De op dat moment nog levende cameraman die met hem meereisde, belde twee keer het nationale noodnummer. ‘Mijn been is ernstig gebroken. Mevrouw, heeft u ons nog niet gelokaliseerd? We zullen doodvriezen’, zei hij in het tweede gesprek, dat op tv werd uitgezonden.
Erdogan en andere politieke leiders besloten daarop, uit respect voor BBP-leider, de campagne op te schorten. Waarna Erdogan naar het gebied toog om toe te zien op de reddingsactie – die vrijdag eindigde met de vondst van vijf doden, onder wie de cameraman.
Zo kreeg Erdogan de kans om zijn menselijke kant te laten zien, in een campagne waarin zijn partij, de Gerechtigheids- en Ontwikkelingspartij (AKP), het al goed doet. Afgaand op twee recente peilingen voor de provinciale raden, krijgt zijn partij tussen de 40 en 48 procent van alle stemmen. Daarmee lijkt de uitslag van 47 procent die de AKP kreeg bij de landelijke verkiezingen van 2007 zo ongeveer te worden geëvenaard.
De lokale verkiezingen in Turkije worden gezien als een belangrijke test voor de populariteit van Erdogan. Zijn partij, wier wortels liggen in de politieke islam, is mikpunt van het kemalistische establishment en het leger, die vrezen voor het seculiere karakter van de republiek. Een poging de partij verboden te krijgen, strandde vorige zomer in het Constitutionele Hof.
Vandaar dat Erdogan veel gelegen is aan een goede uitkomst zondag. Hij heeft in het hele land actief campagne gevoerd, waarbij zijn partij vooral de armen paaide met gratis kolen, voedsel en zelfs koelkasten.
Zijn partij richtte zich speciaal op de Koerden, eenvijfde van het electoraat, in de hoop in het zuidoosten stemmen te veroveren op de pro-Koerdische partij DTP.
De Koerden – die veelal in het Zuidoosten wonen – krijgen voor het eerst in decennia meer ruimte . Zo is er een Koerdische tv-zender gekomen, mocht de imam van Diyarbakir begin maart in het Koerdisch preken, en zal de Koran in het Koerdisch worden vertaald.
Het geel, groen en rood van de ooit verboden Koerdische driekleur, wappert ongestoord tijdens campagnebijeenkomsten. En president Abdullah Gül doorbrak deze week nog een groot taboe door van Iraaks ‘Koerdistan’ te spreken tijdens een op zich al revolutionair bezoek aan Bagdad, waar hij sprak met leiders van de autonome Koerdische regio.
Maar toen eind februari de Koerdische DTP-parlementariër Ahmet Türk tijdens een live uitgezonden Kamerdebat aankondigde in het Koerdisch over te gaan, ging het scherm van de nationale televisie op zwart. Het bracht de herinnering boven aan de jarenlange onderdrukking van hun taal en cultuur, als onderdeel van de strijd tegen de afscheidingsbeweging PKK.
De DTP blijft populair in het zuidoosten, waar ze nu de helft van de burgemeesters levert. Diyarbakir, de grootste stad daar, behoudt vermoedelijk zijn Koerdische burgemeester. Istanbul en Ankara blijven waarschijnlijk in handen van de AKP, terwijl de derde stad, Izmir, mogelijk gaat naar oppositiepartij CHP, die landelijk staat op een kwart van de stemmen.
Dat de AKP nauwelijks hinder lijkt te ondervinden van de economische crisis en de recordwerkloosheid van 13,6 procent, toont hoezeer ze de massa’s aanspreekt. Het geeft Erdogan het mandaat politieke en economische hervormingen door te voeren en het land dichter langszij de EU te brengen.
@ de Volkskrant
foto digifotofan.web-log.nl/.../dagboek/index.html
Problemen met de korte rok
37 % (222)
4 reacties op dit bericht
Die film...
Het moet een "low-cost" productie geweest zijn want het speelde zich grotendeels af in een zaal met een toneelpodium.
Het had wel een triest einde vermits er een leerling neergeschoten werd; al met al...een tamelijk herkenbaar verhaal en mijn kijktijd was zeker geen verloren tijd.
Weg ermee!
Je...
Je bent als vrouw al bijna verplicht een burka te dragen om gerust te laten te worden!!!Wat gaat duracelkonijn sarkozy daar van zeggen???
Omgekeerde wereld: in Frankrijk maken vandaag de dag feministes reclame bij vrouwen voor het dragen van lange broeken – opdat ze door immigranten met rust worden gelaten. Niet alleen in de modehoofdstad Parijs durven steeds minder meisjes en vrouwen een rok te dragen. Reden: jeugdbendes en medeburgers vallen hen aan en betasten hen als een ”vogelvrijverklaarde”. Dit hebben de Fransen te danken aan de morele voorstellingen van de geïmmigreerde medeburgers uit de islamitische cultuurkring.
Overal daar, waar steeds meer minaretten de silhouetten van Franse steden bepalen, verdwijnt de tolerantie. Vooral vrouwen krijgen daarmee te maken. Jonge moslims gooien met stenen naar hen. Het begon in Parijs: jonge meisjes, die een rok dragen, worden door hen met stenen bekogeld (tot aan straatklinkers toe!). De meisjes worden door de medeburgers uitgescholden voor ”slet” en ”hoer”.
Toen enkele jaren geleden al ook Duitse scholieren die op uitwisseling waren het slachtoffer werden van deze praktijken, berichtte het weekblad Der Spiegel hierover eenmaal kort en terughoudend onder de kop “Minirok-alarm in Parijs” (http://www.spiegel.de/schulspiegel/0,1518,408863,00.html).
Men verzweeg daarbij echter de herkomst van de daders. Intussen komen zulke voorvallen in het hele land voor. Niemand voegt ze samen. Dat zou politiek niet correct zijn. En Duitse (Nederlandse!) media kijken nog steeds de andere kant op.
Maar in Frankrijk bestaat de succesvolle film ”Vandaag draag ik een rok”, met Isabelle Adjani in de hoofdrol. En daarin wordt de culturele verarming door medeburgers uit de islamitische cultuurkring met het thema ”vrouwen en rokken” gethematiseerd.
Korte inhoud van de film: Sonia, lerares op een probleemschool in een Parijse voorstad, wordt iedere dag blootgesteld aan respectloosheid en vernederingen van haar islamitische leerlingen. Als zij de revolver van een van de leerlingen in handen krijgt, wordt ze zelf onbedoeld de gijzelnemer van de klas en eist een officiële dag onder het motto: ”Vandaag draag ik een rok!”. Een dag waarop meisjes zelfbewust vrouwelijk gekleed – in een rok – op school kunnen komen zonder bang te hoeven zijn voor hun veiligheid en het verlies van hun goede naam.
De Weense krant ”Kurier” heeft de film als aanleiding genomen om een keer politiek incorrect naar de realiteit in Frankrijk te kijken. Onder de kop: ”Frankrijk: het dragen van een rok is een waagstuk” wordt bijvoorbeeld gezegd: ”Inderdaad vermijden in wijken met sociale woningbouw steeds meer meisjes het dragen van een rok en verbergen ze hun vrouwelijkheid door middel van unisekskleding”, volgens de sociologe Isabelle Clair. En de krant vraagt: ”Wordt de rok het symbool voor het zelfbeschikkingsrecht van vrouwen? En bedreigt de mannelijkheidcultus van delen van de sociaal achtergebleven jeugd, plaatselijk vermengd met de radicale islam, de seksuele vrijheid?”
En inderdaad raden feministes Franse vrouwen heel openlijk aan om hun rokken in de kast te laten hangen en uit veiligheidsoverwegingen alleen nog maar in een broek over straat te gaan.
( http://www.kurier.at/nachrichten/306214.php)
Bron: www.info.kopp-verlag.de
Bovenstaand artikel werd uit het Duits vertaald door:
E.J. Bron
Waarom...