Het Belangrijkste om te Slagen is bezig te blijven : Het Bartending

Dankzij de evolutie die ook de mensensoort beïnvloedt (behalve de aanhangers van de godsdienst van de vrede, die vinden dat Darwin een aap is) blijkt dat de vrouwen hoe langer hoe mooier worden. Dat beweert de Sunday Times op basis van een wetenschappelijke studie.  Er wordt nogal wat afgestudeerd aan de moderne universiteiten. De heren geleerden  gaan van alles na, het gekste zeker niet als laatste : hoe schuin wij denken en daar schrijven zij vervolgens kromgeredeneerde rapporten over. Of er wordt ijverig in de labo's onderzocht wat wij eigenlijk met onze eigen ogen zelf wel kunnen vaststellen : de dames worden mooier.

Minder goed nieuws is dat de heren der schepping er fysiek op achteruit gaan : de welvaart, ook als de economie klappen uitdeelt, veroorzaakt eetverslavingen, overgewicht, een wankele gang en slappe knieën, neerhangende schouders en vetbuiken.  Langs de andere kant worden lelijke mannetjes wel gegeerd door mooie vrouwen als zij goede maatschappelijke posities bekleden. 

Eigenlijk niets nieuws onder de zon. "Breng me nog een Stella, schat, of hebben we weer hoofdpijn ?"

De oorsprong van de verfraaiing van de vrouwelijke mensen wordt gewijd aan het feit dat mooie exemplaren meer kinderen baren dan hun fysiek minder bevoorrechte zusters en dat de knapperds bovendien een hoger percentage dochters krijgen. Op die manier worden de "mooie genen" vlugger en talrijker doorgegeven, zodat er sprake is van een heuse verbetering, althans wat de huidige idealen van schoonheid betreft.

Een Fins onderzoeker heeft vastgesteld dat mooie vrouwen gemiddeld 16% meer kinderen hebben. De studie werd verricht over een periode van 40 jaar en betreft 1244 vrouwen en 997 mannen.

"Waar blijft die Stella, verdomme !"

Fats

.

De laatste grote verfilming van La Bohème zou normaliter moeten afgelopen zijn en er zou zelfs een DVD van bestaan.  "Zou", want veel is er niet te vinden op internet over de programmatie in de bioscoop. Wij vonden bij Youtube deze korte voorfilm met de twee ideale protagonisten  van dit moment als Mimi en Rodolfo, Anna Netrebko en Rolando Villazon.  Als u hier klikt,  komt u bij een langer fragment met interviews, scènes en een korte blooper "de productie van ..." (the making of La Bohème).  Lezers die over meer informatie beschikken, worden met open armen ontvangen.  Indien dit hen afschrikt : alleszins met veel dank en afgewend hoofd.

De Platenruiter

Uw oordeel over het bestaan van erkende Turkse scholen in Vlaanderen

Eindstand:

Dat is pas échte integratie	2 % (2)
Dat is een zoveelste afwijzing van onze Westerse cultuur	74 % (75)
Iedereen moet zijn eigen identiteit kunnen beleven (behalve de VL-boeren)	2 % (2)
Zolang ze leren dat de aarde 6000 jaar oud is en zo plat als een spiegelei, is het in orde	22 % (22)
Iedere nationaliteit heeft recht op eigen onderwijs : wij zij rijk genoeg om te betalen	0 % (0)
Totaal aantal stemmen: 101

Atatürk, stichter van de moderne republiek Turkije, mag geen menselijke zwaktes hebben gehad. Toch is er nu een documentaire waarin de Vader der Turken naar voren komt als een mens als ieder ander, met zijn angsten en zwakke punten. De woede in Turkije is groot en richt zich op de maker Can Dundar.

In de film ’Mustafa’ laat de bekende documentairemaker zien dat Atatürk elke dag een fles raki achterover sloeg, bang was in het donker, de ene na de andere sigaret opstak en in een hartverscheurende eenzaamheid is gestorven.

De liefde voor Atatürk is ook zeventig jaar na zijn dood immens in Turkije. De verwachting bij de mensen was dan ook dat Can Dundar, die niet anders bekend staat dan als een Atatürk-bewonderaar, de zoveelste film had gemaakt waarin hun grote idool werd opgehemeld. Voordat de film uitkwam, opperden de kemalisten, aanhangers van Mustafa Kemal Atatürk, dat alle scholieren verplicht moesten worden om deze nieuwe documentaire te zien.

De schok was groot toen de dag kwam dat de film begon te draaien in de bioscopen. De eerste reactie kwam van Deniz Baykal, leider van de republikeinse partij CHP. Hij had de film net gezien, stond voor de uitgang van de bioscoop en zei: „Ik vond het maar niks, deze film. Er wordt zelfs gesuggereerd dat Atatürk een dictator was.”

De filmer kreeg ook felle kritiek van de pers. De vereniging van aanhangers van het gedachtengoed van Atatürk riep op om de film te boycotten. Als laatste liet een groep advocaten uit Izmir weten dat volgens hen Dundar bewust heeft geprobeerd om Atatürk zwart te maken.

Dundar heeft nog niet gereageerd op alle kritiek. Wellicht is de woede van de mensen nog te groot om met hen in discussie te gaan. Maar al deze felle reacties en de publiciteit zorgen er wel voor dat mensen voor het eerst met zijn honderdduizenden naar een documentaire gaan. Er staan lange rijen voor de bioscopen waar Mustafa wordt gedraaid.

Vooral jongeren gaan naar deze film. Een van hen is de 19-jarige Filiz die net uit de bioscoop komt. Ze heeft een rode, ronde bril die haar het imago van een belezen meisje geeft. Ze zegt: „Ik vond het geen geweldige documentaire, maar wel leuk dat voor het eerst de menselijke kanten van Atatürk belicht worden. Critici zeggen dat in deze documentaire wordt gezegd dat Atatürk klein was. Was hij groot dan? Dronk hij dan geen raki? Rookte hij dan niet? We moeten ermee ophouden om de man als een profeet te beschouwen.”

Een van de vooraanstaande Atatürk-aanhangers is journalist Reha Muhtar. Hij zegt op de Turkse televisie: „Natuurlijk had Atatürk zijn menselijke zwaktes. Maar wat heeft het voor zin om ze te laten zien? Hij is de grote leider die het cement is voor ons land. Als je het idee van ’Atatürk, onze grote leider’ kapotmaakt, stort Turkije als een kaartenhuis in elkaar.”

© Trouw 2009

.

Herman van Rompuy en zijn eega bereiden zich voor op hun vakantie dwars door Australië met ondermeer een stop in Alice Springs, het bloedhete middelpunt van Australië, met zijn vliegenplagen. Overal is het beter dan in Brussel, Herman.

Ach lieve, lieve M/V lezers, M/V luisteraars en M/V kijkers van deze onovertroffen blog waar scherpe woorden afwisselen met zachte tedere momenten, wat heb ik u allen gemist in de voorbije weken. Verre horizonten wenkten, nieuwe landschappen ontrolden zich voor mijn ogen en voluptueus tooide deze prachtige planeet zich met zijn rijkste kleuren en toonde onbeschroomd zijn grilligste vormen.

Dit alles mocht ik meemaken dankzij BRITISH AIRWAYS, de maatschappij die het niet zou aandurven haar passagiers rechtstaand te vervoeren, zoals sommige marktbedervers die zich goed voelen op vliegveldjes bij maffiose Waalse stadjes.  "Zitten en betalen", dat is de filosofie van de Britse vliegtuigmaatschappij met gevoel voor traditie, gezellig ronkende motoren die nooit haperen, ruime zitplaatsen voor kleine personen en idealistisch opgestelde menu's die voedsel beschrijven dat in kleine cellofaanpakjes aangeboden wordt door flink beboezemde hostessen die glimlachen zoals de NGO-medewerkers die voedselpaketten uitdelen in Afrika. Heerlijk !  

Wij waren in Canada, de morsige bovenbuur van de Verenigde Staten van Hoessein Obama. Met bergen, die zo hoog zijn dat ze geen dalen blijken te bezitten, enkel diepe ravijnen en kloven.  De Canadese grond, het vals plat waar de Ronde van Frankrijk mee geplaveid is, is hier onbestaand : wat plat is wil de hoogte in, de Rocky Mountains reiken zo hoog dat de Irokezen dachten dat je er tot op de Maan mee kwam, je moest wel blijven klimmen en je mocht niet omzien. Ik betrek de Maan er even tussen, want die is populair dezer dagen. Ik vraag me af waarom. De maan is plat en flauw, ze doet alsof ze licht geeft maar ze weerkaatst alleen, ze is hypocriet, want ze toont nooit haar achterste. En ze is kaal en grijs.  Canada is het tegengestelde van de Maan.

Omdat ik zo lang afwezig ben geweest, heeft de hoofdredacteur mij vandaag extra ruimte toebedeeld : "Het is zaterdag, dan hebben we weinig bezoekers, zaag de takken van de bomen, Platenruiter, niemand trekt er zich wat van aan." Mocht u een stukje melodie verwachten van een of andere Canadese grizzlybeer, dan moet ik u ontgoochelen. Het is een gekend fragment geworden  van een Praagse componist, Rudolf Friml die leefde van 1879 tot 1972.  Net zoals vele Oost-Europeanen trok Friml na zijn muzikale opleiding die hij gedeeltelijk volgde bij zijn landgenoot Antonin Dvorak naar Amerika, in de hoop daar carrière te maken.  In New York kwam hij in contact met de beroemde zangeres Emmy Destinn (eveneens uit wat toen Oostenrijk-Hongarije heette en nu Tsjechië).  Zij is nog even een van de liefjes van Giacomo Puccini geweest toen die in de vroege jaren 1900 een korte tijd in  New York was voor de wereldpremière van zijn opera La Fanciulla del West (Het meisje van het Verre Westen).  Friml heeft enkele jaren bij de Metropolitan gewerkt als repetitor en is toen naar de Westkust verhuisd, waar een nieuwsoortig amusement de artiesten wenkte naar een kleine plaatsje, Hollywood.  Friml componeerde, trad op en werd vooral beroemd met de voortzetting van de Weense operette die in Amerika de naam musical kreeg en met veel eigentijdse thema's opgebouwd werd.  Rose-Marie zal ongetwijfeld Rudolf Frimls hoofdwerk blijven, dat verschillende keren verfilmd werd.  Net zoals de Vagebond-koning en zijn muzikale versie van de Drie Musketiers dat nooit verfilmd is geworden.

The Indian Love Call wordt hier gezongen door de grote Australische sopraan Dame Joan Sutherland ondersteund door mooie plaatjes van de Canadese natuur. 

De Platenruiter

Klik hier voor de hoofdmelodie uit 1936 met Jeannette MacDonald en Nelson Eddy

De Gentse Feesten

Eindstand:

Ik neem tenminste één keer een kijkje	4 % (6)
Ik ga meermaals	1 % (2)
Ik ben er niet weg te branden	1 % (1)
Ik ga nooit naar de Gentse Feesten	30 % (44)
Ik vind het een ordinair en overbodig gedoe	41 % (60)
Ik houd te veel van Gent om dit mee te maken	22 % (32)
Totaal aantal stemmen: 145

Een drietal jaar geleden hadden wij een rechtstreekse verbinding met de webcam van het cruiseschip Crystal Serenity dat langsheen Antarctica vaarde en dat ons per minuut beelden opleverde.  De "ouderen" onder ons herinneren het zich en de anderen waren nog niet geboren. Vandaag kregen wij een mooie diamontage binnen over ijsbergen die we u niet willen onthouden. Niet klikken op de afbeelding hieronder, dat is enkel de lokker, tenzij u graag doelloos klikt op lokkers.  Wel op de kleine groene tekst onderaan.

Deze mijnheer is geen skinhead van beroep, wel van uitzicht, maar hij is advocaat Sven Mary, de zoon van Tony Mary,  met zijn hoogheidswaanzin. Die we nog kennen als gedelegeerd bestuurder van de VRT : u weet wel, minister Geert Bourgeois liep jaren  kwispelstaartend aan het leibandje bij Tony.  Die altijd maar blafte en snokte aan het leibandje en Geert deed of het niet waar was.  Those were the days, my friends. 

Vandaag verklaart Zonemans Sven, die optreedt als advocaat van de zware misdadiger die uit de gevangenis van Brugge ontsnapte, dat zijn cliënt al van zijn 16de jaar af veroordeeld werd als een volwassene.  Alstublieft, het belgische gerecht is gekend om zijn wrede genadeloosheid.  "In plaats van geld weg te gooien aan netten boven de gevangeniskoeren, zou men dat geld beter besteden aan een goede opvang en begeleiding van veroordeelden" sprak Sven.  

En eigenlijk heeft de man gelijk. Wij zouden zelfs verder gaan : waarom dat geld niet rechtstreeks aan het geboefte geven ?  Op die manier kunnen zij een goed leven leiden en moeten ze geen zware risico's meer lopen met overvallen en diefstallen.  De pa van Sven heeft bij zijn vertrek van de VRT ook een mooi afscheidscadeau gekregen van 675.000 euri.  Niet genoeg om van te rentenieren, maar toch een aardig appeltje voor de dorst.  Mochten we onze veelplegers ook zo'n sommetje bezorgen, het zou hier heel wat aangenamer worden.  Angeltjes, hand in hand met Sven Mary om de mensheid naar de verdoemenis te leiden. En doe er onze vriend, het linkse VRT-ornament Walter van Steenbrugge ook maar bij.

.

Onze goede collega's van Het Vrije Volk  (vrije volk, bij wijze van spreken) kunnen soms kurkdroog uit de hoek komen, alhoewel ze steeds ernstig en degelijk redactioneel werk leveren.

Naar aanleiding van de helicopterontsnapping uit Brugge, bevelen zij de lectuur van dit gebeuren aan met de aankondiging "Steeds minder allochtonen in belgische gevangenissen".  Nou ...

Donderdagnamiddag zijn drie gevangenen uit de gevangenis van Brugge ontsnapt. Het gaat om drie van de zwaarste gangsters van ons land. Ashraf Sekkaki (26) uit Mechelen -bijgenaamd 'De Schrik van de Flikken'- is bij de ontsnapte criminelen. Voorts gaat het om Mohammed Johry en Abdel had Kahjary Mulloul.  Vlamingen, pur sang. Sekkaki heeft zestien gewelddadige feiten op zijn kerfstok, waaronder enkele tigerkidnappings. Hij ontsnapte eerder al uit de gevangenis van Turnhout. En hij was in Brugge net ontslagen uit de zwaarst bewaakte afdeling.

Uitgerekend enkele uren voor de ontsnapping was justitieminister Stefaan de Clerck in de gevangenis aanwezig waar hij cipierdienst vervulde, om aan den lijve te ondervinden, wat deze job precies inhoudt. 

In maart 2005 ondervroeg VB-senator Frank Creyelman de minister van justitie in verband met de gevaarlijke boef Ashraf Sekakki.  Toen reeds was geweten dat we te maken hadden met een uitzonderlijke onderdaan uit het keuninkrijk.

Vraag nr. 3-2334 van de heer Creyelman d.d. 11 maart 2005 (N.) :

Gerechtshof van Mechelen. — Verschijning van een gevaarlijke gangster. — Veiligheidsmaatregelen. — Kostprijs.

Op donderdag 24 februari 2005 verscheen de topgangster Ashraf Sekkaki in het Mechelse gerechtshof voor de rechter. De Mechelaar, die verantwoordelijk wordt gehouden voor een tiental bankovervallen in en rond Antwerpen, was op 3 september 2003 uit de gevangenis van Turnhout ontsnapt, waar hij in hechtenis zat voor een reeks overvallen op Axa-kantoren.

Uit vrees voor een nieuwe ontsnapping namen de politiediensten zelden geziene veiligheidsmaatregelen.

Er werd een parkeerverbod afgekondigd in de omgeving van het Mechelse gerechtshof. Het publiek kreeg geen toegang tot het gebouw en andere bezoekers werden streng gecontroleerd. Voor, tijdens en na het proces cirkelde een helikopter van de politie over Mechelen en stonden er her en der politiemensen opgesteld.

Hoeveel politiemensen namen deel aan de overbrenging van Ashraf Sekkaki naar zijn proces in het Mechelse gerechtshof ?

Hoeveel heeft de inzet van zoveel mensen en middelen aan de overheid gekost ?

Werd de mogelijkheid onderzocht om Ashraf Sekkaki tijdens zijn proces in de gevangenis te houden en hem via elektronische weg aan het proces te laten deelnemen ?

+ AANPASSING 10 UUR

Onze Sherlock Holmes uit Gent, Jan de Moor, zocht inmiddels naar het antwoord van de minister op de vraag van senator Creyelman :

Antwoord  van de minister:

 De overbrenging van Ashraf Sekkaki gebeurde door middel van een samenwerking tussen de lokale politie en de federale politie. Wat de politiezone van Mechelen betreft, werden er 24 manschappen ingezet met een totaalduur van 120 manuren. De Federale Politie presteerde 63 manuren. Een manuur kost gemiddeld 27,8 euro. In dit geval betreft dit echter geen meerkost, aangezien deze prestaties vallen de noemer « gewone » prestaties.

Er werd inderdaad een helikopter in deze operatie ingezet. Ook dit hield echter geen meerkost in. Er zijn immers voldoende opdrachten voor deze helikopter, zodat dit toestel hoe dan ook in de lucht zou geweest zijn.

Wat betreft de mogelijkheid om betrokkene in de gevangenis te houden en hem het proces elektronisch te laten volgen, kan ik u enerzijds verwijzen naar de hoge kosten die zulke procedure met zich brengt en het ontbreken van de specifieke apparatuur anderzijds. Vele magistraten en advocaten hechten daarnaast ook nog altijd veel belang aan het persoonlijk contact tussen de verdachte en de rechter.

Volledigheidshalve wil ik ook rechtzetten dat het publiek wel degelijk toegang had tot het gerechtsgebouw, evenwel na controle van identiteit en na het nemen van een foto.