Kristien Hemmelinks

.

Een mooi begin van een nieuwe dag !  Neem uw zakdoek om uw transpiratie weg te dippen, of een bengelende traan te wissen.  Als mevrouw Wafa Sultan Harshly spreekt, kan u enkel luisteren en lezen (Engelse of Duitse ondertiteling). Probeert u er geen speld tussen te krijgen, want dat lukt niet.  Vrolijk worden we er niet van, maar het is wel verhelderend.  Alhoewel onze Westerse poco's natuurlijk zullen beweren dat dit fel overdreven is en dat dankzij hùn toegeeflijkheid de moslims in Europa vlug zullen emanciperen tot vlotte, toffe, tolerante grapjassen. Mevrouw Wafa spreekt haar eigen Arabische taal, maar met permissie en respect, ik vind het afschuwelijk om te beluisteren, alhoewel  ons eigenNederlands ook behoorlijk gutturaal klinkt.  Het is de inhoud, die telt.

Aysel Tugluk is een koerdische die zetelt in het Turkse parlement voor de Democratische Genootschapspartij.  Ze werd zonet veroordeeld tot 18 maanden cel, omdat ze tijdens een redevoering in 2006 had gezegd in verband met de PKK, dat "mensen voor de enen terroristen zijn en voor de anderen, helden".  Alhoewel ze parlementaire onschendbaarheid geniet, geldt deze in haar geval niet, want het Hoog Gerechtshof is van oordeel, dat wie voor terroristen pleit, niet onschendbaar is. We beginnen min of meer te vatten, waarom binnen de EU een sterke stroming van socialisten, uiteraard gevolgd door de fantasten uit het centrum, Turkije er bij wil hebben : dat zijn de meesters in het vestigen van ondemocratische structuren.  Natuurlijk is het aartsdom te beweren dat terroristen die onschuldige mensen het hoekje om helpen, helden kunnen zijn.  Maar ja, in die door moslims overheerste landen, is het leven niet veel waard en loopt men eeuwen achter. Erdogan gedraagt zich een kolerieke gek die te veel naar naar de Chaplinfilm "The Great Dictator" heeft gekeken. Ik denk dat mevrouw Tugluk in hetzelfde bedje ziek is, maar dan in de vrouwenafdeling uiteraard. Gescheiden, maar toch bezeten door hetzelfde virus.

http://www.hurriyet.com.tr/english/domestic/10933467.asp?scr=1

Franstalige belgen zijn net verwende en onhandelbare kindjes. Als zij in het land B hun zin niet krijgen, lopen ze jankend alle internationale instellingen af ,om snikkend het onrecht aan te klagen dat de racistische Vlamingen hen aandoen. 

"Meester, ik mag niet in zijn Vlaamse kamer gaan spelen met zijn Vlaams  speelgoed."

"Meester, de stomme Flamin wil mij niet verstaan, ik heb nochtans een mooie taal en hij blaft als een hond."

"Meester, geef de Flamin eens een pandoering, want hij doet niet wat ik wil".

Naar aanleiding van de Europese verkiezingen zijn er enkele gemeentes in Vlaams-Brabant die omwille van het niet gesplitste arrondissement BHV, principieel en symbolisch weigeren de verkiezingen te organiseren. De gemeenteraden van Lennik en Affligem hebben de beslissing al genomen en Overijse, Sint Pieters-Leeuw en Halle zouden volgen.

De Franse jankers zijn achter de schermen naar de Europese Commissie getrokken om te gaan klagen, dat hun chi-chi-ters in die gemeentes niet zullen kunnen stemmen.  Wat natuurlijk flauwe kul is, want in dat geval neemt de provincie de organisatie op zich.

Het enige wat de chi-chi-ters beogen is zichzelf weer eens in een slachtofferrol wentelen.

De Vlaamse regering heeft aangekondigd dat zij geen sancties zal treffen tegen de gemeentebesturen die op juridisch juiste gronden weiegeren de Euro-verkiezingen in te richten.

Wij zijn de chi-chi-ters beu, wij zijn belgië beu, wij hebben onze buik vol van hun valse mentaliteit, hun profitariaat, hun gesjoemel en hun misselijke arrogantie.

Ray

Lijst Dedecker, de grote challenger en outsider bij de komende verkiezingen, koos enige tijd geleden al voor Jürgen Verstrepen als kopman in Antwerpen. De jongste tijd is de positie van Verstrepen intern in opspraak. Jean-Marie Dedecker zei me dit weekend nogal raadselachtig dat Verstrepen nog altijd zijn nummer één blijft, maar dat zich momenteel zoveel sterke kandidaten aandienen dat hij pas definitief wil beslissen in mei.

Lex Molenaar in de Pravda van Linkeroever

In de nacht van dins-  op woensdag hebben verdraagzame elementen uit Keulen duidelijk gemaakt met verfbommen, dat er geen plaats is voor lieden die de multiculturele maatschappij bekritiseren.  Pro Köln gaat niet akkoord met de islamisering in de stad, terwijl dit toch duidelijk een verrijking betekent.  Gelukkig is er voldoende tuig om de Enige Waarheid te dienen.

Trouwe lezers weten het intussen, wij hebben een zwak voor de ruimte, de sterren, de exoplaneten, buitenaards leven en volgelingen van de profeet. Vermoedelijk spruit die hunkering naar het onbekende en onbereikbare voort uit onvoldaanheid over het aardse bestaan : de zoektocht van het inidividu naar het betere en hogere.  Eigenlijk dezelfde impulsen die Graaf Lipmans bewogen om dagelijks zijn miljarden te strelen in de hoop dat ze zo beter zouden aangroeien. 

Wij strelen de wolken, wij pinkogen naar de sterren en staren ons blind op de gekleurde foto's van Hubble, goed wetende dat de realiteit donker en geheimzinnig is.  Een compensatie voor het goddelijke dat wij afwijzen, terwijl we er zelfs niet in gelukken het systeem van de oerknal te bevatten. "En wat was er dan voor de Big-Bang ?" mag je niet eens vragen van de wetenschappers. Moeten we  dan toch naar de Paus ? Om en passant via nieuwbakken kardnaal Richard Williamson  de holocaust te verloochenen, neen, dat brengen we niet op.

Weet u, waar wij wel graag in geloven : de vriendschap, het goede gevoel van samen te zijn en te lachen met onze eigen tekortkomingen.  Ons Grote Gelijk gebruiken als een handbal die we naar mekaar toespelen en doorgooien en al de anderen die rond ons cordon grimmig zichzelf staan op te vijzelen, uitlachen en een neus zetten. 

Maar intussen is er wel nieuws over buitenaards leven.  Vlug, allen daarheen, hopelijk is er ook een cordon, anders voelen wij ons niet thuis.

Buitenaardse beschavingen, allemaal goed en wel maar van spaarlampen hebben ze duidelijk nog niet gehoord, de verspillers ! 

Nabootsen

De bevindingen van Duncan Forgan, werkzaam aan de University of Edinburgh, staan gerapporteerd in het vakblad Journal of Astrobiology. Ondanks het grote aantal beschavingen is het niet waarschijnlijk dat er wederzijds contact wordt gelegd, beweert Forgan. De wetenschapper gebruikte een geavanceerd computerprogramma om het ontstaan en ontwikkelen van een heelal na te bootsen. Hierbij werd gelet op de ontwikkeling van zonnestelsels en zogenaamde exoplaneten.

Evolutie

Forgan richtte zich vooral op het ontstaan van leven en de evolutie daarvan. In één van zijn scenario's kon leven moeilijk ontstaan, en vond evolutie makkelijk plaats. Dit resulteerde in 361 verschillende beschavingen. In een ander scenario ontstond leven heel makkelijk, maar vond evolutie moeilijk plaats, hetgeen leidde tot 31.513 verschillende levensvormen. Een derde scenario richtte zich op het verplaatsen van leven tussen verschillende planeten via botsingen tussen hemellichamen, wat leidde tot 37.964 verschillende intelligente beschavingen, meldt BBC News.

Contact

Forgan geeft toe dat zijn ontwerp enkele zwakheden kent. "Het beeld dat we nu hebben is nog steeds niet compleet. Als er buitenaards wezen is, is het mogelijk dat we geen contact kunnen maken en geen idee hebben wat voor vorm ze aannemen. We kunnen niet voorspellen hoe intelligent leven op andere planeten eruit ziet", aldus de wetenschapper.

@ Spitsnieuws.nl

***

Geef ons maar Juffrouw Ellen

Volgens de Drake formule, die wetenschappelijke tegenstanders niet kunnen weerleggen, zouden er in ons eigen melkwegstelsel met zijn circa 200 miljard zonnen, 10 tot 1000 planeten bestaan met intelligent leven. En dat Steven Utsi van de VB Studiedienst niet komt zeuren dat hij er nog enkele meer of min heeft geteld, want dan sturen we hem naar de webstek van  SETI , waar meer vragen dan antwoorden te rapen vallen en gelukkig veel foto's zonder auteursrechten. Ook handig.

Ray

Vlaamse Regering redt KBC

In België neemt de KBC zowat de positie in van ING in Nederland: het gaat in beide gevallen om zeer solide banken, die op een gegeven moment het slachtoffer werden van de algemene beurskrisis, en ook van het feit dat inmiddels andere banken reeds ruime overheidssteun hadden gekregen. Het is bekend dat sommige beleggingsadviseurs hun klanten het advies gaven hun geld terug te trekken uit aandelen van banken zonder overheidssteun omdat die spoedig de gevolgen zouden ondervinden van het opgelopen konkurrentienadeel. Afgezien nog van de algemene krisissfeer was dit een van de oorzaken waarom de koersen van gezonde banken naar beneden gingen. Dat overkwam KBC, Deutsche Bank, Barclays (GB), Banco Santander (SP), en enkele anderen. Daarbij kwam de onbetrouwbaarheid van Oost-Europese en Russische, soms maffiose, ekonomieën, waarin KBC fors had geïnvesteerd.

Maar dat is hooguit de helft van het verhaal. De andere helft is dat KBC in een zelfstandig Vlaanderen niet zou zijn blootgesteld aan de vijandschap van een gedeelte van de eigen overheid, want dat is wat hier is gebeurd. En het was voorspeld. Toen na het aantreden van de eerste regering-Verhofstadt het Franstalig triomfalisme over heel Brussel weerklonk (want in ruil voor zijn eersteministerschap had Verhofstadt de macht in handen van de Franstaligen gelegd, precies zoals na hem Leterme en Van Rompuy hun schijnmacht te danken hebben aan hun "begrip" voor de Franstalige belangen), noteerde de scherpe waarnemer Hugo de Ridder (in Humo, 28.3.00), dat hij in de Wetstraat Franstalige politici en opiniemakers hoorde zeggen: "We zullen de Kredietbank als financiële ruggengraat van Vlaanderen ook wel klein krijgen". Dit streven stond vooraan op de Franstalige agenda.

En zo gebeurde het dus, dat toen de KBC in oktober van vorig jaar een eerste keer een beroep moest doen op overheidshulp, nadat Fortis en Dexia al lang de kassa waren gepasseerd en het hierboven beschreven konkurrentieel nadeel begon te werken, de Franstalige autoriteiten hun kans grepen. Eerst was het de PS-creatuur Quaden, die als goeverneur van de Nationale Bank, elk gevoel voor fatsoen onderdrukte om eraan te herinneren dat er buiten Fortis en Dexia nog een andere bank problemen ging krijgen, zodoende de beurs het signaal gevend om KBC-aandelen te verkopen. Toen dat niet helemaal het beoogde effekt had, zei het door de FDF benoemde Belgische staatssekretaris voor Financiën Cleyfayt ronduit dat de KBC likwiditeitsproblemen had. Dat was een grove leugen, door een minister uitgekraamd met het opzet een Belgische bank onderuit te halen. Dat Clerfayt zijn woorden naderhand moest inslikken (De Standaard; 27.10.08) verandert daar niets aan. Dit was objektief een daad van landverraad, het ondermijnen van het vertrouwen in de eigen instellingen.

Vervolgens kreeg KBC een pak euro's, veel minder dan Fortis en Dexia, en pas nadat de kabinetschef van Reynders (MR) tot bestuurder van de KBC was benoemd en binnen de regering-Leterme enkele "kompensaties" waren toegekend aan de Franstalige partijen en hun ministers. De Waalse vliegtuigbouwer Sonaca (Gosselies. Henegouwen), die op de rand van het faillissement stond, werd met Belgische (dat is in hoofdzaak Vlaamse) overheidssteun recht geholpen. Sonaca is, het weze terloops vermeld, voor 90 procent eigendom van het Waalse gewest, dat dus zelf geen bijdrage diende te leveren tot de redding ervan. Was dit de oude "wafelijzerpolitiek", die België zijn grote schuldenlast heeft bezorgd? Oh nee, zei minister Onkelinx (PS), louter toevallig kwamen de twee dossiers (KBC en Sonaca) op tafel tijdens dezelfde ministerraad, en het is de gewoonte dat er aan het eind een akkoord moet zijn over alle dossiers, zoniet is er geen akkoord. Aangezien de eventuele hulpverlening aan Sonaca tot de bevoegdheid van het Waalse gewest behoort, is de Belgische overheidssteun aan het bedrijf in de praktijk een netto-geldtransfer naar Wallonië.

En in januari dus kwam KBC ineens opnieuw in de problemen. Er zou grondig onderzoek moeten plaatsvinden naar de oorzaken hiervan. Hoe komt het dat de beurs het bankaandeel opnieuw in een neerwaartse spiraal meesleurde? Welk gefluister is daaraan voorafgegaan? Welke invloeden hebben gespeeld? Nu echter weigerden de Franstalige ministers om geld of kredieten aan KBC te bezorgen. "Vooral de PS, maar ook CDH" stonden (volgens De Tijd, 23.1.09) op de rem. De PS maakte haar eventuele instemming met een hulp aan KBC opnieuw afhankelijk van "kompensaties" voor Wallonië. Minister van Financiën Reynders leverde een eigen bijdrage tot het Franstalige offensief door, zoals Clerfayt enkele maanden geleden, uitspraken te doen die als gevolg hadden dat het aandeel KBC nog verder daalde op de beurs.

Noodgedwongen was het vervolgens aan de Vlaamse regering om, door zelf te zorgen voor de redding van KBC, het kwaad opzet van de verenigde Franstalige partijen te neutraliseren. Daarmee heeft de Vlaamse regering, en hebben met name minister-president Peeters (CD&V) en de vice-premiers Vandenbroucke (SP) en Van Mechelen (VLD) goed werk geleverd . Ze hebben bovendien een formule uitgewerkt waar de Vlaamse overheid uiteindelijk, als alles verloopt naar wens, rijker van wordt ("Fortis kost ons geld, KBC kan geld opbrengen," aldus De Standaard, 23.1.09).

Eind goed, al goed? Ja, op voorwaarde dat men in Vlaanderen berijpt wat hier gebeurd is. Er is duidelijk een intentie geweest aan Waals-francofone zijde om de Vlaamse welvaart te ondermijnen door KBC te beschadigen. De razernij van Le Soir (23.1.09) toen bleek dat het de Vlaamse regering gelukt was KBC te helpen zonder zich voorts nog aan de Belgische instellingen te storen, sprak boekdelen. Men had zeer duidelijk een ander resultaat beoogd. Hieruit volgt dat België bewezen heeft een gevaar te vormen voor de welvaart van de Vlamingen.

Vervolgens werd door de suksesrijke ingreep van de Vlaamse regering ook "het bewijs geleverd voor de levensvatbaarheid van een zelfstandig Vlaanderen" (Luc van der Kelen, in Het Laatste Nieuws, 23.1.09). Om te besluiten met de woorden van ekonomisch redakteur Karin de Ruyter (in De Standaard, 23.1.09), dat nu "onvermijdelijk de vraag rijst waartoe een federale regering eigenlijk nog dient, als ze toch permanent in de onmogelijkheid verkeert om te regeren". Waartoe ze dient? Maar dat weet men toch: om het mogelijk te maken dat sommige Vlamingen zich kunnen wijden aan de geliefkoosde bezigheid van hun volk, en dat is de voordelen te kunnen genieten van de kollaboratie met de vijanden van dat volk.

Wij hebben ons tot hiertoe gedeisd gehouden over de rel tussen de joodse gemeenschap en de producenten van Man bijt Hond.

Vandaag hebben we van onze vriend Manten een cartoon geplaatst met de lange tenen van Marinower en een Arabische tegenstander.  Claude Marinower is niet de representant van de joodse gemeenschap -alhoewel hij dat zelf heftig zal tegenspreken-  hij is een VLD-er, die met de verdoken steun van enkele joodse publicaties zijn propaganda voert.

Dat is allemaal perfect in orde voor ons : ieder zijn agenda en wij de onze.  Wij respecteren de joodse gemeenschap, als een integraal onderdeel van de Vlaamse Gemeenschap en wij hebben van niemand, die zelf boordevol electorale bedoelingen zit, lessen te ontvangen in wat wij al dan niet mogen zeggen.  Telkens Claude Marinower op het scherm verschijnt, denken wij dat we met de auteur van Bonjour Tristesse te maken hebben, maar dat was Françoise Sagan en die vertoeft inmiddels in het hiernamaals. 

Toen wij het filmpje van Man bijt Hond zagen met de wit-zwart vooroorlogse sfeer van schandelijk anti-semitisme  hebben we spontaan gereageerd : "Dit is misplaatst, doe dat niet."  Het leek wel Man bijt Jood.

Wij ervaren zelf, hoe moeilijk het is satire aanvaardbaar te maken maar dat wil niet zeggen, dat wij iedereen steunen die beweert satire te beoefenen. De cabaretier Geubels is zo iemand : een best grappige man, die echter in zijn jeugdige overmoed nog de grenzen  van zijn humor moet afbakenen. We wensen hem een lang leven toe, veel inspiratie en vooralveel liefde tot de medemens.

Er zijn nu eenmaal onderwerpen waar je ver van weg blijft en de grootsmoelboodschap "je moet met alles kunnen lachen" is gewoonweg een leugen van mensen die geen verfijning kennen en die gevoeligheden grof vertrappelen en lachend om zich heenkijken of de toeschouwers het ook leuk vinden. 

Als dergelijke figuren, van wie er heel wat ronddwalen in de gangen van de VRT, hun privé linksige opvattingen proberen te slijten als satire, zijn we aan het ontsporen.  Het is een gedeeltelijke dèjà-vu van de problemen die Herman van Molle in de jaren '70 kende met een satirisch televisie-programma.  Met dit onderscheid, dat Van Molle altijd een Heer van stand is geweest en dat veel van de huidige satire-roepers geestelijk verfomfaaiden zijn.

In het verlengde van dit stuk verwijzen we u graag naar Vrij van Zegel waar de Vlaamse keizer van het internet een uitgesponnen en degelijk artikel wijdt aan de integratie, de joodse gemeenschap en véél meer dat er mee samen hangt. 

Ray

Dit lekkere stuk is Samira Jassam, ze is 51 maar het kon net zo goed wat meer zijn.  Wat kan het ons schelen, Samira is een vrouw met een overtuiging, wat zeggen wij, een roeping, een missie, een opdracht van de Profeet Hijzelf. Haar bijnaam is dan ook "de Moeder van de Gelovigen". 

Ziet u die neus : het lijkt wel een bijl.  Die priemende blik : als ze hem iemand toewerpt, zijgt die in mekaar. De vastberaden trek om de mond : als ze hem opent, beneemt het chloorgas uw adem.  En de gespannen huid,  daar kan u uw zwaard op wetten. Samira : hopelijk een vergissing in de evolutieleer. 

Ze is opgepakt door de politie van haar Prachtland Irak, waar wij met zijn allen heen zullen trekken, als Islamitisch-Vlaanderen- Vakantieland ons binnenkort oproept.  De missie van Samira was ontplofvrouwen te recruteren voor de goede zaak van Allah.  Niet eenvoudig, maar Samira is niet alleen uiterlijk apart, inwendig mag ze er ook zijn.   U zal het niet geloven, maar het plan was ingenieus, geraffineerd en van een ongekende originaliteit : zij zorgde dat vrouwen verkracht werden en dus onteerd waren.  Met het risico dat zij schuldig zouden bevonden worden aan verleiding van mannen.  Zo gaat dat in Prachtlanden waar de sharia rechtvaardigheid brengt : de daders zijn slachtoffers. (Tiens ... waar hebben we dat nog gehoord ?)

Vervolgens begon Samira op de verkrachte vrouwen in te praten, dat het martelaarschap via zelfmoord voor de Goede Zaak hen zou vrijwaren van de woede van Allah. Meer dan 80 sloren werden op die manier in de val gelokt van dit onmens. Honderden mensen stierven een afgrijselijke dood of zijn levenslang verminkt door toedoen van dit monster.

Het verhaal is verschenen in The Australian samen met een video. We weten intussen dat in de Westerse pers dergelijke zaken niet opgenomen worden. Hier blijft men alles in het werk stellen om de moslims en hun wrede godsdienst voor te stellen als een naïeve,  brave en onschuldige religie.

Ray 

Ook leuk om lezen over dit zelfde  onderwerp :

Het Vrije Volk.com : Springstof onder de chador

Een Oproep "Kauf nicht bij Juden" Uitgezonden door de KU Leuven

Geplaatst op Angeltjes om 17.20 uur : Wij zijn zeker de eersten.

http://www.marie-rosemorel.be/

Ik lees de artikels van Vincent de Roeck graag, hij is een libertariër, een ultra-liberaal, een jonge Vlaming met een ruime blik op de wereld en een duidelijke visie op de toestand in zijn eigen land.  Hij is niet afkerig van een onafhankelijk Vlaanderen maar hij heeft een hekel aan niet-libertariërs die dat ook zijn, de Vlaams-nationalisten. Onze jonge vriend is overmoedig, geëngageerd, intelligent en terwijl hij de Open VLD kusjes toewerpt, kijkt hij rond of er niet te veel libertijnen in de buurt zijn. Die VLD toch : veel koele minnaars, bereidwillige vrouwen en geheime affaires die zich afspelen in de beslotenheid van gewijde tempels. 

Zo, dat moge volstaan voor de lof.  Nu de zotheid.

De Roeck heeft het in een van zijn uitgebreide argumenten over de perceptie die buitenlanders hebben over Vlaanderen.  Een artikel waar u niet diep moet op ingaan -tenzij u in een filosofische bui bent-  want het is nogal slordig geschreven.  U vindt het langs deze brug. Uitzonderlijk maken we er een blauwe van, want wij zijn weliswaar bekrompen en dommig maar altijd serviel. Ook als we lachen, blijven we vriendelijk. Why not ?  De perceptie kan ons gestolen worden, maar we doen graag ons best anderen in hun mening te staven, want er is toch niets aan te lievemoederen.

De Roeck gaat uit de bocht, als hij het over ons land heeft (en het is niet de eerste keer) : dan ontwaart hij telkens dezelfde stereotiepen en ontaardt zijn commentaar in schampere schimpscheuten op het Vlaams cultuurflamingantisme.  Alsof iedere zelfbewuste Vlaming lid is van de wegdeemsterende Vlaamse Volksbeweging (die als blijk van verregaande progressiviteit de French Cancan laat spelen onder de IJzertoren, ach neen, dat zijn die andere nieuwe Vlamingen van de Vlaamse Kermis onder de Toren)  en wij elke ochtend Moeder Vlaanderen begroeten met een Gebed.  Een fragmentje :

Nog nooit is Vlaanderen zo gewonnen geweest voor oubollig tromgeroffel en nostalgisch vendelgezwaai als vandaag. Nog nooit hebben Vlamingen hun samenleving zo van de buitenwereld afgesloten als vandaag. De Vlaamse geschiedenis is rijk aan voorbeelden van ongeziene welvaart en steeds ging die periode gepaard met een open visie op de wereld.

Wat Vincent de Roeck hier doet, is het bewust falsifiëren van de werkelijkheid en een beeld ophangen van Vlaanderen zoals de tegenstanders dat graag zien.  Tromgeroffel hoor je en vendelzwaaien zie je eenmaal 's jaars op de IJzerwake.  En wie daar een hekel aan heeft, blijft er weg. Voor de overige 364 dagen worden mijn Vlaamse  oren constant geteisterd door snokkerige Amerikaanse liedjes en word ik voor de rest volgepropt met voorgekauwde politiek-correcte prietpraat. Kom dus niet af met oubollig tromgeroffel en vendelgezwaai, lieve jongen. De generatie van na WO II heeft een behoorlijke maatschappij nagelaten met veel materiële mogelijkheden, geestelijke ontplooiing en tolereantie en culturele présence.  Het is onder uw intellectueel niveau, Vincent de Roeck, deze verworvenheden weg te moffelen achter domme clichés die we ook in Le Soir  lezen.

Wie de geschiedenis van Vlaanderen kent, de hoogtepunten, de vergissingen, de ijdelheden, de onderdanigheid en tegelijk de actualiteit volgt, moet niet alleen een open blik hebben naar het buitenland maar ook naar het eigen land.  Ik heb de indruk dat Vincent de Roeck  met opengesperde ogen de wijde wereld inblikt en als hij naar huis keert, zijn spleetoogjes gebruikt.

Bewuste Vlamingen en Vlaamse cultuurflaminganten weten intussen dat zij niets te verwachten hebben van Vlaamse open- of lijstliberalen. Wat niet wegneemt, dat we mekaar hoofs groeten (behalve als we Annemie Neyts heten) en een behoorlijk sociale omgang nastreven met mekaar. 

Ray

Dit vrolijke stel trad in 2004 in het huwelijk nadat ze Massachusetts plat hadden geprocedeerd voor erkenning van het holebi-huwelijk. Twee jaar later zijn ze uit mekaar gegaan en nu is de scheiding ingeleid. De last van het iconendom weegt zwaar en de verleidingen loeren overal om de hoek. Next !