Verkiezingsperiodes in parlementaire democratieën worden normaliter voorafgegaan door campagnes, waarin de partijen hun programma's meedelen en aanprijzen.
"Wij staan in voor uw geluk, wij zorgen dat u weinig belastingen zal betalen, met ons bent u zeker, uw spaarcentjes zijn bij ons in goede handen." Speciaal voor Bartje Somers :"Eerlijkheid voor alles : ECHT WAAR"
Alle voorgaande regeringen zijn verantwoordelijk voor wachtlijsten, vergissingen, slechte wegen, verkwistingen, niet vervulde beloftes, kortom het ontbrak telkens aan vijf minuten politieke moed. Met ons wordt het anders. Ook al maakten wij telkens deel uit van de vorige regeringen, maar wij mochten niet van de anderen.
Dàt is politiek : liegen, bedriegen, naaien en onkunde zaaien. En telkens zeggen, dat het de schuld is van de anderen.
Slogans domineren en partijprogramma's worden door niemand gelezen. De media nemen bovendien de taak op zich om de domme burgers te wijzen op welke partij zij moeten kiezen met zogenaamd wetenschappelijke stemtesten. Kiezen is een leuk spelletje, een korte quiz die u met uzelf speelt : vragen beantwoorden alsof u een eerste-minister was en dan krijgt u de uitslag. U bent ofwel een christen-democratische socialist, een liberale socialist, een socialistische socialist, een groene socialist en anders vertoeft u in de rechtse a-sociale hoek, waar enkele duistere partijen een gevaar betekenen voor de samenleving. Dààr wil u beslist niet bijhoren.
Omdat programma's er niet meer toe doen, is de voornaamste opdracht voor politici : het regime overeind te houden. Men gaat niet langer voor verheven maatschappelijke idealen in de clinch met mekaar, men gaat "samen voor de leiding" van het land, de gemeenschap, de provincie of de gemeente. En voor een sterk autoritair Europa zonder kritische pottenkijkers.
Zaterdag had Gazet van Antwerpen een vraaggesprek met Napoleon de Gucht. We besparen u de meeste saaie details, behalve twee.
Op het ministerie van buitenlandse zaken schalt om 13 uur door het ganse gebouw een loeiharde melodie van Vivaldi (we nemen het de journalist van dienst niet kwalijk dat hij geen titel specifieerde, het zal vermoedelijk een melodietje van voor zijn tijd geweest zijn). Dit muzikale sein betekent dat iedereen moet stoppen en dat het tijd is om te eten. Zoals in de kazerne. Wij zweren u, dit is geen melige grap van ons. Het Poenpakkertje uit Berlare is verdorie een militarist !
Het tweede detail uit het vraaggesprek handelt over de samenstelling van de volgende Vlaamse regering. De Gucht wil deze vormen met CD&V en N-VA : de socialisten mogen branden in de hel van de oppositie. Vorig jaar heeft De Gucht al laten horen, dat Bart Dewever bij hem op een goed blaadje staat, want "deze man is een cynicus", beweerde hij toen.
Zo gaat het er tegenwoordig aan toe. Er wordt niet eens gepraat over het regeringsproject dat men wil realiseren. Het gaat over de persoon. De Gucht heeft al lang de voorzitter van N-VA gepeild en hij weet dat deze man tot veel toegevingen bereid is. Als hij maar mag meeregeren.
De N-VA is uiteindelijk wat Dewever zich in een onbewaakt moment heeft laten ontvallen : een tweede Volksunie.
Savat
2 reacties op dit bericht
met de ogen dicht
Met de ogen....