Middelheimmuseum Antwerpen presenteert : Beamdrop van Chris Burden

In Mons (Bergen) waar Elio di Rupo burgemeester is, werd schepen Richard Biefnot, die verdacht wordt kinderporno in zijn bezit te hebben,  maandagavond door de PS-afdeling van Bergen-Borinage uit zijn partij gezet. Het college van burgemeester en schepenen van Bergen heeft Biefnot ook uit zijn functie ontheven.

Tot zijn verdediging moet gezegd worden, dat deze man geen financieel gesjoemel kan ten laste gelegd worden.  Er is vooruitgang.

In de Turkse stad Askisehir (500.000 inwoners, dus geen bergdorp) is een actie gestart tegen Barbie, Spiderman, Batman en Superman.  Deze figuren moeten uit het straatbeeld verbannen worden en mogen niet meer als stickers aangebracht worden op boekentassen of T-shirts van de schoolgaande jeugd.  Turkije volgt het voorbeeld van het andere Prachtland Arabië, waar Barbie is gehuld in panden en sjaals. De reden is dat die Westerse figuren obsceen zijn en aan de kinderen de indruk wekken van in een droomwereld te leven.  In Turkije waar de islam heerst, is er gelukkig géén droomwereld maar een keiharde gemeenschap van geestelijke onderdrukking en zware  discriminatie.  De overheid zal zorgen voor boekentassen en T-shirts met Turkse helden.  Daar zullen de kinderen enorm opgetogen mee zijn : Snorremansen met priemende ogen, dat is een prima voorbereiding op de maatschappij. Benieuwd of het lang zal duren vooraleer bij ons de Turkse ouders de verwijdering van de onrein teef Barbie zullen eisen en uitaard daarin nederig bijgetreden worden door de simpelen van geest die halsstarrig blijven geloven in de multiculturele quatsch.

Niet omwille van Barbie, maar wegens de voortdurend anti-westerse mentaliteit hoort Turkije niet thuis in ons Europa, hoezeer wijzelf kritiek hebben op deze huidige Unie.

Diana

http://www.ansamed.info/en/top/ME13.WAM10178.html

U, onze vaste lezers en vrienden weten het : wij hebben een afkeer van geweld en wreedheid.  Ook als het ons goed uitkomt om op de onmenselijkheid bij aanhangers van de islam te wijzen.  Dus geen schokkende video's bij Angeltjes.

Naar aanleiding van de Mexicaanse varkensgriep (hoe moet je het noemen ?) hebben de barbaren van Egypte beslist alle 250.000 varkens die in dat land verblijven, om te brengen.  Het kwam hen goed uit om deze slachting door te voeren. 

Toen bij ons de varkenspest uitbrak zijn er ook veel dieren afgemaakt : dat gebeurde uit noodzaak en conform de opgelegde normen.  De slachters, of noem ze sadistische onmensen uit Egypte gaan anders te werk.  Voor de niet gevoelige zielen onder ons : u kan het artikel lezen in The Daily Telegraph en desnoods een video bekijken. 

En niet klagen, dat u niet verwittigd was : wij hebben zelf de beelden niet gezien.

Langs hier naar de Hel van Egypte

Drie rechtse partijen waren uitgenodigd om te praten over fatsoen in het politieke discussie-programma Terzake 09,  dat geleid wordt door een journalist en zijn vrouwelijke collega, die beiden al jaren kampioen zijn in het onfatsoenlijk onderbreken van gasten, het poneren van hun eigen linksige, vooringenomen stellingen en zich het recht voorbehouden vaak langs een laatste woord, conclusies voor te leggen die klinken als dogma's.

Fatsoen.  Ditmaal was het Carl Devos die de eindbesluiten mocht maken, dat is al een niveautje hoger dan dat van Lieven Verstraeten en het sluwkijkende gelaarsde vrouwtje.

Jan-Maria Dedecker en Geert Bourgeois spraken nogal vlug over hun eigen ervaringen en opvattingen. Dedecker loste enkele van zijn grappige one-liners, zoals deze : "Ik ben altijd oprecht" : het publiek gniffelde.  Hans Verreydt sprak niet over zichzelf maar over de burgers die zich in een onfatsoenlijke omgeving bedreigd voelen door deze verruwende maatschappij. 

"De politiek moet het voorbeeld geven inzake fatsoenlijk gedrag" was een gedeelde stelling van de twee geroutineerde politici.  De tijd ontbak helaas, om de heren te confronteren met hét grootste onfatsoen uit de belgische politiek dat al 20 jaar bestaat : de uitsluiting via een cordon sanitaire van de voorlopig nog steeds grootste partij in Vlaanderen.

Fatsoen ?  De Vlaams-nationalisten hebben op dat vlak van niemand lessen te krijgen. 

Savat

Gul tegen Merkel : "Als het af is met de Sarko, kunnen wij dan eens afspreken ?"

ANKARA (ANP) - Een Turkse rechtbank heeft maandag bepaald dat president Abdullah Gül moet terechtstaan wegens misbruik van overheidsgeld. De beschuldigingen aan het adres van, de als president onschendbare, Gül stammen uit de jaren negentig.

Ze gaan over vermeend misbruik van geld bestemd voor verkiezingscampagnes door kopstukken van de toenmalige Welvaartspartij. Gül behoorde daar destijds toe. Hij werd vervolgens een prominent bij de opvolger van de Welvaartspartij, de huidige regeringspartij AK. Gül werd in 2007 tot president van Turkije gekozen.

Het wereldlijke establishment in Turkije, onder wie veel militairen en magistraten, vrezen dat de stroming die AK vertegenwoordigt, het stelsel dat sinds de jaren twintig in Turkije bestaat, met behulp van de politieke islam ondermijnt. De strijd tussen die stroming en de oude garde leidt regelmatig tot ernstige politieke crises in Turkije.

In 1997 schoof het leger premier Necmettin Erbakan (Welvaartspartij) aan de kant. De huidige premier Erdogan (AK-Partij) heeft het geregeld met conservatieve magistraten aan de stok.

 @ De Stentor

• 
  
• Maandag 18/5: Hans Verreyt in Terzake09 (Canvas, 20 uur).
  
• Woensdag 20/5: Frank Vanhecke in Terzake09 (Canvas, 20 uur).
  

Klikken op het fotootje

Het verraad van een intellectuele klasse en van de kunstenaars en artiesten ten opzichte van de belangen van een meerderheid van de bevolking, juste pour pouvoir lècher le cul des riches, heeft mij altijd verwonderd. Zelf ben ik een voldoende bevoorrechte waarnemer geweest van de wijze waarop de belgicistische liefde bij intellectuelen en kunstenaars ontstaat. Meestal weten deze mensen niet goed waar zijzelf vandaan komen en aan wie ze het te danken hebben dat ze onderwijs hebben kunnen genieten op een hoger niveau dan in staten als Frankrijk of Wallonië die door zuivere machiavellisten en plunderaars worden geregeerd. Maar ze weten wel dat, als ze het willen maken binnen hun overbodige branche, waarvoor per definitie - gelet op de grootte van de niche - Vlaanderen te klein is, ze dat enkel goed kunnen doen door t gat te likken van diegenen die de meeste invloed in en het meeste macht hebben over in de Belgische en Europese intellectuele en artistieke wereld. Ook binnen een meer high brow-milieu, geldt dat muzikanten en kunstenaars aangewezen zijn op de steun van de baronnessen en andere francofielen, gojim of niet, die de beheerraden en jurys van de Prix de la Jeune Peinture belge of de Concours Reine Elisabeth bevolken en de uitslag mede bepalen. Zo zal een museumconservator die ooit nog een keer een tentoonstelling wil organiseren waarvoor hij werk uit Franse musea nodig heeft, zich er wel voor hoeden te herinneren aan de door de Fransen gestolen Vlaamse kunst. Of hij zal daar, als hij zich toch nog tot uitspraken verplicht zou voelen, zich in ieder geval zeer relativerend over uitlaten. En Andreas en Adelheid Glatt voelen zich in Beernem te goed om hun 'internationale' cd-producties met oude muziek van een Nederlands inlegboekje te voorzien, hetgeen veel minder een probleem is voor het Spaanse label Glossa of het Waalse Musique en Wallonie.  

Ik weet dat als artiesten opgaan in de belgitude, dit niet op grond van redelijke argumenten is, maar op grond van emotionele. Ze verdienen nu eenmaal meer met solidariteit met de rijken, dan door een lans te breken voor de geminachte gemiddelde Vlaming. Tenslotte zijn zij de elite, nietwaar? De Dansaertstraat-Vlaming die zijn kerktoren zou zijn ontvlucht, is de eerste om de autochtone Nederlandstalige voor het oog van de barones te ridiculiseren, om zo kredietwaardigheid te verwerven bij de Franstalige meesters. De kringen waar de dochter van Open-VLD'er Demal zich in beweegt, Axelle Red dus, zijn kringen waarin men zich er kreupel mee lacht als een Axelle de UNESCO-mensenvriendin uithangt om daarmee op perverse, zelfs ronduit satanische wijze de rijken te helpen verrijken. En dan zo onschuldig kijken Alsof er niets aan de hand is Alsof ze niet zou weten hoe cynisch alles in elkaar zit Wie tegenwoordig zijn geld nog geeft aan organisaties die zouden inzitten met en zich zouden inzetten voor de Derde Wereld, geeft zijn geld rechtstreeks aan de bankiers en grootindustriëlen die achter een Sarkozy staan. De stortingen van allochtonen naar het thuisland via Western Union, zullen 'completer' toekomen en meer ten goede komen aan de lokale bevolking en economie, dan het één procent van de officiële ontwikkelingshulp dat ook echt terecht komt, terwijl het grootste deel van het budget voor het overige ten goede komt aan allerlei mensen, van wie de huichelaars die de NGO's bemannen, nog het meest zichtbaar zijn.

En het grootkapitaal is in België nog steeds Franstalig en niet VlaamsDeelneming als artiest aan het Belgavox-concert is daarom niets meer of minder dan een knieval voor de rijken, waar allesbehalve moed voor nodig is. Men geeft er integendeel veeleer blijk van, angstig te zijn en bang voor verandering, én goed te weten waar het geld zit, en de macht.

Anoniem

17.05.2009 11.50u - Ofschoon de werkloosheid in Europa opnieuw de pan uitswingt en elke dag opnieuw blijkt dat de vorige immigratiestroom nog steeds niet verwerkt is, klinkt vanuit bepaalde hoeken steeds meer de roep om de immigratiepoorten nog verder open te zetten. Zo werd onlangs in het Europees Parlement het zogenaamde verslag-Busutill goedgekeurd over een gemeenschappelijk Europees immigratiebeleid, waarin wordt gepleit voor een nieuwe, massale immigratiegolf van liefst 60.000.000 (zestig miljoen!) vreemdelingen tegen 2050. Nieuw was bovendien dat de immigratie niet beperkt zou mogen blijven tot (hoog)opgeleide werknemers, maar ook mogelijk moet zijn voor de “overige arbeidscategorieën”. Het verslag-Busutill werd op een drafje gestemd, met 485 stemmen voor en slechts 110 stemmen tegen. Onder de pro-stemmers bevonden zich – met uitzondering van het Vlaams Belang uiteraard – alle aanwezige vertegenwoordigers van de CD&V, de VLD, de SP.A, Groen en… de N-VA!

We zegden het eerder reeds: in hun pleidooi voor een lakse immigratiepolitiek vormen linkse multiculturalisten en liberale globalisten en helaas een zogenaamde Vlaams-nationale fractie een perfecte coalitie: Een coalitie met name tegen onze Vlaamse en Europese samenleving.

@ VB

Wij publiceren vandaag als voorlaatste in de rij, een interview van Jan “Tsjip” Maniewski, de oudste kleinzoon van Willem Elsschot. Vooraf in deze reeks verschenen er reeds gesprekken van de dochters Anna en Ida en de zonen Jan en Walter, alsook van Elsschots kleindochter Ida Dequeecker. Samen vormen zij een indringend portret van de unieke man die Alfons De Ridder was. Weldra 49 jaar na zijn dood zijn ze tegelijkertijd een onlosmakelijk onderdeel van een eerbetoon aan de onvolprezen schrijver Willem Elsschot.

WILLEM ELSSCHOT IS NIET MIJN GROOTVADER

 “Mijn grootvader heet niet Willem Elsschot”, begint dokter Jan Maniewski, kleinzoon van Willem Elsschot, met een oneliner die kan tellen. “Mijn grootvader heet Alfons De Ridder. Een droom van een grootvader overigens. Ik bedoel: ik heb hem veel meer als grootvader gekend dan als schrijver…..Liefhebbend en zeer attent.”

“Er werd niet over literatuur gepraat, wel over alles wat een kind, later een scholier en nog later een student in de geneeskunde aanbelangt. Hij heeft me spijtig genoeg niet meer als arts in Antwerpen gekend. Daar zou hij als geboren Antwerpenaar ongetwijfeld erg opgezet mee zijn geweest. Elsschot was een fier man, zonder pretentie weliswaar.”

“Mijn grootvader viel niet op door zijn uiterlijk”, vervolgt Jan. “Hij was altijd gekleed met das, zwarte schoenen, hoed. Hij werkte zich niet in de belangstelling door protesterend op de straat te gaan. Als hij iets wou aanklagen, dan schreef hij het neer. Denk maar aan de gedichten over Borms en Van der Lubbe. Instinctmatig stond hij altijd aan de kant van de zwakkere.”

“Zijn beroep was de reclame”, zegt Jan. “Zijn oeuvre moest zijn weg vinden zonder publiciteit. Ik heb Elsschot ooit horen zeggen: “Een goed teken dat de jeugd mij leest, daar zal wel iets van overblijven.”

Jan Maniewski was de lievelingskleinzoon van De Ridder, al wil Maniewski dat niet echt horen.

“Ik was het reizende kind. Veel in Polen en Parijs gezeten. Op aanraden van mijn grootvader is moeder mij overigens bij mijn vader in Polen komen schaken. “Adèle, ga die kleine daar weghalen. Er zijn spanningen tussen Duitsland en Polen, daar komt oorlog van en dan zijt gij de kleine kwijt.” zei hij.

Het verhaal van “de ontvoering” is een boek op zich, sterk, net als de herinnering aan de grootvader die geregeld de kleine Jan van Bennek overnam in Keulen.

“We zaten een keer vlak naast de restauratiewagen en door een bepaalde koppeling maakte de locomotief een serieuze schok, waardoor nogal wat glas en goed sneuvelden. Tegelijk maakte mijn grootvader zo’n kabaal. “Pats, boem” en lachte hij hardop. Ik had de tijd niet om bang te zij. Een schitterende psychologische zet. Het werd “ons” verhaal, “samen” meegemaakt.”

In Brussel kwam grootvader elke donderdag op bezoek.

“En die donderdag is belangrijk, want ’s namiddags waren we vrij. Kwam pa mij ophalen van school. Elke keer als pa kwam, was het feest. ’s Zondags gingen wij naar Antwerpen.”

Een jaar of 15, 16 was de oudste kleinzoon van de schrijver toen hij de schok van zijn leven kreeg.

“Ge gaat verschieten”, had mijn moeder gezegd. Toen las ik het boek dat over mij ging, Tsjip. Ik was totaal verrast. “Is dat allemaal wel waar”? vroeg ik haar. “De grote lijnen toch”, knikte moeder.”

Nooit heeft Tsjip er met de schrijver over gepraat. Door alle vrienden van zijn grootvader werd Jan, Tsjip genoemd. De rest van de familie, Elsschot incluis, noemde hem Moena, omdat Moena dat als kind over zichzelf had gezegd. “ça, Moena, ça” en ook Elsschot had daar respect voor.

“Wat mijn moeder mij heeft verteld: op een zondag stond hij voor de deur bij ons in Parijs en ’s maandags vertrok hij weer. Zonder schijnbare aanleiding. Toen ze boodschappen moest doen, zei hij: “Doe maar, ik blijf wel bij de kleine.” Ik was toen drie of vier. Toen mijn moeder terugkwam en vroeg wat we hadden gedaan, zei hij: “We hebben gewandeld en steentjes in het poeltje gegooid. Mijn moeder schreef een brief naar haar moeder waarom hij zo op en neer was gekomen.

Enkele weken later kreeg ze het boek “Tsjip” in de bus. Hij had gewoon nog even alleen willen zijn met mij.”

We willen u niet op uw literaire honger laten en stelden te uwen behoeve een “The Best of Willem Elsschot”-zinnen samen waaruit we onder meer volgende pareltjes puurden.

Uit De Leeuwentemmer: 

In haar angst draait zij om me heen als een verkleumde satelliet.

Uit Tsjip

Opeens staan mijn ouders aan mijn zijde en kijken mij aan. Ik neem mijn pijp uit de mond maar durf hen niet begroeten want ik heb indertijd mijn aandeel gehad in ’t breken van hun harten. Zij spreken mij toe. Samen hebben zij nog slechts één stem:“Zie je wel, jongen, dat er nog goede dagen komen. Laat ze allen trouwen. Laat ze alles medenemen. Als ze maar kinderen verwekken die je verkleumd hart zullen opwarmen.”

Nog uit Tsjip: (over dochter Adèle die liefdesverdriet heeft)

Zij zat stijf, als doodgebliksemd, haar armen opengespreid, de rechterhand op de sopraantoetsen, de linker- op de bassen, daar waar zij het laatste akkoord had aangeslagen. Eindelijk hoorde ik een geluid als van een orgelpijp dat haar uit de keel scheen te komen. En plotseling stond zij op en vluchtte het salon uit.

Nog over dochter Adèle aan haar piano: (het is terug aan met haar geliefde)

Ze speelt alles veel te vlug, want Allerseelen krijgt iets van een one-step.

Raymond                                                      

Brussel kreunde vanmiddag onder een donker oewolkendek en een kille oewind en toen Bart Peeters zijn nummer 'La Belle Gigue' bracht met de Laatste Showband, oewaren er slechts enkele tientallen trouve Belgen aanoewezig. Veel animo viel er niet te beleven aan het begin van het  meer dan 4 uur durende evenement. Oewie dat oewou, kon zonder problemen tot aan het podium oewandelen.

Nadien kwam er toch oewat meer publiek opdagen, zodat Boogie Boy, de man die altijd vals speelt en tiert als hij zingt en Didier Odieu en, nog iets later, Johan Verminnen, de grote friend van de socialistische en neo-Belgische familie Anciaux en Marka toch voor een relatief gevulde esplanade konden optreden. Zeker 100 brave Belgen keken toe.  Het oewas me oewat, dit feest.

Het Belgavox Concert oewil  bijdragen tot het versterken van de solidariteit, de dialoog, het respect, het samenhorigheidsgevoel en de multiculturele diversiteit in Belgique en veel centjes transfer van de sales flamins naar de Oewalen.  Het oewordt gesponsoreerd door de BRT

 Deze Belgische artiesten treden nog op : Olala ! Adamo, Arno, Baloji, Julos Beaucarne, Boogie Boy, A Brand, Koen Buyse (Zornik), Stef Kamil Carlens (Zita Swoon), The Catatonics, Clouseau, Daan & Telex, Jasper Erkens, Delphine Gardin (Monsoon), Rocco Granata, Jeronimo, Joshua, Sandra Kim & Les Gauff, Steven & Stijn Kolacny (Scala), Flip Kowlier, Laura Lynn, Machiavel, Marka, Maurane, Stijn Meuris (Monza), Paul Michiels, Jef Neve, Didier Odieu, Patrick Ouchène, Bart Peeters, An Pierlé, Tom Pintens, Axelle Red, Gabriel Rios, Rival CNN, Roland, Kate Ryan, Saule, The Scabs, Selah Sue, Sioen, Eté 67, Jasper Steverlinck, Sttellla, Suarez, Toots Thielemans, Sacha Toorop, Stash, Triggerfinger, Will Tura, Luna Twist, Frank Vander Linden, Johan Verminnen, Marie Warnant, Yevgueni en Joost Zweegers (Novastar).

Votre reporter musical

+ Aanpassing 20.10 uur - De media (BRT op kop) spreken over 35.000 aanwezigen

Als het er 5.000 geweest zijn, zal het behoorlijk zijn. Voortgaande op de beelden op tv. De cijfers zijn afkomstig van de Brusselse politie. 

Dat zijn diezelfden die bij de Mars voor belgië plots oversprongen van 7.000 deelnemers naar 35.000 ... tiens : hetzelfde getal als nu.

Is dat misschien hun maximum in wiskunde ?  Ze kunnen beter op Vlamingen kloppen dan tellen.