Als "de Morgen" morgen verdwijnt, zullen wij dat prima vinden.  Deze gazet levert dezelfde algemene informatie als Het Laatste Nieuws en de andere Vlaamse courantendrukkers  en wat betreft de maatschappelijke, politieke duiding, beoefent de redactie de methode van de selectieve opdeling van de Vlaamse Gemeenschap in goeden en slechten. Witten en Zwarten. 

Wie niet mee is met het moderne links wordt doodgezwegen, crapuleus behandeld en in het beste geval geridiculiseerd. Neutraliteit is onbestaand, men verheerlijkt een zelfbedachte democratie en wie daar niet aan meedoet, wordt "met alle middelen" bestreden.

In de met de lippen beleden boodschap over een onafhankelijke pers die de diversiteit van meningen laat openbloeien als honderd bloemen, trappen wij niet.  De Vlaamsche gazetten zijn zonder uitzondering en met lichte nuanceverschillen,  regimeherauten, jagers op sensatie en zij  verheerlijken een Fantasia-maatschappij die niet is.

Als er ontslagen vallen bij de Morgen, is dat erg voor de mensen die hun job kwijtspelen.  Hopelijk gebeuren die ontslagen conform de sociale wetgeving met in achtneming van de dienstjaren, de hoogte van de wedde, en de hiërachische functie die men bekleedde of overeenkomstig de formule Claeys. Voor de rest kunnen we enkel zeggen, dat wie werkt voor een commercieel bedrijf, altijd en overal het risico op ontslag loopt.De medewerkers van de Morgen beschouwen zichzelf wellicht als verheven Messiassen die de enige  en juiste waarheid prediken en benoemd voor het leven, zoals hun collega's bij de VRT.  Helaas, ze werken voor een mijnheer die ook Regent is bij de Nationale Bank van belgië en die het allemaal doet voor de poen, de macht en de eer.

Mocht de Morgen ooit verdwijnen, dan zien wij enkel een beperkt verlies inzake de goede (maar ook eenzijdige) voorlichting die deze gazet brengt over het culturele leven : daar zijn ze goed in.

Een van de gedupeerden is onmiddellijk van start gegaan op internet met een eigen webstek : Tim F. Van der Mensbrugghe, een eindredacteur.

Een blik achter de redactionele schermen van de zichzelf voortdurend overschattende progressieve gazet met een gouden toilet voor de bazen en een gat in de grond voor het plebs :

Vandaag, zaterdag 16 mei, hebben dertien mensen van De Morgen telefoon gekregen dat ze niet meer moeten komen werken. Dat hun loopbaan bij de pseudoprogressieve krant van Vlaanderen erop zit. Daarvoor danken zij de heer algemeen hoofdkaas Klaus Van Isacker, een bange haas verborgen achter het uiterlijk van een nationaal-socialistische ijzervreter, en zijn kliek, een roedel wezels met het lef van koude stront.

Ik ben één van hen. Niet van die kliek, wel van die dertien.

Het collectief ontslag dat nu al een dik half jaar voor ambiance zorgt op de werkvloer kwam niet uit de lucht vallen. In het anderhalve jaar vóór de aankondiging dat er 26 man buiten moest, werden al heel wat personeelsleden individueel naar de uitgang geduwd “omdat ze niet meer pasten in de toekomst van de krant”.

Het begon allemaal met Marc Schoetens. De heer Schoetens is de man die mij binnengehaald heeft op De Morgen. Hij liet me naar hartenlust ‘Liegende Reporters’ schrijven voor de wekelijkse jongerenbijlage, zodat ik als student toch over genoeg liquiden beschikte om me dagelijks plat te zuipen. Maar schone sprookjes duren nooit lang en door een gebrek aan advertentie-inkomsten werd de jongerenbijlage afgeschaft en de Liegende Reporter opgedoekt. Gelukkig was ik ondertussen al freelance-eindredacteur en kon Marc aan de slag als voltijds chroniqueur van het Antwerpse straatleven.

Hij deed zijn job met liefde, passie, enthousiasme en kunde en hij is de eerste die door de heer Van Isacker, in 2007 nog een ongerijpte hoofdkaas, naar buiten gewerkt werd. Als hommage aan Marc Schoetens schreef ik toen, for old times’ sake, nog eens een Liegende Reporter, die opgenomen werd in het afscheidskrantje dat speciaal voor Marc gedrukt was. Daarin spotte ik met de Full Blown Relaunch waar de heer Van Isacker het toen om de andere dag over had.

Onder andere daarvoor werd ik vandaag iets na tienen als eerste gebeld met de mededeling dat ik bedankt word voor bewezen diensten. Dat ik toen de onderhandelingen over het collectief ontslag al volop bezig waren een half jaar lang een frigo vol drank onder mijn bureau had staan, en daar actief gebruik van maakte tijdens de werkuren, zal ook wel meegespeeld hebben. Maar de trappistjes hebben gesmaakt en de vrijheid smaakt nu ook.

Dank u, mijnheer Van Isacker, voor uw schijtlijsterschap.

Wil u meer lezen, ondermeer over een personeelsvergadering nà de ontslagen met mooie foto's, loopt u dan even langs dit bruggetje.  En neem alvast een trappist mee, want die schijnt gewaardeerd te worden.

 @ http://mensbrugghe.wordpress.com/

Wat zich de laatste tijd afspeelt op het partijpolitieke vlak is ongezien en ongekend.  In Vlaanderen worden de hoofdvogels afgeschoten door de liberalen van de VLD en LDD : niet zozeer ideologische individualisten, maar veeleer platte opportunisten.

Een bijzonder ontluisterend verhaal is dat van twee pipo's bij LDD die wachten tot de lijsten, waarop zij kandideren, neergelegd zijn en dan naar de pers stappen met de verklaring : "Wij zijn onafhankelijken". Dit getuigt van een onfatsoen en een immoraliteit van ratten in de riool. Zulke figuren verdienen niet alleen misprijzen maar een celstraf.  En u weet, dat wij geen bewonderaars zijn van de tafelschuimers van Dedecker. 

Bij de West-Vlaamse VLD (ik weet het, "Open" moet er voor staan, maar ik doe dat niet) rommelt het al meer dan een jaar.  Hondstrouwe Bart Dommelein sleurt aan de lijst, om een beetje de indruk van eenheid te bewaren en uittredend Vlaams parlementslid Stern Demeulenaere werd geliquideerd : er is vers bloed in aantocht en Stern wordt gedumpt.  U leest hieronder haar onbenullig verhaal, dat niet meer is dan een rancuneuze jammerklacht.

Toedeloe, Stern.  Nooit gedacht hé, met 2 portretjes bij Angeltjes te staan.  Normaal is dat alleen voor dames en heren die wij graag zien. En in uw geval, als een bewijs, dat schoonheid, politiek niet lang rendeert.

***

Stern vreest onverstandig te kiezen, maar ze oefent intussen wel het "scheve tjevenhoofdje".  Is zij "ter beskikkink" ?

Over partijpolitiek: “Ooit zal die partij zich moeten beraden over de manier waarop ze dingen wil bereiken. Want op de manier zoals het nu loopt, zal ze zichzelf verliezen.”

 Stern samen met een ontrouwe fan : het was kort en niet goed

FATS

Het blijft maar rommelen binnen Lijst Dedecker (LDD) in Limburg. Nu kondigen ook Andy Pieters uit Maasmechelen en Jos Wolfs uit Diepenbeek aan dat ze enerzijds als onafhankelijke naar de kiezer zullen stappen en anderzijds ontslag uit de partij nemen.Andy Pieters staat op de zevende plaats van de kieslijst van LDD Limburg. Jos Wolfs is voormalig ondervoorzitter van LDD Limburg en deed recent al afstand van het LDD-voorzitterschap in Diepenbeek. Pieters zal wel op de zevende plaats op de LDD-lijst blijven staan, maar gaat zich uitdrukkelijk profileren als onafhankelijke kandidaat, zo laat hij dinsdag weten. De onvrede van beiden heeft te maken met de "onmogelijkheid om op een geloofwaardige manier aan politiek te doen binnen LDD". Zowel Pieters als Wolfs benadrukken nog steeds achter het kiesprogramma van LDD te staan, maar beseffen naar eigen zeggen dat dit van ondergeschikt belang is voor de partijtop. De twee hekelen het feit dat er in Limburg verscheidene bestuursleden werden "weggepest", "om plaats te maken voor de vrienden en kennissen van de partijtop". (DWM)

Een 77-jarige weduwe die kanker heeft, werd door een tiental leerlingen op de tram gepest. Nadat ze op de tram de pruik van het hoofd van de kankerpatiënte getrokken hadden, werden drie leerlingen van de Gentse school Don Bosco geschorst.

Weduwe Margareta De Groote wou begin april na een bezoek aan een vriendin de tram nemen. De halte bevindt zich rechtover de technische school Don Bosco. 'Ik stapte op in het achterste deel van de tram', vertelt De Groote. 'Een foute keuze, want tien van die gasten versperden de gang door wijdbeens op twee zetels te gaan staan. Toen ik wou gaan zitten, mocht dat niet. Dat is voor mijn boekentas, zei er een. Ik liet me niet doen. Ik ben niet bang, zei ik.'

'Ondertussen was de enige niet-leerling die nog op de tram zat, een man van rond de dertig, opgestaan om de chauffeur te verwittigen. Maar dat werd hem belet. Als ge dat durft, krijgt ge een vuist tegen uw muil, dreigde een van hen. Ik zei tegen de man dat hij dat niet moest riskeren voor mij en wat verder stapte hij schouderophalend van de tram.'

'Ondertussen waren ze me begonnen te duwen. Toen een van die ettertjes de muts van mijn hoofd sloeg, verschoof mijn pruik. Ik ben kankerpatiënte, zie je. Toen ze dat zagen, trok er een mijn pruik af en gooide ze op de grond. Dat was het meest vernederende wat ik ooit in mijn leven heb moeten meemaken. Maar ze hadden veel plezier.'

De Groote trok na het incident naar het loket van De Lijn aan de Korenmarkt. 'Ik sprak de chauffeur aan van de tram en vroeg hem waarom hij niet was tussenbeide gekomen. Het is alle dagen hetzelfde liedje, zei hij. Alleen kan ik niets doen. Twee weken later kreeg ik een briefje waarin stond dat de chauffeur niets gemerkt had van een incident.'

De Lijn bevestigt dat de chauffeur dat effectief heeft verklaard en voegt eraan toe dat dit niet zo abnormaal is voor een lange hermelijntram. 'We hebben die vrouw aangeraden een klacht in te dienen bij de politie', zegt Isabelle Colbrandt van De Lijn. 'De politie mag ook altijd gebruik maken van de camerabeelden in de tram.'

Het slachtoffer is wel tevreden met de reactie van de school van de herrieschoppers. Tien leerlingen zijn gestraft. Voor de drie jongeren die zich het grofst hadden gedragen, heeft de school de wettelijke tuchtprocedure opgestart. Ze werden vijf dagen geschorst en moesten in die periode opdrachten vervullen op school zonder aan de lessen deel te nemen.

'We hebben ook hun ouders opgeroepen voor een gesprek en ze hebben in een brief hun verontschuldigen moeten uiten', zegt directeur Peter De Muynck van Don Bosco.

 http://www.standaard.be/Artikel/Detail.aspx?artikelId=BK2AGNBN

(met onze dank en tevens  excuses bij de redactie van de kwaliteitskrant de Standaard, wegens het gebruik van geel-zwarte doorverwijzing : dat is bij ons standaard.)

Soms horen of lezen we verhalen van incidenten met het openbaar vervoer, maar het is zoals met opiniepeilingen : ons overkomt het nooit.

Behalve deze namiddag met ondergetekende.  Geen bloed, geen mishandelde chauffeur of loeiende hulpdiensten maar wel een onbehaaglijk doordeweeks incident.

Het deed zich voor op tramlijn 5 van het Wim Saerensplein in Deurne naar de richting Linkeroever, rond kwart na vier.  Ik ben niet vertrouwd met deze lijn, evenmin met de buurten waar we doorheen rijden, maar dit is duidelijk Deurne, de vroegere socialistische gemeente van Maurice Dequeecker, die nu ingenomen is door zeer veel vreemdelingen. Vroeger zag het hier rood van de affiches in de verkiezingsperiode, nu heb ik twee raamaffiches gezien voor Erik de Bruyn, een man uit dit district.

Aan elke halte stappen schoolgaande jongeren op en dat is zoals het altijd geweest is  : de tram is van hen en er wordt druk gepraat en gelachen.  Alle zitjes zijn benomen, vele kinderen staan recht.  Ik hoor Antwerps, Berbers en Frans door mekaar ; dat laatste komt van een groepje kwetterende negermeisjes. Meer dan de helft van de meisjes draagt een hoofddoek. We rijden met een hermelijnwagen, zo'n lange, lage harmonicatram.  Aan een bepaalde halte klinkt plots door de microfoon de opgewonden stem van de chauffeur (de wattman) die zegt "En nu is het genoeg : ik laat mijn voertuig hier vijf minuten stilstaan, tot jullie vanachter er mee ophouden".  En inderdaad, hij rijdt niet verder.  Er wordt gelachen en gejoeld maar niemand maakt zich druk. Dit schijnt gans normaal te zijn.

Een aantal jongeren zaten met de voeten op de banken en anderen hielden de deuren achteraan gesloten. Iemand in mijn omgeving vertrouwt me dit stilletjes toe.  Wat zijn nu vijf minuten ? Leterme vroeg zich dat ook af.

Tot een keurige grijze zestiger het  op zijn heupen krijgt  en zich begeeft naar de achterkant van de tram waar hij tegen enkele jongeren begint uit te varen :  door hun onbeschoft gedrag staat de tram stil, wachten mensen of komen zij te laat. Hij winst zich op maar ik zit dicht genoeg om te horen, dat hij niets kwetsends of racistisch' zegt.  Ik vind dat de man wel risico's neemt en vermoedelijk vinden de enkele blanke volwassenen op de tram dat ook : iedereen staart voor zich uit, alsof men geen weet heeft dat er iets aan de hand is : typisch ontkenningsgedrag, voorafgaand aan angst of paniek.  Ik betrap me er op, dat ik de afstand naar de uitgang aan het afmeten ben.

Als de man plots uitroept "Moet ik de politie soms bellen ?" beginnen enkele jongeren hem te beschimpen en gelukkig is dat het signaal dat de tram aanzet om zijn weg te vervolgen en de man loopt naar de voorkant van de wagen.

Wij rijden verder door Allochtonië ; haltes Sportpaleis, Handel, Elisabeth. Niets aan de hand.  Maar dit is mijn Antwerpen niet : ik voel me een vreemde in mijn eigen stad.

Hoe juist klinkt de slogan : "Dit is ons land" ... alleen, hoe lang nog ?

Ray  

Uit het artikel "Wie moet weg bij de Kranten" door Joost Niemöller  citeren wij een fragment van Het Vrije Volk, dat u integraal kan lezen langs dit bruggetje :

En dan nu de waan van de dag: Citizen Kane in Vlaanderen. Ik ben een enorme fan van Christian Van Thillo, dat is tenminste nog eens een echte courantier, rechtdoorzee. Toen Piet Piryns - de Vlaamse Joop van Tijn - hoofdredacteur was bij De Morgen werd hij ontboden bij Van Thillo. Die kwam rechtstreeks uit Amerika waar hij marketing had gestudeerd. Van Thillo had een geweldig plan hoe De Morgen er moest uitzien. ‘Over mijn lijk’, zei Pïryns, heb jij trouwens ooit wel eens boek gelezen?’. Van Thillo wees op een dik boek over marketing dat op zijn bureau lag. Piryns: ‘Een literair boek, bedoel ik’, Van Thillo, terecht briesend: ‘Nee, nooit meer sinds mijn humaniora. Daar moest je boeken lezen. Ik heb een ontzettende hekel aan literatuur en cultuur’. Kijk, dat is tenminste duidelijk.               

Tijdens zijn studie in Amerika stond Christians vader op het punt om De Morgen te kopen. Christian stuurde meteen een fax naar zijn ouwe heer: ‘Niet doen! Wat moeten we met zo’n elitair, links blaadje? Geef geld aan Het Laatste Nieuws. Dàt is wat het volk wil’.

Kijk, Van Thillo snapt het. De Nederlanders zijn verwittigd! De hoofdredacteur van De Morgen, Klaus Van Isacker, stuurde gisteren iedereen van die krant de boodschap dat “Christian staking allesbehalve kan appreciëren. En ze moeten niet verwonderd zijn als er sancties komen als ze doorzetten met hun subversief gedrag! Christian trekt de stekker er uit als ze beslissen om te staken!”

Iedereen bij De Morgen is doodsbang. Van Thillo houdt alle touwtjes in handen en wil geen heibel meer in de krant, anders er uit. En zo hoort, de man weet van corporate identity is. Wat is die Hugo Camps trouwens een gore hond zeg! Bij hem moet je altijd je vingers natellen als je hem een hand hebt gegeven, maar het is ook nog eens een matennaaier. Bernard Dewulf, samen met de gewezen jezuïet Hugo Camps, een van de vaste columnisten op de voorpagina van De Morgen, is ontslagen. Jammer voor de sympathieke Bernard, maar Van Thillo zal de beslissing met tranen in zijn ogen genomen hebben. Zijn wegen zijn echter vaak ondoorgrondelijk. Maar Camps had een afspraak met Dewulf: samen uit, samen thuis. En wat blijkt? Camps gaat in zijn eentje verder. Bernard, met zulke vrienden…..

Ik heb als geboren freelancer natuurlijk geen medelijden met zetelklevers, inkthoeren, schrijvende apen en de rest van het journaille. Het is voorjaar en mijn vriend Van Thillo houdt grote schoonmaak, en spoedig staat “mister 25 procent - zoals hij in Vlaanderen wordt genoemd omdat er bij iedere aankoop van een krant meteen een kwart van het levende meubilair uitvliegt - met de zeis in Mokum en 010 voor de deur.

@ www.hetvrijevolk.com

Gisteren heeft ons ons Bijhuis een artikel geplaatst uit Z24 waarin ronduit gezegd werd, dat zowat de ganse officiële en poltieke EU er van overtuigd is, dat Turkije zal toetreden tot Europa. Omwille van de vergrijzing van onze bevolking.

Vandaag verschijnt een nieuw artikel in dit financiële nieuwsmedium, dat wij u niet kunnen onthouden.  Het heeft geen enkele zin dat wij de kop in het zand steken : deze belangwekkende stellingnames leven bij de hogere politieke kaste.  Vlak voor de Euroverkiezingen durft men er niet mee uit te pakken, vanzelfsprekend niet. Iedereen weet dat er bij de Europese bevolking geen meerderheid bij de burgers te vinden is, om Turkije toe te laten. 

Nu gaat het over Marokko, maar eigenlijk over het ganse Middellandse Zee gebied van Afrika : volgens het European Policy Center kan heel de werkloze zwik vandaar  overkomen.

'Nederland heeft meer Marokkanen nodig'

19-05-2009 | Gepubliceerd 16:13
19-05-2009 | Laatst bijgewerkt 17:26

Nederland heeft niet te veel Marokkanen binnen de landsgrenzen, maar juist te weinig. Sterker, voor heel de Europese Unie geldt dat de poorten voor Noord-Afrikaanse arbeiders wijd open moeten.

Wij willen u graag de wijze woorden van onze vriend Regus Patoff van voor enkele dagen in herinnering brengen : "Als Israël in mekaar stuikt, zal het snel afgelopen zijn met Europa en de vrije wereld". Wij beamen deze stelling volmondig.

Donderdag 21 mei ontvangt Nieuwsblad.be Filip Dewinter (Vlaams Belang) en Geert Lambert (SLP) voor een exclusief videodebat. Over welke beleidsthema's of vragen wil u hen in duel zien gaan? Laat het ons weten en stel uw vraag.

http://www.nieuwsblad.be:80/Article/Detail.aspx?articleId=DMA19052009_003

Tot hun 80ste aan de slag ? Met klikken en klakken aan de deur !

Klikt u maar op de man met het dikste hoofd.

Met Angeltjes naar de Europese Unie 

"Meer EURO'S, minder Europa"

Klikken op de poen 

 http://www.angeltjes.net/

Om onmiddellijk respectvol en tamelijk fatsoenlijk dit stukje te openen over respect en fatsoen in het politieke bedrijf  : de meeste politici zijn schijnheiligaards.

Wees nu eerlijk, of doe een beetje alsof : de afstand tussen de woorden, de beloftes en de daden van politici is zo groot dat het erg moeilijk is de meesten van die mensen te respecteren.  Je merkt aan de lichaamstaal van velen dat er iets niet in de haak is. Je hoort het aan de intonatie van hun stem, je merkt het aan hun oogopslag, het bewegen van schouders en lenden, de zweetdruppels, knipperende oogleden ... Desmond Morris heeft daar schitterende boeken over geschreven, over lichaamstaal. Geen enkele mediatraining is tot hiertoe erin geslaagd om de onwaarachtigheid bij politici te vermommen, of gelooft u dat Obama écht Heilig is ?

Er wordt gelogen, soms om bestwil maar vooral uit eigenbelang en er wordt gefantaseerd om de waarheid te verhullen. Men doet zich anders voor dan men is.  En als iemand een opmerking maakt over die valse houding, reageert men verontwaardigd.   "Hooo ... wat durft u zeggen. Ik bied een miljoen euri als u dat kan bewijzen."  Dàt is het niveau. Als we niet opgewassen zijn tegen bepaalde uitlatingen van tegenstrevers, loven we een hoge premie uit, of we sturen een privédetective op pad, of we dreigen met ontslag. Of we wenen.

Wie het meeste te verbergen heeft, staat het luidst te roepen, dat er fatsoen en respect moet zijn. Laurette Onkelincx staat mede aan het hoofd van een partij waarvan mandatarissen om de haverklap de voorpagina halen wegens allerlei schandalen. En wat doet deze vrouw ?  Omdat haar grote liberale concurrent, Didier Reynders, de socialistische partij "infréquentable" heeft genoemd, schreeuwt ze moord en brand. Hoe zouden we dat vertalen : "te mijden".  Vlaams Belang is "un parti infréquentable."

Omwille van de bitse tweestrijd in Wallonië, zijn de Walen best bereid de federale regering te laten ontploffen.  Et alors, roepen de heethoofden ... Wij zijn gekwetst,  wij eisen respect en het algemeen belang moet wijken voor het belang van onze partij. Over fatsoen gesproken. In tijden van felle crisis houden ze zelfs de schijn niet op, deze politici.

Voor ons niet gelaten : Van Rompuy regeert toch niet. En het land is een bananenmonarchie.

Wie er nog mocht aan twijfelen : het land B is al lang  te mijden. Zeg maar "infréquentable".

Ray