Laatste peiling Maurice de Hond

Een briljant geschreven stuk door Philip Claeys met klinkende argumenten.

Philip Claeys - Euro-parlementariër

In de Engelse talentenjacht Britains got talent 2009 gaat men op zoek naar mensen die nooit de kans hebben gekregen succes te oogsten voor het voetlicht met hun speciaal talent.

Voor twee jaar was er de "ontdekking" van de telefoonverkoper, Paul Potts die een aardige tenorstem bezat en iedereen verraste met zijn vertolking van Nessun dorma uit Turandot, maar vooral opviel wegens zijn bescheidenheid en gebrek aan présence. Of deze man veel zal bereikt hebben in het operagenre weten we niet.

Vorige week werd de stunt nog eens overgedaan met een 47-jarige mevrouw die er vrij gewoontjes uitziet maar die de zaal én de jury plat kreeg met een sterke vertolking van I dreamed a dream uit Les Misérables.  Wij moeten u naar de video leiden met een bruggetje, want ITV geeft het fragment niet vrij buiten Youtube : klikt u op de foto van de jury.

In het oudste Nationale Park van de Verontschuldigende Staten van Obama, Yellow Stone, (Wyoming/Montana) bevindt zich een geyser die om de 70 minuten in werking treedt.  Dit is een van de beste amateurvideo's die we  op Youtube vonden.

In het Antwerpse Sportpaleis was het op Paaszondag feest : daar werd niet de terugkeer gevierd van de Klokken van Istanboel met Paaseitjes maar de geboorte van de profeet Mohammed.

Ruim 15.000 Turken waren aanwezig op deze  door het Turkse Ministerie van Religieuze Zaken georganiseerde bijenkomst. De sprekerd van dienst was Dr Ali Bardakoglu, de hoogste geestelijke leider uit Turkije, die het had over waarden en normen en dan weten we dat deze man zeker niet zal aangedrongen hebben bij zijn Europese landgenoten dat zij zich naarstig moeten integreren.

Op 15 januari stond in Hasselt de Turkse premier Erdogan zijn landgenoten aan te sporen zichzelf te blijven en dat werd ook op groot gejuich onthaald.

Ali Bardakoglu knipt een lint

Het heeft er alle schijn van dat door de lakse aanpak van het islamfundamentalisme het  land B de geliefkoosde verzamelplaats voor islamitische massabijeenkomsten aan het worden is. 

De islam is een vermenging van levenswijze, maatschappelijk gedrag, politiek en godsdienst.  Het wordt echter alleen voorgesteld als een religie en als dusdanig infiltreert de islam zich in Europa en verdringt hij onze Westerse cultuur en samenleving. Wie dat niet in ziet, is ofwel dom ofwel een verrader.

Ray

Pst : de foto bovenaan is enkel illustratief geplaatst bij dit artikel.

2000 is Elsschotjaar (1882-1960). De expo “Van De Ridder tot Elsschot” zet de toon voor de rist herdenkingen die lopen tot mei 2001 en vormt de aanloop tot 31 mei.  Dan is de Antwerpse schrijver precies 40 jaar dood. In het museum ontdubbelt de man zich tot Alfons De Ridder en Willem Elsschot: de huisvader en de schrijver. Er worden nogal wat familieprenten uit de oude doos gehaald, waaruit de pater familias naar voren treedt.  Pa De Ridder heeft nauwelijks wat van de schrijver Elsschot. We zochten de drie overblijvende kinderen Anna, Jan en Ida op. Hun getuigenissen maken een uitzonderlijk portret van Alfons De Ridder.  Deze bijlage van Gazet van Antwerpen is een eerbetoon aan de fiere Antwerpenaar die Elsschot was. Aan de man van het grote, kleine oeuvre met de uitgepuurde stijl. Ze is er om te lezen en te bewaren.  In de buurt van uw verzamelde werk van Elsschot, natuurlijk.

 Dat schreef Martine Cuyt, literair redactrice bij Gazet van Antwerpen, als inleiding bij de  “Bijlage bij het Elsschotjaar 2000”.

Dat  “lezen en bewaren”  hadden wij al gedaan. We gaan nu nog een stapje verder met deze waardevolle “Bijlage bij het Elschotjaar 2000”, halen er naar Angeltjes-normen de belangrijkste brokken uit en schotelen ze de lezers van deze rubriek voor. Omdat voor hen alleen het allerbeste goed genoeg is. En onder hetzelfde motto: lezen en bewaren!

                            “HIJ LEERDE MIJ GELUKKIG ZIJN”

                        Dochter Anna De Ridder (intussen overleden- Raymond)

Wat was vaders geliefkoosde bezigheid?

Aan zijn pijpeke trekken. Dat denk ik tenminste. Of misschien nog iets liever: zijn sjiek van links naar rechts bewegen in zijn mond. Ik zag dat aan de dikte van zijn  kaak.

Waar had hij een zwak voor?

(Zonder aarzeling met gegier). Voor mij. Ik ging nogal veel naar huis. Mijn oudste zuster woonde in Brussel, Idaake in Mechelen, Jan in Parijs en Walter in Brussel. Papa (lees pepaa) deed altijd open. “t’Is ons Anna,” zei hij op een dag. “Kom binnen. Als er gebeld wordt doe ik altijd zelf open want ik verwacht een Hollandse journalist.” Ik hoorde de Hollandse journalist vragen: “Willem Elsschot, u heeft vele kinderen, niemand die u opvolgt met schrijven?” Ik hoorde hem antwoorden: “Neen, geen enkel.” En toen: “Er is er wel een waarin ik mij totaal terugvind: Anna. Zoudt ge haar graag leren kennen? Draai u om, ze staat daar achter u, met een voorschot aan.” Ikke weg, terug naar de pompbak. (Giert het uit).

Hoe was hij als vader?

Streng, maar rechtvaardig. Als ge een beetje intelligent zijt, neemt ge belangrijke dingen niet licht op.

Kon u met hem praten?

Zeker.  Als hij in zijn lederen stoel zat met velouren kussen, dan haastte ik mij altijd in de zetel tegenover hem. Vroeg hij: “Beginnen wij eraan, Anna?” Dat waren serieuze gesprekken over klassieke muziek, geweldige discussies soms ook. Ons onderwerp van gesprek liep meestal uit op lachen. Hij was kolosaal spiritueel.

Over zijn boeken gesproken met hem?

Neen. Nooit. Ik weet niet wat de reden was.  Hij moet wel gevoeld hebben dat er boeken waren die ik zo goed als van buiten kende, allez, bij wijze van spreken bijna van buiten. Hij had wel een idee van wie wat gelezen had.  “Mijn kleinzoon Willem heeft nooit wat gelezen van mij”, zei hij een keer tegen me.

Wat vond hij erg?

Op een bepaald moment vroeg ik hem: “Pa, waar zoudt ge niet mee kunnen leven?” “Wat ik erg vind?” vroeg hij. “Ik vraag het u”, zei ik. “Ten eerste liegen”, antwoordde hij. “Als ge dat ondervonden hebt, is het nooit meer hetzelfde. Ten tweede: gierigheid, daar kan ik helemaal niet mee leven.” En ten derde ben ik vergeten.

Hoe noemde hij u?

Anna. Vic (haar echtgenoot. Raym.) noemde mij wel eens Anneke, maar dat had hij niet gaarne. Aan een naam torn je niet, zei hij altijd.

Waarin gelijkt u op uw vader?

Da’s moeilijk te zeggen. Laat dat de anderen maar doen. (Wanneer Jan Maniewski  er een jeugdfoto van Elsschot bij haalt, gelijken voorhoofd en kin). 

Wat was de meest kenmerkende houding van papa?

Na ’t eten deed hij graag een dutje. Dan klopte hij eerst zijn pijp uit en legde een gazet over zijn gezicht, want er mocht geen vlieg in de omtrek zijn. Bij zijn dutje had hij niet graag kinderen rond de oren.  Ik woonde nog in de Lemméstraat, omdat wij nog geen woonst hadden gevonden. “Curieus, hè”, zei pa. “Ik was half in slaap en toen dacht ik: hier vliegt een dol  rond mij.” Mijn zoontje Willem had de hele tijd rondjes zitten lopen rond zijn fauteuil

Ik zie hem nog in die fauteuil zitten. Aan zijn gezicht en de manier waarop hij aan zijn pijp trok, wist ik dat hij aan het denken was.

Wat was zijn lievelingsgerecht?

Da’s heel gemakkelijk: stokvis. En pilaf, een Arabisch gerecht: rijst met schapenvlees. Goh, wat nog, hij was zo’n kleine eter. Zure vis, ja, maar geen pekelharing, die aten wij ’s nachts op als we waren gaan dansen. Vroeg ons moeder ’s morgens: “Waar is nu die haring naartoe?” En ik en mijn broer Willem: “Als we dat eens wisten.”

Wat dronk Elsschot graag?

Een goed glas wijn, op het goede moment. Een heel goeie borrel. Nooit Belgische jenever. “heeft geen smaak”, zei hij. Schiedam, Bols, wat ben ik allemaal gaan kopen….

Wat heeft u van hem geleerd?

Gelukkig zijn, niet knorren. Ik had mijn energie van bij mijn geboorte en die zou ik behouden.

Nog een mooie anekdote?

Er was eens een huishouden met een kat en een papegaai en dat kwam niet overeen. Die papegaai met zijn grote mond zat altijd af te geven op die kat. Op een keer had de poes de papegaai te stekken, trap af, kelder in. En toen zei de papegaai tegen de kat: “Wij gaan nogal ne gang, he poezeke?” (Lacht aanstekelijk) Hij vertelde dergelijke dingen graag, werkte graag met woordspelingen: “Henrieke?”  “Aan watte, ma?” Maar vuile, vulgaire moppen, dat niet. Dat kon hij niet verdragen.

Welk boek van Elsschot is u het liefst?

Het schoonste? Da’s navenant uw eigen humeur. Als ik een beetje in de put zit, ga ik zeker niet “Villa des Roses” lezen.

Ik vind de boeken magnifiek, ik heb ze gelezen en herlezen. En iedere keer ontdek ik er iets nieuws in. Weet ge dat ik spijt had dat ik die mensen allemaal kende? Zo scherp beschreef hij ze.

Weet ge wat ik onlangs nog eens heb herlezen? “Het Tankschip”. En da’s mij kolossaal meegevallen. Het tweede deel is zo plezierig dat ik ben moeten stoppen met lezen van het lachen. Van een geestigheid, ja, da’s nu het woord, geestigheid!

Wordt Elsschot naar waarde geschat?

Hangt af van de tijd.  Voor de moment heel erg. Alleen als ge afgaat op het feit dat op school Elsschot verplicht is. Om te lezen en dus te leren.

Wat is de grootste legende over Elsschot?

Dat hij van school is gesmeten. Daar is niets van aan. Dat heeft hij me zelf verteld. Hij wilde daar weg. Hij had een “kazaksken” klaarstaan en tijdens de recreatie is hij het afgebold. Hij wou ermee stoppen.

Wat moet er gebeuren in dit Elsschotjaar?

Ik wil al lang een brief schrijven aan Leona Detiège. Krijgt ge briefkes in uw bus: “Antwerpen, houd uw stad rein.” Allez, kijkt nu naar dat beeld van vader:  om te schreien, beschilderd, de duiven doen er hun gevoeg op. Allez, die duiven zou hij nog “plezant” gevonden hebben. Maar die spuitbussen, nee.

Ze hebben vader daar in een kot gezet, met bankskes rond waar de mensen hun boterhammeke eten en achteraf hun buskes hier en buskes  daar gooien. Ja, het beeld is helemaal, pepaa, maar moesten ze hem dan hoog op een paard zetten, zoals Leopold?

Dames en heren, houd uw stad rein, gaat maar eens zien naar het Mechelseplein.”

P.S. Voor het eerstvolgende interview schakelden wij Martine Cuyts bandopnemertje aan  en legden ons oor te luisteren bij dochter Ida De Ridder.  

Raymond                 

Deze video is opgenomen door de camera's van het RATP, hij duurt 6 minuten en is bijzonder onaangenaam om te bekijken. De Franse blog waar we dit fragment vonden noemt het voorval symptomatisch voor het schadelijke klimaat in de randsteden waar de moslim-koeltoer het maatschappelijke leven beheerst.  Een van de aanvallers roept tot het slachtoffer "stront-Fransman". Een politie-agent die deze video in beperkte kring heeft getoond, zodat hij op het internet terchtkwam, is tijdelijk geschorst voor deze daad. 

 @ Bivouac-ID 

President Obama wil u aub stoppen met excuses uit mijn naam ?

Klik op Christine M Flowers

van Philadelphia Daily News (in vertaling)

Winkelketen Kruidvat haalt op vraag van de politie alle condooms van het huismerk onmiddellijk uit de schappen. Dat weet Het Laatste Nieuws, steeds op de hoogte van het net-onder-de-gordelnieuws, te melden.

De federale politie ontdekte dat de Nederlander die de condooms levert niet in orde is met de wettelijke bepalingen rond kwaliteitsgaranties en verpakkingsvoorschriften. De politie is uiteraard perfect op de hoogte over alles wat net-onder-de-gordel betreft. Het is bovendien aangenamer op te treden in Kruidvatwinkels dan boeven te vangen.

Bron : VTM-nieuws (steeds goed geïnformeerd over net-onder-de-gordel) en Angeltjes (van hetzelfde)

Op de afbeelding KLIKKEN om onze waarschuwing te lezen

Tijdens de laatste zitting van het LDD-Partijbestuur

Klikt u even op de tekening en u komt terecht op een commentaarstukje

Om daar in het interview met het AD aan toe te voegen: "Maar of we zouden kunnen samenwonen, betwijfel ik".

De 32-jarige Fleur zegt na twee lange relaties weer single te zijn. "Ik ben getrouwd met mijn werk. Mijn echtgenoot had ook een drukke baan. Opeens was 'het' weg", zegt ze in de krant die morgen verschijnt.

Romantisch

Fleur zegt "het romantische type" te zijn. Ik wil wel kinderen, maar niet zonder een partner. Er dient zich genoeg aan via internet, maar ik ben er niet echt mee bezig".

Agema zegt dat ze niet meer trots is op Nederland. "Ik ben nooit achterdochtig naar mensen, wel naar de Islam. Altijd geweest". Vooral het "totale disrespect" voor vrouwen soort het Kamerlid.

@ Spitsnieuws.nl

.

Vlaanderen rouwt. 31 mei 1960 en 1 juni 1960 zijn twee inktzwarte dagen, die voorgoed in het collectieve geheugen zullen gegrift blijven. Vlaanderens topauteur en monument Willem Elsschot en zijn vrouw Fine overlijden vrij onverwacht beiden in de leeftijd van 78 jaar en met een tijdsverschil van amper 1 dag. Diepe verslagenheid en treurnis alom vooral in en om de Antwerpse Lemméstraat alwaar het koppel al 40 jaar woonde. 

....

..

Johan Anthierens reconstrueerde in "Willem Elsschot - Het Ridderspoor" de fysieke aftakeling van Willem Elsschot met de focus op de laatste dagen van het echtpaar. We maakten er volgende ingekorte versie van.

In het jaar 1958 begint Willem Elsschot, die nooit voorheen ernstig ziek was geweest, met zijn gezondheid te sukkelen.  Aanvankelijk lijkt het probleem zich te beperken  tot een eczeemaandoening, maar de jeuk verergert.

De variërende zalfjes bieden weinig soelaas.  "Ik zit in een slecht vel," placht Fons te zeggen.  Van het aanhoudend krabben, op zich al gênant, ontstaat op de plaats waar hij zich ophoudt een hoopje huidgruis.

Er komen ongemakken bij, infecties, zweertjes in de mond.

Als de Belgische artsen hun onmacht bekennen wendt de zieke zich in Parijs tot de Franse huidspecialist Duperat, die de diagnose stelt dat De Ridder lijdt aan "mycosis fungodes", een kwaal waarbij de huid wegschimmelt. In een later stadium bezoekt de afbladderende zieke een professor-dermatoloog in Bonn. Hij krijgt een relatief nieuw geneesmiddel voorgeschreven, cortisone, dat het vochtgehalte in het lichaam vasthoudt met als zichtbaar gevolg dat het lichaam opzwelt.  Nu en dan "krullen" de oogleden, dan beschermt hij zijn uitpuilende oogbollen met een donkere bril tegen besmettingsgevaar.

De vermoeide schrijver moet geregeld voor onderzoeken naar het ziekenhuis. Bij zo'n visite wordt darmkanker geconstateerd.

De dokters laten de verzwakkende patiënt nauwelijks gaan. Van medio februari tot eind maart verblijft hij onafgebroken in het Stuyvenberg-gasthuis, waar hij zich dient te onderwerpen aan een operatie.

Op woensdag 25 mei moet hij opnieuw "binnen" voor een ingreep in verband met een kankercomplicatie. Zaterdag 28 mei, in de loop van de namiddag, mag hij daar weg.

"Ik had verwacht dat ze je minstens met een gouden aars naar huis zouden sturen," verwelkomt hem eega Fine, getrouw aan hun gewoonte om ruw uit de bek te dialogeren

MAANDAG 30 MEI 196O. Naar maandagse traditie, is het echtpaar De Ridder 's namiddags op bezoek bij dochter Ida in de Venusstraat. Terwijl vader zich terugtrekt voor een pijnlijke stoelgang, verzucht Fine : "Denk eens na kind, we zijn allebei mensen van 78 jaar, wij hebben van het leven niet veel meer te goed." Het is de eerste keer dat Ida haar moeder op een naderend einde hoort zinspelen. 

DINSDAG, 31 MEI 1960. Na waarschijnlijk een verkwikkend middagdutje wacht Fons om halfvier 's namiddags buiten voor de deur tot Fine eraankomt. Hij slaat een praatje met Aloïs Seymons, de 29-jarige kruidenier op de hoek van de straat.

Seymons vindt meneer De Ridder er patent uitzien , met een blos op de wangen. De bevriende klant legt uit dat zijn vrouw en hij boodschappen gaan doen.

Het tweetal begeeft zich op weg; loopt de 50 meter Lemméstraat uit richting Van Schoonbekestraat, draait naar rechts , begeeft zich tot aan de hoek waar zich de Sint-Laurentiuskerk bevindt, waarna de Markgravelei overgestoken wordt en amper zowat 80 meter naar links zakt Fons plots ineen. Toegesnelde voorbijgangers rapen hem op en dragen hem binnen in zijn huis in de Lemméstraat.  Een dokter, toevallig op ziekenbezoek, haast zich bij De Ridder, die ligt te reutelen, terwijl Fine in de keuken meisjesachtig weeklaagt.  Ze heeft de drie straten verder wonende oudste, Walter, telefonisch gealarmeerd: "Vake is gevallen." Walters zeventienjarige zoon, Walter junior, springt op zijn brommer en arriveert als eerste bloedverwant.  Naast de dokter ziet de bedremmelde jongen toe hoe grootvader op de bordeauxrode bank, een driezit die "zoveel diensten heeft bewezen," naar adem snakt. Grootvader staart naar zijn kleinzoon, met brekende ogen, zonder teken van erkenning  en geeft de geest.

Geleidelijk aan vult het huis zich met kinderen en kennissen.

Anna komt thuis en informeert op gewone toon: ""Hoe is het met Pa?"

Fine heft haar roodomrande ogen op en herhaalt, op het woeste af: "Hoe? Hoe is het met pa?! Pa is dood!"

In een metalen meidenbedje, van een mansardekamer naar beneden gebracht, wordt Alfons De Ridder in de voorkamer, straatkant, opgebaard.

WOENSDAG, 1 JUNI 1960. Fine had een relatief rustige nacht, maar ontbijt niet en blijft uit de buurt van de voorkamer. Tegenover Willem, haar zoon-huisarts, klaagt de vrouw over pijn in de benen Waarna ze zich rond drie uur te bed begeeft om een middagdutje te doen.  Dochter Adéle, ongerust geworden gaat een uurtje later even kijken om tot haar ontzetting vast te stellen dat haar moeder overleden is

*** 

Vier dagen later werden Alfons De Ridder en Josephina Scheurwegen op het erepark van de begraafplaats Schoonselhof ter aarde besteld,  in aanwezigheid van de familieleden, vrienden, kennissen en prominenten.

Het werd een  merkwaardige, ietwat tragi-komische plechtigheid: het stoffelijk overschot van Fine in een gewone kist, het veraste lichaam in een urne.

Zo had de schrijver het enkele maanden voor zijn dood in een wilsbeschikking vastgelegd, op een avond toen het gesprek over de dood ging.

"Maar Fons, waarom laat je je niet verassen?" had hem een van zijn vrienden gevraagd.

"Bon, als ik u daarmee plezier kan doen, waarom niet vriend?" had Elsschot geantwoord en voor hij het goed besefte had hij zijn handtekening gezet onder een crematie-opdracht.

Zo geschiedde het dat op de laatste tocht de lijkkist van Fine in het open graf werd gelegd, waarna een kistje met de urne van haar man er bovenop werd geplaatst.

Op een plaats in Tsjip, zei Herman Teirlinck in zijn afscheidsrede lees ik: "Mocht ik ooit mijn lieve vrouw verliezen, dan trek ik naar Polen met pak en zak." Dat heeft hij niet hoeven te doen. Hij is daags voor zijn vrouw gestorven.  En nog terwijl ik deze afscheidsrede houd voor de uitvaart van een dode vriend en een geducht wapenbroeder, heeft zijn echtgenote haar weduwschap afgelegd, de eenzaamheid ontvlucht en zich als een "stervend paard" fideel bij haar meester in het graf gevoegd.  Hier zijn de tekens van het noodlot merkbaar. Zij worden diep gegrift. Ge zult ze lezen, mensen van morgen.

Raymond    

NvdR : Dit is niet het laatste artikel over Willem Elsschot.  Onze medewerker Raymond gaat nog en tijdje door.