maatschappij waar de meeste politici de ogen voor sluiten. Met vele Europese en Vlaamse subsidies wordt geïnvesteerd in stenen en de oorspronkelijke Antwerpenaars met wier mening nauwelijks rekening wordt gehouden, mogen hun plan trekken in hun multicriminele leefomgeving.
.
Ook de Open-VLD, de Vlaamse Liberale Democraten kiezen, koste wat het kost, voor de macht. Zij menen een greep te hebben op het stedelijk beleid, omdat hen twee schepenmandaten aangeboden zijn in ruil voor hun 9,7% van de kiezers. De partij wordt gedomineerd door Ludo van Campenhout, een labiel iemand die zowel extreem beminnelijk kan zijn, als even extreem onbeschoft en woedend. Kenmerkend voor 's mans persoonlijkheid, is een verregaande vorm van ontkenning van de realiteit, tot uitdrukking gebracht door onverschilligheid of afwezigheid. Hij heeft zijn partij, zichzelf en zijn kleine aanhang vastgekoppeld aan het lot van de socialistische burgemeester. Als deze laatste bijvoorbeeld uitgenodigd wordt voor lastige debatten (waar hij bang voor is), stuurt hij Van Campenhout uit ; deze beroest zich vooraf om zijn faalangst te bezweren en het resultaat van zo'n opdracht zagen we anderhalf jaar geleden tijdens een uitzending van de Zevende Dag. Een opgeblazen krijtwitte man die gedrogeerd leek en onmiddellijk begon te tieren en schimpen tegen Dewinter die doodkalm vroeg : "Hebt u soms Epo genomen ?" In de liberale partij wordt er al eens meer geworsteld met roesmiddelen.
.
De inbreng van het liberale gedachtegoed in dit college is gering, om het elegant uit te drukken. De VLD heeft een bekwaam technisch schepen op het departement van financiën, Luc Bungeneers (een ex CVP-er). In 2006 werd bij de gemeenteraadsverkiezingen de VLD gehalveerd. De klassieke kiezers zien niet wat ze te verwachten hebben van een partij die zich ter linkerzijde aanbiedt als verlengstuk van de SP-a. Het débâcle herhaalde zich in 2007 bij de de federale verkiezingen.
.
In de gemeenteraadsfractie zit de norse Ann Coolsaet, die door de Visa-affaire haar schepenmandaat moest afstaan, te wachten tot Van Campenhout struikelt, zodat zij terug haar scepter kan opnemen. Coolsaet is een advocate die meent dat politieke
verantwoordelijkheid het best weerspiegeld wordt door onvriendelijk en bars op te treden
.
.
..
.
.
Wankelt Van Campenhout ? Kris Luyckx, de coming man met steun van Bart Somers, loopt zich warm
Deze week kwam een van de topambtenaren van Van Campenhout in opspraak, dankzij het speurwerk van Hugo Coveliers van Vlott. De man bewoont gratis twee appartementen op de Meir gedurende 18 jaar. Dit is een akkoord dat hij heeft aangegaan met een bouwpromotor terwijl hij verantwoordelijk is voor ondermeer bouwvergunningen en ruimtelijke ordening. Niets aan de hand beweert de begunstigde, ik heb heel wat verbouwingsonkosten laten uitvoeren, eerst was er sprake van 50.000 euri en enkele dagen later waren het er 100.000. Na de 18 gratis jaren, zal hij een huishuur betalen van 2.000 euri per maand. Grosso modo heeft deze ambtenaar een cadeau ontvangen van € 2.000 x 12 maanden x 18 jaar = € 432.000, een kleinigheid. En Van Campenhout, zoals het de gewoonte is bij hedendaagse politici, wentelt alles af op de kap van die medewerker ... "Ik heb het hem gevraagd en voor hem was alles in orde". Kan u het zich voorstellen ?
Omwille van het politiek fatsoen zou de Epo-schepen oneervol de 
laan moeten worden uitgestuurd als de feiten kloppen. In het liberale hoofdkwartier te Brussel zou men wat blij zijn, verlost te zijn van deze "caféploegbaas uit 't stad" zoals de liberalen onder mekaar hun Antwerpse voorman noemen. Met de onverschilligheid van het eigen ongelijk voert hij de partij van de ene nederlaag naar de ander vernedering. Somers heeft de advocaat Kris Luyckx ( u kent hem, prominent aanwezig bij menig allochtonenproces) die angstvallig tegengewerkt en geweerd wordt bij de plaatselijke VLD weggehaald naar het liberale hoofdkwartier om hem niet mede te laten ondergaan met de vaste tooghangers.
Antwerpen is ook de plaats waar Hugo Coveliers van Vlott actief is en heel wat vertrouwen geniet bij rechtse kiezers van liberale strekking. De VLD heeft wel een meevaller : het LDD boegbeeld in de lastige stad verdedigt regelmatig andere standpunten dan Jean-Marie. Ten bewijze deze tekst van de webstek van Joods Actueel : Terry Davids, directeur van Joods Actueel, had een openhartig gesprek met Jurgen Verstrepen (LDD). Verstrepen heeft een heel ander zicht op het Midden-Oosten conflict dan zijn partijvoorzitter, Jean-Marie Dedecker. Deze man is niet in staat tot om het even welke partij te behoren : waarom gaan overstap naar de VLD na de verkiezingen, natuurlijk als hij zeker is van zijn zetel. Het liberale vlooientheater in Antwerpen kan moeilijk een slechtere zaak doen..
Savat
Donkere maandag
