.
Vlaanderen rouwt. 31 mei 1960 en 1 juni 1960 zijn twee inktzwarte dagen, die voorgoed in het collectieve geheugen zullen gegrift blijven. Vlaanderens topauteur en monument Willem Elsschot en zijn vrouw Fine overlijden vrij onverwacht beiden in de leeftijd van 78 jaar en met een tijdsverschil van amper 1 dag. Diepe verslagenheid en treurnis alom vooral in en om de Antwerpse Lemméstraat alwaar het koppel al 40 jaar woonde.
....
..
Johan Anthierens reconstrueerde in "Willem Elsschot - Het Ridderspoor" de fysieke aftakeling van Willem Elsschot met de focus op de laatste dagen van het echtpaar. We maakten er volgende ingekorte versie van.
In het jaar 1958 begint Willem Elsschot, die nooit voorheen ernstig ziek was geweest, met zijn gezondheid te sukkelen. Aanvankelijk lijkt het probleem zich te beperken tot een eczeemaandoening, maar de jeuk verergert.
De variërende zalfjes bieden weinig soelaas. "Ik zit in een slecht vel," placht Fons te zeggen. Van het aanhoudend krabben, op zich al gênant, ontstaat op de plaats waar hij zich ophoudt een hoopje huidgruis.
Er komen ongemakken bij, infecties, zweertjes in de mond.
Als de Belgische artsen hun onmacht bekennen wendt de zieke zich in Parijs tot de Franse huidspecialist Duperat, die de diagnose stelt dat De Ridder lijdt aan "mycosis fungodes", een kwaal waarbij de huid wegschimmelt. In een later stadium bezoekt de afbladderende zieke een professor-dermatoloog in Bonn. Hij krijgt een relatief nieuw geneesmiddel voorgeschreven, cortisone, dat het vochtgehalte in het lichaam vasthoudt met als zichtbaar gevolg dat het lichaam opzwelt. Nu en dan "krullen" de oogleden, dan beschermt hij zijn uitpuilende oogbollen met een donkere bril tegen besmettingsgevaar.
De vermoeide schrijver moet geregeld voor onderzoeken naar het ziekenhuis. Bij zo'n visite wordt darmkanker geconstateerd.
De dokters laten de verzwakkende patiënt nauwelijks gaan. Van medio februari tot eind maart verblijft hij onafgebroken in het Stuyvenberg-gasthuis, waar hij zich dient te onderwerpen aan een operatie.
Op woensdag 25 mei moet hij opnieuw "binnen" voor een ingreep in verband met een kankercomplicatie. Zaterdag 28 mei, in de loop van de namiddag, mag hij daar weg.
"Ik had verwacht dat ze je minstens met een gouden aars naar huis zouden sturen," verwelkomt hem eega Fine, getrouw aan hun gewoonte om ruw uit de bek te dialogeren
MAANDAG 30 MEI 196O. Naar maandagse traditie, is het echtpaar De Ridder 's namiddags op bezoek bij dochter Ida in de Venusstraat. Terwijl vader zich terugtrekt voor een pijnlijke stoelgang, verzucht Fine : "Denk eens na kind, we zijn allebei mensen van 78 jaar, wij hebben van het leven niet veel meer te goed." Het is de eerste keer dat Ida haar moeder op een naderend einde hoort zinspelen.
DINSDAG, 31 MEI 1960. Na waarschijnlijk een verkwikkend middagdutje wacht Fons om halfvier 's namiddags buiten voor de deur tot Fine eraankomt. Hij slaat een praatje met Aloïs Seymons, de 29-jarige kruidenier op de hoek van de straat.
Seymons vindt meneer De Ridder er patent uitzien , met een blos op de wangen. De bevriende klant legt uit dat zijn vrouw en hij boodschappen gaan doen.
Het tweetal begeeft zich op weg; loopt de 50 meter Lemméstraat uit richting Van Schoonbekestraat, draait naar rechts , begeeft zich tot aan de hoek waar zich de Sint-Laurentiuskerk bevindt, waarna de Markgravelei overgestoken wordt en amper zowat 80 meter naar links zakt Fons plots ineen. Toegesnelde voorbijgangers rapen hem op en dragen hem binnen in zijn huis in de Lemméstraat. Een dokter, toevallig op ziekenbezoek, haast zich bij De Ridder, die ligt te reutelen, terwijl Fine in de keuken meisjesachtig weeklaagt. Ze heeft de drie straten verder wonende oudste, Walter, telefonisch gealarmeerd: "Vake is gevallen." Walters zeventienjarige zoon, Walter junior, springt op zijn brommer en arriveert als eerste bloedverwant. Naast de dokter ziet de bedremmelde jongen toe hoe grootvader op de bordeauxrode bank, een driezit die "zoveel diensten heeft bewezen," naar adem snakt. Grootvader staart naar zijn kleinzoon, met brekende ogen, zonder teken van erkenning en geeft de geest.
Geleidelijk aan vult het huis zich met kinderen en kennissen.
Anna komt thuis en informeert op gewone toon: ""Hoe is het met Pa?"
Fine heft haar roodomrande ogen op en herhaalt, op het woeste af: "Hoe? Hoe is het met pa?! Pa is dood!"
In een metalen meidenbedje, van een mansardekamer naar beneden gebracht, wordt Alfons De Ridder in de voorkamer, straatkant, opgebaard.
WOENSDAG, 1 JUNI 1960. Fine had een relatief rustige nacht, maar ontbijt niet en blijft uit de buurt van de voorkamer. Tegenover Willem, haar zoon-huisarts, klaagt de vrouw over pijn in de benen Waarna ze zich rond drie uur te bed begeeft om een middagdutje te doen. Dochter Adéle, ongerust geworden gaat een uurtje later even kijken om tot haar ontzetting vast te stellen dat haar moeder overleden is
***
Vier dagen later werden Alfons De Ridder en Josephina Scheurwegen op het erepark van de begraafplaats Schoonselhof ter aarde besteld, in aanwezigheid van de familieleden, vrienden, kennissen en prominenten.
Het werd een merkwaardige, ietwat tragi-komische plechtigheid: het stoffelijk overschot van Fine in een gewone kist, het veraste lichaam in een urne.
Zo had de schrijver het enkele maanden voor zijn dood in een wilsbeschikking vastgelegd, op een avond toen het gesprek over de dood ging.
"Maar Fons, waarom laat je je niet verassen?" had hem een van zijn vrienden gevraagd.
"Bon, als ik u daarmee plezier kan doen, waarom niet vriend?" had Elsschot geantwoord en voor hij het goed besefte had hij zijn handtekening gezet onder een crematie-opdracht.
Zo geschiedde het dat op de laatste tocht de lijkkist van Fine in het open graf werd gelegd, waarna een kistje met de urne van haar man er bovenop werd geplaatst.
Op een plaats in Tsjip, zei Herman Teirlinck in zijn afscheidsrede lees ik: "Mocht ik ooit mijn lieve vrouw verliezen, dan trek ik naar Polen met pak en zak." Dat heeft hij niet hoeven te doen. Hij is daags voor zijn vrouw gestorven. En nog terwijl ik deze afscheidsrede houd voor de uitvaart van een dode vriend en een geducht wapenbroeder, heeft zijn echtgenote haar weduwschap afgelegd, de eenzaamheid ontvlucht en zich als een "stervend paard" fideel bij haar meester in het graf gevoegd. Hier zijn de tekens van het noodlot merkbaar. Zij worden diep gegrift. Ge zult ze lezen, mensen van morgen.
Raymond
NvdR : Dit is niet het laatste artikel over Willem Elsschot. Onze medewerker Raymond gaat nog en tijdje door.
Een Terreurramp verijdeld voor het paasweekend.
12 reacties op dit bericht
Ben Salami!
Moet er geen zand zijn???
Overigens aan iedere 'Angel' een Zalige Pasen gewenst!
Mars, niet in de ruimte, maar in Brussel!
Beste Vlaming,
zoals u hoogstwaarschijnlijk al weet, gaat op zondag 3 mei de Mars op Brussel voor een vrij Vlaanderen door. Deze start omstreeks 11u aan het Noordstation. Met deze grote nationale betoging wordt een goede maand voor de Vlaamse verkiezingen een duidelijk signaal gegeven aan de politici dat het Vlaamse volk volledige zelfbeschikking opeist.
Het Belgisch immobilisme en de manifeste onwil bij Franstaligen om te komen tot de noodzakelijke bevoegdheden voor Vlaanderen en Wallonië, bewijzen dat het Belgische kader geen enkele meerwaarde meer kan bieden om goed bestuur mogelijk te maken en onze toekomst veilig te stellen. Enkel het bouwen aan een vrij Vlaanderen kan zorgen voor welvaart, welzijn en werk voor ons volk.
Dat Franstalige politici de taalwetten in Brussel en de Vlaamse Rand aan hun laars lappen, en tegelijk stemmen kunnen blijven ronselen in Halle-Vilvoorde is voor bewust Vlaanderen onaanvaardbaar. Aan deze onrechtvaardige praktijken roepen we met vele duizenden tegelijk, op zondag 3 mei, een halt toe.
Daarom is het van het grootste belang dat alle Vlamingen die zich achter een zelfstandig en Vlaams Vlaanderen scharen op 3 mei aanwezig zijn op de Mars op Brussel: Vlaanderen vrij!
Alle informatie over de Mars vindt u hieronder in deze nieuwsbrief en op www.marsopbrussel.org.
Help mee!
U kunt helpen om deze betoging tot een waar succes te maken op volgende manieren:
Organisatie
Het initiatief voor deze nationale betoging gaat uit van het Katholiek Vlaams Hoogstudenten Verbond (KVHV) en krijgt alvast de steun van de VVB, het ANZ, de IJzerwake, het OVV, het Nationalistisch Verbond, het VGV en het CVO. Indien er nog (nationale) verenigingen zijn die hun steun wensen te verlenen, mogen ze dit ons zeker altijd laten weten.
Hoe er geraken?
Om zo veel mogelijk volk ter plaatste krijgen, worden er van over heel Vlaanderen bussen ingelegd. Een overzicht van de opstapplaatsen vindt u hier. Indien u hier gebruik van wil maken, gelieve u dan zo snel mogelijk in te schrijven! Indien u denkt een bijkomende bus (gedeeltelijk) te kunnen vullen (vanuit een andere opstapplaats), geef ons een seintje (mars@kvhv.org of 0488/48 32 72).
De mars start aan het Noordstation in Brussel. Gezien de vlotte bereikbaarheid per spoor, is de trein vaak aangewezen en soms goedkoper dan de bussen. De meeste treinverbindingen staan hier opgesomd.
Wie met de wagen komt, vindt hier meer info voor de bereikbaarheid en parkeergelegenheid.
Petitie voor Vlaamse onafhankelijkheid
Op de betogingswebstek staat een petitie voor Vlaamse onafhankelijkheid.
U wordt vriendelijk gevraagd deze internetpetitie te ondertekenen.
Alvast tot op de Mars voor een vrij Vlaanderen!
Jean : als men op de VRT ...
NB: Het komt blijkbaar terug in de mode om de brenger van onwelkom nieuws om te brengen.
@Regus
Bye the way, heb je gisteren ook het filpje gezien op VTM over dat straattuig op het openbaar vervoer in Frankrijk???? zeker ook wéér 'koeltoer'???
Ook gezien op de BRTee??? No way, komt hun niet goed uit zo vlak voor de verkiezingen!!!!
Waren het niet die rode rakkers van de BRTee dat ze enkel bezig zijn met de bevolking 'objectief, eerlijk en correct' voor te lichten???
Ik denk dat het woord 'lichten' moest zijn 'liegen', dan past het tenminste bij het BRTee plaatje.
Het ergste in heel het verhaal is het gegeven dat ze in Frankrijk zéér boos zijn dat het filpje is uitgelekt!!!!! ze gaan de maker van het filpje zelfs vervolgen!!!
En zo'n land wilt zich profileren als een westers land??? Je moet maar durven.
Alweer bewezen, met franskiljons enkel ellende.
@ Jean
Warm aanbevolen
Voor het overige ben ik van mening dat het zeer soms spijtig is dat DOM zijn geen pijn doet. Een dat liegen en bedriegen niet niet altijd pijn doet.
Dan zou Goossens P. en vele anderen met hem nu al aan de morfinepomp liggen, in de hoop dat niemand van de door hen bedrogen lieden de sonde af en toe langdurig zou komen dichtknijpen.
Lucky zegt: dikke egoïsten!
@Victor
Christen-dom
Prins-dom
In één woord OERDOM.
We spreken wél over het Dieren-rijk!!!!
Snap je!
@Ray
2de - Hoe dit brutaal barbaars geweld een halt toe roepen?
---Héél simpel, de grenzen definitief dicht, wie wilt herenigen vertrekt maar, hij/zij blij en wij zeer blij---
3de - Hoe aanpakken van crimineel straattuig? Poepsimpel, als een snotneus kabaal en geweld gebruikt tégen één Vlaming dan de hele familie eruit sodemieteren, zonder pardon, gegarandeerd zal er snel een einde komen aan dat terreur op ons grondgebied, zoiets noemt men 'voorbeeld stellen', als die europese zakkenvullers/graaiers/postjesjagers er zich zouden willen mee bemoeien, gewoon antwoorden 'bek toe want het stinkt al veel te erg in dat graaierskot'.
Gisteren in het programma Pauw & Witteman zat het er goed tegen, enkele nog altijd multicul gelovige nietsnutten tegen de voorzitter van de liberalen in NL, in NL en ook in B worden miljoenen/miljarden verknoeit aan dat vreemdelingengedoe, stop daarmee, ze hebben zich aan te passen aan onze cultuur zonder belastingsgeld te verknoeien, in één zin: 'aanpassen of opkrassen', want wij zijn die barbaarse brutale onmenselijke gewelddadige waanzin méér dan kotsbeu OP ONS GRONDGEBIED.
Enkel die partij(en) die een einde maken aan die waanzin op ons grondgebied zal (zullen) kunnen rekenen op onze stem.
Die europese nerds moeten op niets rekenen alleen op braaksel, dat krijgen ze in overvloed, man man, wat is het braken van dat zootje ordinaire zakkenvullers, een mens staat er een hele dag van te kotsen.
De politie en de instanties keken om redenen van politieke correctheid tot nu toe gewoon de andere kant op. Nu maken de media reclame voor een ”anti-verkrachtings-kuisheidsgordel”.
De Zweedse stad Södertälje is wereldberoemd – geen andere stad in de wereld buiten Irak herbergt meer Irakezen en hij wordt daarom ook wel schertsend ”Little Bagdad” genoemd. Södertälje is een ”multiculturele” stad. Met de komst van de immigranten uit de islamitische cultuurkring kwamen er echter in Södertälje ook tot dan toe onbekende problemen – bijvoorbeeld groeps- en massaverkrachtingen. En de haat tussen etnische Zweden en migranten uit de islamitische cultuurkring heeft intussen bedreigende afmetingen aangenomen.
In Hosvjö, de Irakese wijk van Södertälje, bedreigen Zweedse jeugdbendes nu al de kleinste immigrantenkinderen die nog nauwelijks kunnen lopen. En ze gooien met urine gevulde zakjes in de brievenbussen van huizen waar Arabische naambordjes op zitten. Op straat vallen ze in groepen samen immigranten lastig. De Zweden willen deze massa-immigratie van mensen uit de Oriënt blijkbaar niet en reageren racistisch.
De immigranten ”verdedigen” zich op een in Zweden vroeger onbekende manier: ze ontvoeren 12 tot 14 jaar oude Zweedse meisjes en verkrachten ze in groepen. In Södertälje bestaan meerdere immigrantengroepen die systematisch Zweedse meisjes verkrachten. Zeven leden van zo’n groep staan nu voor de rechtbank. De 19 tot 23 jaar oude medeburgers ontkennen weliswaar alles, maar de resultaten van het spermaonderzoek en de DNA-tests zijn ondubbelzinnig.
LINK: http://www.thelocal.se/18776/20090409/
Nu is het in landen zoals Zweden en Noorwegen strafbaar en politiek niet correct om de etnische herkomst van een crimineel te noemen. Hoe lukt het de Zweedse kranten dan toch om de waarheid aan de lezers te berichten? Men maakt gebruik van formuleringen die men voor Zweden in zulke gevallen nooit zou gebruiken. De daders worden bijvoorbeeld omschreven als ”Zweedse staatsburgers” – dat is ongeveer hetzelfde als wanneer de Bild-Zeitung over een verkrachter zou schrijven dat hij een ”Paspoort-Duitser” zou zijn. Iedereen zou meteen weten wat daarmee bedoeld wordt. En de aanwijzingen over de concrete nationaliteit van de daders krijgen de lezers door het noemen van de wijk waarin de daders wonen (Södertälje-Hosvjö is de Irakeesoriëntaalse wijk) en uit andere berichten waarnaar wordt verwezen – en waarin vooral over de problemen van immigranten en ingeburgerde Irakezen en Somaliërs wordt bericht.
In deze dagen berichten Scandinavische kranten over anti-verkrachtingsondergoed voor Scandinavische meisjes, dat men niet zonder grote moeite kan uittrekken. Het moet de daders de lust ontnemen om Scandinavische kinderen en meisjes te verkrachten.
LINK: http://www.gt.se/nyheter/1.1526660/trosan-som-ska-skydda-mot-valdtakt
De Zweedse Lisa Nilsson woonde vijfentwintig jaar lang in Manhattan, New York City. Nadat ze naar Malmö in Zweden was teruggekeerd, mist ze nu de veiligheid van New York. Ze gaat na zonsondergang niet te voet, uit angst neemt ze alleen nog een taxi. De reden: het grote aantal verkrachtingen in Zweden door migranten. Het aantal verkrachtingen in Zweden is sinds het begin van 2003 met 17% gestegen. Groepsverkrachtingen, normaalgesproken van Zweedse meisjes door mannelijke islamitische immigranten, zijn aan de orde van de dag. De laatste 20 jaar is het aantal verkrachtingen – dankzij de immigranten – verdrievoudigd. Zweedse meisjes hebben twee jaar geleden al een anti-verkrachtingsgordel, een moderne kuisheidsgordel, ontwikkelt om zich tegen de overvallen te weren. Dit alles is echter een ontwikkeling die ook in de andere Scandinavische landen voorkomt. Volgens gegevens van de krant Copenhagen Post hebben reeds in 2001 islamitische imams een samenwerking gevormd om het grote aantal geïmmigreerde verkrachters de baas te worden in de Scandinavische landen – tot nu toe zonder succes. Schrikbarend is vooral ook het constant stijgende aantal verkrachte kinderen.
Dit is echter niet verbazingwekkend, want in Scandinavië roepen imams moslims er openlijk toe op om niet gesluierde vrouwen te verkrachten. Een van hen was de Deense imam Shahid Mehdi van het Islamitische Cultuurcentrum in Kopenhagen. Hij verklaarde voor de camera dat vrouwen die niet gesluierd zouden zijn niets anders dan een verkrachting zouden wensen. De verbazing over zulke oproepen van islamitische leiders duurde echter maar kort.
In het jaar 1996 kwamen de meeste verkrachters in Zweden uit de volgende landen: Algerije, Libië, Marokko en Tunesië. Negen jaar later werd hierover eind 2005 in Zweden een nieuwe officiële statistiek gepubliceerd. Opnieuw kwamen de meeste verkrachters uit Algerije, Libië, Marokko en Tunesië.
Bron: www.info.kopp-verlag.de
Bovenstaand artikel werd uit het Duits vertaald door:
E.J. Bron
Abonnement op....
doei goossens
na zijn 14 daagse column in le matin, trekt goossens zich naar het schijnt weer terug op één of ander verlaten eilandje !
Onlangs een ....
Waarschijnlijk hebben onze Noorderburen dit artikel NIET gelezen want hun "overheid" heeft onlangs nog beslist om twee imam tot legeraalmoezenier te benoemen.
Voor de (nog steeds) gelovigen.: "Hoe dom heeft God, de mens geschapen ???............MENSDOM !