Vrolijke Pasen, Ldd : Bim-Bam !

Om daar in het interview met het AD aan toe te voegen: "Maar of we zouden kunnen samenwonen, betwijfel ik".

De 32-jarige Fleur zegt na twee lange relaties weer single te zijn. "Ik ben getrouwd met mijn werk. Mijn echtgenoot had ook een drukke baan. Opeens was 'het' weg", zegt ze in de krant die morgen verschijnt.

Romantisch

Fleur zegt "het romantische type" te zijn. Ik wil wel kinderen, maar niet zonder een partner. Er dient zich genoeg aan via internet, maar ik ben er niet echt mee bezig".

Agema zegt dat ze niet meer trots is op Nederland. "Ik ben nooit achterdochtig naar mensen, wel naar de Islam. Altijd geweest". Vooral het "totale disrespect" voor vrouwen soort het Kamerlid.

@ Spitsnieuws.nl

.

Vlaanderen rouwt. 31 mei 1960 en 1 juni 1960 zijn twee inktzwarte dagen, die voorgoed in het collectieve geheugen zullen gegrift blijven. Vlaanderens topauteur en monument Willem Elsschot en zijn vrouw Fine overlijden vrij onverwacht beiden in de leeftijd van 78 jaar en met een tijdsverschil van amper 1 dag. Diepe verslagenheid en treurnis alom vooral in en om de Antwerpse Lemméstraat alwaar het koppel al 40 jaar woonde. 

....

..

Johan Anthierens reconstrueerde in "Willem Elsschot - Het Ridderspoor" de fysieke aftakeling van Willem Elsschot met de focus op de laatste dagen van het echtpaar. We maakten er volgende ingekorte versie van.

In het jaar 1958 begint Willem Elsschot, die nooit voorheen ernstig ziek was geweest, met zijn gezondheid te sukkelen.  Aanvankelijk lijkt het probleem zich te beperken  tot een eczeemaandoening, maar de jeuk verergert.

De variërende zalfjes bieden weinig soelaas.  "Ik zit in een slecht vel," placht Fons te zeggen.  Van het aanhoudend krabben, op zich al gênant, ontstaat op de plaats waar hij zich ophoudt een hoopje huidgruis.

Er komen ongemakken bij, infecties, zweertjes in de mond.

Als de Belgische artsen hun onmacht bekennen wendt de zieke zich in Parijs tot de Franse huidspecialist Duperat, die de diagnose stelt dat De Ridder lijdt aan "mycosis fungodes", een kwaal waarbij de huid wegschimmelt. In een later stadium bezoekt de afbladderende zieke een professor-dermatoloog in Bonn. Hij krijgt een relatief nieuw geneesmiddel voorgeschreven, cortisone, dat het vochtgehalte in het lichaam vasthoudt met als zichtbaar gevolg dat het lichaam opzwelt.  Nu en dan "krullen" de oogleden, dan beschermt hij zijn uitpuilende oogbollen met een donkere bril tegen besmettingsgevaar.

De vermoeide schrijver moet geregeld voor onderzoeken naar het ziekenhuis. Bij zo'n visite wordt darmkanker geconstateerd.

De dokters laten de verzwakkende patiënt nauwelijks gaan. Van medio februari tot eind maart verblijft hij onafgebroken in het Stuyvenberg-gasthuis, waar hij zich dient te onderwerpen aan een operatie.

Op woensdag 25 mei moet hij opnieuw "binnen" voor een ingreep in verband met een kankercomplicatie. Zaterdag 28 mei, in de loop van de namiddag, mag hij daar weg.

"Ik had verwacht dat ze je minstens met een gouden aars naar huis zouden sturen," verwelkomt hem eega Fine, getrouw aan hun gewoonte om ruw uit de bek te dialogeren

MAANDAG 30 MEI 196O. Naar maandagse traditie, is het echtpaar De Ridder 's namiddags op bezoek bij dochter Ida in de Venusstraat. Terwijl vader zich terugtrekt voor een pijnlijke stoelgang, verzucht Fine : "Denk eens na kind, we zijn allebei mensen van 78 jaar, wij hebben van het leven niet veel meer te goed." Het is de eerste keer dat Ida haar moeder op een naderend einde hoort zinspelen. 

DINSDAG, 31 MEI 1960. Na waarschijnlijk een verkwikkend middagdutje wacht Fons om halfvier 's namiddags buiten voor de deur tot Fine eraankomt. Hij slaat een praatje met Aloïs Seymons, de 29-jarige kruidenier op de hoek van de straat.

Seymons vindt meneer De Ridder er patent uitzien , met een blos op de wangen. De bevriende klant legt uit dat zijn vrouw en hij boodschappen gaan doen.

Het tweetal begeeft zich op weg; loopt de 50 meter Lemméstraat uit richting Van Schoonbekestraat, draait naar rechts , begeeft zich tot aan de hoek waar zich de Sint-Laurentiuskerk bevindt, waarna de Markgravelei overgestoken wordt en amper zowat 80 meter naar links zakt Fons plots ineen. Toegesnelde voorbijgangers rapen hem op en dragen hem binnen in zijn huis in de Lemméstraat.  Een dokter, toevallig op ziekenbezoek, haast zich bij De Ridder, die ligt te reutelen, terwijl Fine in de keuken meisjesachtig weeklaagt.  Ze heeft de drie straten verder wonende oudste, Walter, telefonisch gealarmeerd: "Vake is gevallen." Walters zeventienjarige zoon, Walter junior, springt op zijn brommer en arriveert als eerste bloedverwant.  Naast de dokter ziet de bedremmelde jongen toe hoe grootvader op de bordeauxrode bank, een driezit die "zoveel diensten heeft bewezen," naar adem snakt. Grootvader staart naar zijn kleinzoon, met brekende ogen, zonder teken van erkenning  en geeft de geest.

Geleidelijk aan vult het huis zich met kinderen en kennissen.

Anna komt thuis en informeert op gewone toon: ""Hoe is het met Pa?"

Fine heft haar roodomrande ogen op en herhaalt, op het woeste af: "Hoe? Hoe is het met pa?! Pa is dood!"

In een metalen meidenbedje, van een mansardekamer naar beneden gebracht, wordt Alfons De Ridder in de voorkamer, straatkant, opgebaard.

WOENSDAG, 1 JUNI 1960. Fine had een relatief rustige nacht, maar ontbijt niet en blijft uit de buurt van de voorkamer. Tegenover Willem, haar zoon-huisarts, klaagt de vrouw over pijn in de benen Waarna ze zich rond drie uur te bed begeeft om een middagdutje te doen.  Dochter Adéle, ongerust geworden gaat een uurtje later even kijken om tot haar ontzetting vast te stellen dat haar moeder overleden is

*** 

Vier dagen later werden Alfons De Ridder en Josephina Scheurwegen op het erepark van de begraafplaats Schoonselhof ter aarde besteld,  in aanwezigheid van de familieleden, vrienden, kennissen en prominenten.

Het werd een  merkwaardige, ietwat tragi-komische plechtigheid: het stoffelijk overschot van Fine in een gewone kist, het veraste lichaam in een urne.

Zo had de schrijver het enkele maanden voor zijn dood in een wilsbeschikking vastgelegd, op een avond toen het gesprek over de dood ging.

"Maar Fons, waarom laat je je niet verassen?" had hem een van zijn vrienden gevraagd.

"Bon, als ik u daarmee plezier kan doen, waarom niet vriend?" had Elsschot geantwoord en voor hij het goed besefte had hij zijn handtekening gezet onder een crematie-opdracht.

Zo geschiedde het dat op de laatste tocht de lijkkist van Fine in het open graf werd gelegd, waarna een kistje met de urne van haar man er bovenop werd geplaatst.

Op een plaats in Tsjip, zei Herman Teirlinck in zijn afscheidsrede lees ik: "Mocht ik ooit mijn lieve vrouw verliezen, dan trek ik naar Polen met pak en zak." Dat heeft hij niet hoeven te doen. Hij is daags voor zijn vrouw gestorven.  En nog terwijl ik deze afscheidsrede houd voor de uitvaart van een dode vriend en een geducht wapenbroeder, heeft zijn echtgenote haar weduwschap afgelegd, de eenzaamheid ontvlucht en zich als een "stervend paard" fideel bij haar meester in het graf gevoegd.  Hier zijn de tekens van het noodlot merkbaar. Zij worden diep gegrift. Ge zult ze lezen, mensen van morgen.

Raymond    

NvdR : Dit is niet het laatste artikel over Willem Elsschot.  Onze medewerker Raymond gaat nog en tijdje door. 

http://www.angeltjes.net/#home

In deze dierentuin voerde men aan de Berberaapjes Paaseitjes

(foto : Spitsnieuws.nl)

U bent een ietsje omzichtig met de reacties aub ?

Het zijn wij niet die dit beweren maar wel Harriet Harman, een van de Labourkopstukken in The Independent.  : "De BNP is nu een grotere dreiging dan ooit".

De rode mevrouw heeft het dan over de Europese Verkiezingen (of Aanduidingen zo u wil) en ze deinst er niet voor terug te voorspellen dat naast de voorzitter van de BNP, Nick Griffin, die vrijwel zeker een zetel zal behalen in het Noordwesten van Engeland, er wellicht nog twee zetels elders inzitten.  Voor deze verkiezing geldt in GB niet het systeem van "the winner takes it all" maar wel van de proportionaliteit.

In de klassieke regimemedia en uiteraard ook bij onze eigen 0000 wordt de BNP steevast omschreven als een "extreemrechtse" partij. Als Martine Tanghe tijdens het Journaal het ongeluk heeft dat er wat te vertellen valt over de British National Party, vechten misprijzen en minachting op haar getormenteerde gelaat voor de voorrrang. In de realiteit is de BNP een partij met standpunten die veeleer tot de vroegere linkerzijde behoorden, maar nieuwslezers en regime-schrijvers zijn er vooral op uit om hun eigen povere overtuigingen op te dringen als waarheid.

De aanleiding tot de jammerklachten van Labour vinden we in de opeenvolgende overwinningen die de BNP boekt in lokale verkiezingen.  Gisteren greep een tussentijdse lokale verkiezing plaats in een stadsdistrict van Manchester dat volgende uitslag opleverde :

 MANCHESTER Council
Moston ward
Thursday 9th April 2009
Rita Tavernor (Labour) 1,353
Derek Adams (British National Party) 815
Timothy Hartley (Liberal-Democrat) 696
Phil Donohue (Conservative) 558
Karl Wardlaw (Green Party) 74
BNP Percentage 23.3%

Labour verloor 11%, de Conservatieven 14% en de Groenen 6%  De BNP bood zich hier voor de eerste keer aan bij de kiezers en behaalde onmiddellijk de tweede plaats met 23%.

Al wie in Europa ingaat tegen de traditionele stromingen van socialisten, liberalen en christen-democraten die een politiek voeren van uitverkoop van ons continent en afschaffing van de democratie en uitschakeling van de nationale identiteit, kan op onze steun en sympathie rekenen.

Ray

Vandaag klimt het kwik in Limburg tot 24 graden Celsius. Enkel in Limburg en de Antwerpse Kempen zullen we deze uitzonderlijke temperaturen optekenen. Aan zee halen ze wellicht maar 18 graden.

Volgens weermannen Eddy De Mey en Ruben Weytjens krijgen we vandaag vrijdag en morgen zaterdag zomerweer met veel zon en tijdens de namiddagen stapelwolken en zeer lokaal een onweersbui. “Door de wind halen we wellicht niet meer dan 24 graden in thermometerhut. Maar in een achtertuintje kan het kwik wel tot 25 graden of meer stijgen”, zegt Ruben Weytjens.

Aan de kust kouder

Daarmee is de dagtemperatuur vandaag en morgen bijna tien graden hoger dan normaal. “Het verhaal gaat wel alleen op voor Limburg en de Antwerpse Kempen”, zegt Eddy De Mey. “Aan de kust wordt het niet warmer dan 18 graden. Zondag halen we er zelfs maar 12 graden."

"In Limburg behoort een maximum van 20 graden dan nog tot de mogelijkheden. Maandag wordt de minst goede dag, maar is met 16 graden in Limburg nog steeds warmer dan normaal. Vanaf dinsdag krijgen we opnieuw iets zachter en droog weer.”

Het grote temperatuurverschil tussen Limburg en de kust is te verklaren door de snelle opwarming van onze zandbodems waardoor de temperaturen makkelijk klimmen. Aan zee is het zeewater nog koud en dat zorgt voor afkoeling op het land.

GW

http://www.hbvl.be/limburg/vandaag-24-celsius-2.aspx

Alweer triest nieuws uit de Vurige Stede Liège waar advocaat Victor Hissel, door zijn eigen zoon werd neergestoken.

Meester Hissel trad op tijdens het proces Dutroux als de advocaat van Julie en Melissa. Vorig jaar kwam hij in opspraak toen bleek dat de meester in het bezit was van kinderpornografisch beeldmateriaal. Na eerst ontkend te hebben, gaf hij de feiten vrij vlug toe en beriep zich op een moeilijke periode in zijn leven (echtscheiding) en betuigde tevens zijn spijt. 

Donderdag ontstond er ten huize van de advocaat een ruzie, die op straat verder werd gezet met zijn zoon en die eindigde met drie messteken. De toestand van de man is zorgwekkend.

Fats

In de gezellige en vroede Noordbrabantse stede van 's Hertogenbosch heeft de bevolking ook massaal ingestemd met de invoering van de multicriminele maatschappij, net zoals in de Vlaamse en meeste West-Europese steden. Het is ons keer op keer gevraagd door onze grote politieke partijen : "Jullie vinden het toch fijn al die vreemde mensen, die hier bij ons komen wonen, niet ?"   Gastvrij zoals we zijn, gul met de warmte van de eigen haard en bereid onze eigen aard te verloochenen, stemden we gretig voor meer kleur in onze gemeenschap, meer geur in onze straten en minder fleur in ons gedrag.

"Laat maar komen" zongen de Limburgers op de wijze van "J'attendrai",  André Rieu's succesnummer uit zijn beginperiode. En die van Noord-Brabant deden vrolijk wiegend mee : "Laat maar komen".

Helaas, nu zitten ze met de gebakken peren en in den Bosch is er een bende-oorlog aan de gang tussen Marokkaanse jongeren waarvan wij u volgende verslag brengen van een Nederlandse blogger :

.

De president van Amerika en van het Heelal zegde in Turkije dat de islam het aangezicht van Amerika heeft veranderd.  Daar zijn wij het volledig mee eens.

Klikt u op het portretje (met de muis aub)

Vrijdag 10 april 2009 : Opname uit 1996 van Wagners opera ‘Parsifal’ in de Vlaamse Opera. Met Christopher Ventris als Parsifal, Jorma Hynninen als Amfortas en Ruthild Engert als Kundry. Symfonisch Orkest en Koor van de Vlaamse Opera staan o.l.v. Stefan Soltesz. Operaregie van Fred Berndt.

Parsifal is Wagners laatste opera (1882), en gaat over de christelijke thematiek van de Verlosser. Wagner baseerde zich voor zijn libretto op de gelijknamige versroman van Wolfram von Eschenbach. In Antwerpen werd Parsifal traditioneel op Goede Vrijdag uitgevoerd.

Hieronder de meeslepende ouverture tot het eerste bedrijf met Daniel Bärenboim ; het orkest wordt niet vernoemd.

Met een onverholen genoegen stellen wij vast dat de biografie over François Mitterand door Koen Dillen, reacties blijft oproepen.  Eergisteren was het Benno Barnard die de spits afbeet bij de normaliter als links gecatalogiseerd staande auteurs. Vandaag wordt hij in de Standaard vervoegd door een aantal andere intellectuelen die niet van Vlaams Belang-sympathieën mogen verdacht worden, onder wie Etienne Vermeersch, Ludo Albicht, Geert van Istendael en Jef Turf.

De auteurs beginnen met de vaststelling dat, sinds de ware auteur van de voortreffelijke Mitterrand-biografie bekend raakte, het boek nauwelijks nog te verkrijgen is in het normale circuit, terwijl het in Nederland open en bloot in de etalage ligt. Dit voorval, zo gaan ze verder, legt een diepe malaise bloot binnen het cultureel/academisch leven in onze contreien: “Het fameuze ‘cordon’ rond één bepaalde partij, waarvan we het strategisch nut in het midden laten, heeft er blijkbaar voor gezorgd dat boeken niet meer hoeven gelezen te worden om er een oordeel over te vellen.”

Feit is, zo gaan de auteurs verder, dat de Mitterrand-biografie van Koen Dillen niet racistisch of xenofoob of negationistisch is, maar gewoon een hoop heisa veroorzaakt omdat de auteur met het etiket ‘fout’ op zijn hoofd rondloopt, waardoor hij zich gedwongen voelde een pseudoniem te gebruiken. Zoals ze het treffend formuleren: “Vlaanderen schijnt opgedeeld te zijn in een politiek-correcte helft die toegang krijgt tot de media, vlot een uitgever vindt, het obligate BV-kransje bemant; en anderzijds een schimmig contingent van onbespreekbare, verboden, uit de publieke sfeer geweerd politisch-unfähige mensen, zoals dat onder de nazi’s heette.” Het feit dat de biografie bij de meeste boekhandels en grote ketens ondertussen enkel ‘op bestelling’ verkrijgbaar is, noemen de auteurs “een feitelijke toestand van censuur.” Waarbij zelfs de heilige koe van de commercie wordt geslacht, zoals ze gevat opmerken, want het boek had ondertussen al een kaskraker kunnen zijn.

De auteurs van de vrije tribune geven Dillen gelijk waar hij stelt dat de linkse kerk in Vlaanderen vandaag nog altijd een probleem heeft met intellectuele diversiteit: “Het begrip ‘controverse’, absoluut nodig in een volwassen democratie, verstuift hier compleet. Zelfs al strookte zijn boek niet met de politieke weldenkendheid, zelfs al was het zo ‘fout’ als wat, ook dan, juist dan zou het boekenwezen het moeten omarmen, omdat het tegenspraak zou oproepen en reacties provoceren. Zoiets heet polemiek, in Vlaanderen een hachelijk punt.”

“Wij willen ons, van links tot rechts, formeel van die censuur distantiëren”, zo eindigen de auteurs hun moedige bijdrage, want “Vlaanderen mag langzamerhand wel eens ontwaken uit zijn politiek-correcte sluimer.”

Bron : VB & Angeltjes

Er cirkelen nogal wat bedrijfjes en bedrijven omheen het machtige theater dat de Europese Unie is : het parlement, de Commissie, de Administraties, het zijn zoevende kometen met in hun staart de aanklampers bij de gevestigde structuren. Promotie, reclame, public-relations, voorlichting, noem het hoe u wil. Uit naam van om het welke belangengroepen, druk uitoefenen om beslissingen te beïnvloeden, wordt vanuit het Engels bondig en duidelijk omschreven als lobbyen.  Daar komt het op neer in de machtige Europese Unie.

Een van die vele lobby-bedrijven is het internationale Burson-Marsteller  .  Deze week kwamen zij in de publieke aandacht omdat ze een "onderzoek" (hier gaan we weer met onderzoeken, die allemaal gebeuren met onze centen en waar wij niets aan hebben) hebben uitgevoerd naar de samenstelling van het Euro-parlement nà de verkiezingen van juni.  De voorzitter van dat parlement, de Duitse socialist Hans-Gert Pöttering *   heeft het voorwoord geschreven en laat het uitschijnen, dat een dergelijk onderzoek de Europeanen zal prikkelen om deel te nemen aan de verkiezingen. Het lijkt wel de voetbal-totto.

Voor elk van de 27 landen heeft Burston Marsteller de nationale cijfers omgerekend naar de Europese zetels en klaar is Kees. Mits enkele aangepaste parameters zoals de furore die de PVV in Nederland maakt.  U kan desgevallend kennis nemen van deze uitslag, die nota bene wekelijks zal aangepast worden : hier klikken. 

Eén naam bij deze lobbyfirma viel ons op en onze Nederlandse lezers zullen hem beter kennen : Michiel van Hulter, tot 2007 voorzitter van de socialistische PvdA.  Deze 40-jarige rode woelrat is zelf een oud-Europarlementariër die er na één termijn de brui aangaf. Hij zal vastgesteld hebben dat er meer te rapen valt als de stoet voorbijtrekt dan als deelnemer. En tegelijk is dit een mooie bevestiging van de osmose tussen politiek en lobby.

Een van de slogans van Burson Marsteller luidt : "Onze parlementaire expertise is een sleutel voor onze klanten tot de openbare dienstverlening". 

Op de webstek over de samenstelling van het EP wordt ook een vraag gesteld aan het plebs over het voorzitterschap van de Commissie. Dan moet u even langs dit bruggetje lopen. Niet schrikken als u de kandidatenlijst ziet  : ons oordeel is toch van geen tel.  De EU bepaalt zelf wat democratie is. Samen met de lobbyisten. Wij zijn er enkel om toe te kijken, te juichen en te betalen.

Savat

* Hans-Gert Pöttering : Willem de Zwijger merkt terecht op dat Pöttering geen lid is van de socialistische fractie maar tot de christen-democratische groep behoort.  Een foutieve vermelding waarvoor we ons verontschuldigen. Voor de rest is er weinig verschil tussen beide machtsfracties.