Misselijkmakende linkadoor

De belgische ijzeren weg, die geleid wordt door de meest partijdig denkbare creaturen van het land, heeft intussen een reputatie opgebouwd op het vlak van service, waar geen enkel onbeschaafd land kan aan tippen.  De trein tussen Turnhout en Brussel, een afstand van pakweg 80 kilometer, kunt ge dankzij onze NMBS afleggen in een zevental uren.  Voor de nieuwe dienstregeling.  Nu zijn er er wat probleempjes opgetreden maar als u rond de middag op het werk moet verschijnen in Brussel kan u het best vertrekken om 23 uur van de vorige dag.  Thermoskoffie en belegde broodjes meebrengen : op de trein wachten is ook reizen !   

Dit is een van de andere oplossingen om alles vlotter te laten verlopen van morgen af (FOTO)

Juffrouw Ellen

Rudy De Leeuw of Rudy De Haas? © Frans Crols (Trends)

http://www.trends.be/nl/blog/blog.jsp?siteID=80&blogartID=331§ionID=25&RMG_CURRENT_PAGE_71_25=2&mwebtag=BLOG/en%20contra

Is solidariteit een groot goed? Ja, solidariteit is een groot goed. Is van het ogenblik dat het woord solidariteit valt, de discussie gesloten? Neen, van het ogenblik dat het woord solidariteit valt, is de discussie niet gesloten. Waarom? Omdat het woord solidariteit in België een valse, verwijtende bijklank heeft voor een meerderheid van de Belgen, die al anderhalve eeuw meer dan solidair is met een minderheid van Belgen, die daarover veel te weinig weet en die in deze toestand van er veel te weinig over te weten versterkt wordt door mensen en machten die denken dat ze met het bezwerende codewoord het gesprek stoppen. Dat pakt niet omdat ondanks anderhalve eeuw solidariteit de gevolgen van die solidariteit uitblijven en de solidariteit dus verzinkt in een bodemloze put.

Men neme Rudy De Leeuw, hoofd van ABVV-FGTB. Op de manier van een volkstribuun uit het syndicalisme à la papa draaide hij vorige week op een militantenvergadering in Brussel het woord solidariteit om tot een scheldwoord tegen de Vlamingen die een doorzichtige, moderne, confederale of onafhankelijke staat willen. Van Rudy De Leeuw mag men omwille van zijn functie, verantwoordelijkheid en intelligentie verwachten dat hij weet wat er met de solidariteit tussen noord en zuid gebeurt sinds de jaren vijftig van de vorige eeuw en wat gebeurde tussen 1830 en het interbellum. Juul Hannes heeft in een rustig en fraai essay (Roularta Books 2007), dat Rudy De Leeuw op een avond kan lezen, aangetoond dat vanaf het begin van België de geldstroom van noord naar zuid bestond en op dreef bleef door een perfide fiscale mechaniek: onroerend goed werd overbelast in vergelijking met roerend goed en het onroerend goed stond in meerderheid in Vlaanderen. Op de kop twee jaar geleden publiceerde de denkgroep In De Warande een manifest voor een zelfstandig Vlaanderen - en dus ook een zelfstandig Wallonië - met onweerlegbare berekeningen over de tien miljard euro die jaar in jaar uit vloeien van noord naar zuid. Deze Vlaamse centen drogeren de Waalse en Brusselse politici, ambtenaren, vakbondsleden en ondernemers. Ze hebben een negatief effect voor de zelfredzaamheid van Wallonië en Brussel.

Zijn de transferstudies van Juul Hannes en de denkgroep uitingen van centennationalisme en egoïsme? Neen, zij zijn de bakens voor een beter, doorzichtiger en moderner beleid. Binnen België als het kan, buiten België als het moet. Een van de knapste kunstrevoluties rond de voorlaatste eeuwwende droeg een politieke naam: de Wiener Sezession. Ze bloeide aan het einde van de negentiende eeuw en was een beweging van architecten, schilders en componisten om komaf te maken met het geconstipeerde, stoffige, zeurderige Oude Wenen en zijn acade- misme. Josef Hoffman, Gustav Klimt, Oskar Kokoschka, Alfred Kubin, Egon Schiele, Arnold Schoenberg, Alban Berg braken met de traditie en bereikten de allerhoogste toppen van de artisticiteit. Een secessie is soms noodzakelijk om een beter huis te construeren dan de bouwval waarin men leeft.

De confederalisten en de secessonisten van Vlaanderen willen eveneens breken met de traditie en een betere samenleving scheppen. Een samenleving waarin bijvoorbeeld syndicale privileges worden herbekeken en eventueel geschrapt. In Vlaanderen is een debat over minimale dienstverlening bij stakingen in het openbaar vervoer geen dovemansgesprek en komt er een redelijke oplossing uit de bus. Niet in België. In Vlaanderen is rechtspersoonlijkheid voor de vakbonden bespreekbaar. Niet in België. In Vlaanderen is de opening van ministeries voor interimarbeid haalbaar. Niet in België. In Vlaanderen is een evolutie naar een vlaktaks - een van de troeven van de ex-USSR-staat Rusland - mogelijk. Niet in België. In Vlaanderen wordt een schoolcheque een mogelijkheid voor een ommekeer in de verhouding tussen ouders en scholen, en voor de financiering van het onderwijs. Niet in België. Enzovoort. België is een rem op welzijnsschepping in een wereld die evolueert tegen een topsnelheid.

Rudy De Leeuw, en zijn christelijke evenknieën, hebben een diepe afkeer en angst van deze debatten. Liever verschuilen zij zich achter het kretologische begrip solidariteit. Het heeft even weinig waarde in hun mond als de woorden 'vrede' en 'internationale broederschap' in wijlen de Sovjet-unie. De Belgische vakbonden zijn vandaag vehikels voor de macht van ideologische ouden van dagen. Trouwens, een solidaire bijkomstigheid: Rudy De Leeuw zal, als hij ooit afwijkt van de Franstalige standpunten en nukken, zoals zijn voorgangers Mia Devits en Herwig Jorissen ondervinden wat saamhorigheid over de gemeenschapsgrens betekent. Ze werden allebei gedumpt door de Franstalige syndicalisten. Alleen een haas houdt het vol met het FGTB.

Frans Crols (de auteur is directeur van trends.)

Zonder identiteit maar toch gelijkend

 met dank aan www.defrut.be
 waar veel meer leuk nieuws te vinden is

"Sire, willen wij het even voor u regelen ? Pakt u terwijl uw koffers en de vrienden zullen dat varkentje voor u wassen, rose en staartkrullend zoals u het nog nooit zag."

Vorige week maandag stond die kerel met zijn schonkig, schuddend lichaam en zijn verdietige kop met een barmhartige grimas moedig te verkondigen, dat er ditmaal een echtige en techtige groooote staatshervorming moest komen en dat hij het zou in orde brengen met ook enkele van zijn vrienden. En het zou rap gefikst zijn, bijna even rap dan de Fixkes nummer één in de Top-Tien staan.

Het bleef even stil, toen barstte er applaus los en alle belgen-van-de-eenheid begaven zich gerust te bed.  Eerst was er sprake van een noodregering, dan van een regering met hulp- en verlengstukken, toen kwam Leterme voorbijgefietst met in zijn triporteur zijn vissend  vriendje, die wuifde met een belgisch vlaggetje en riep dat hij altijd eenn tripartiet had gewild.  De CD&V-lijder keep sip bij die woorden en bedacht dat het in Rwanda ook niet alles was tussen de Hutsi's en de Tutsi's.  Maar de hoop in de harten van de onderdanen bleef overeind gedueende de ganse voorbije week.  Ruzietje in het zuiden onder mekaar, in het noorden zei men "Van het westelijk front geen nieuws, is goed nieuws".

En vandaag maandag is die man die alles in de kortste keren ging oplossen middels een kleine staatsgreep, weg van bij de koning en we zullen misschien weer een nieuw fantastisch verhaal opgedist krijgen straks. Het schijnt dat men bezig is met een regering met een tweederdemeerderheid.  Ze kunnen nog geen 35% bijeenbrengen waar zouden ze 67% halen ?

Wij kunnen niet meer doen, dan ons aanbod herhalen : "Sire, in het belang van iedereen : u mag opstappen, vergeet uw spaarboekje niet en de Franstalige ex-landgenoten zullen u op de hoogte houden".  La Belle Chique is geschiedenis.  Doei !

Ray

Ook al zijn hier lezers die fan zijn van Yves Leterme en anderen die Bart De Wever op hun schouders tillen (ja, ik weet het) daarom gaan wij  onze huik niet naar de wind hangen en een potje meehuilen, verontschuldigingen inroepen en allerlei contradictorische prietpraat goedpraten.

Mocht u er nog aan twijfelen of tegen beter weten in blijven hopen, op inkeer van Angeltjes hoeft u niet te rekenen : na 182 dagen is de rose toekomst van Leterme hopelijk van de baan.  En daar zijn wij best blij om. Inclusief de boy-scoutachtige pogingen van De Wever om 's nachts terwijl iedereen slaapt enkele  belgische vlaggen in brand te steken. Wat wij van die man onthouden, zijn zijn voortdurende excuses voor alles en nog wat en zijn grote bereidheid om overal mee aan te schuiven.  Wie na 182 dagen al zijn principes over boord gekieperd heeft en toch geen regering weet te vormen, kan het niet.

Wie al eens op de Franstalige blogs leest (wat wij maar sedert kort doen), schrikt van de enorme vijandigheid ten overstaan van Leterme en zijn Sancho Panza die hét symbool zijn voor Vlaanderen, onze taal en onze cultuur.

Met de laatste uitschuiver over de RTBF (waarvan wij vonden dat best eens mocht gezegd worden dat de nieuwsdienst een keure vooringenomen partijcreaturen bevat) heeft Leterme waarschijnlijk zijn politieke ambities helemaal gekelderd.  Ook de CD&V zou nu bereid zijn de man met 800.000 stemmen te laten vallen tegen een hoge prijs natuurlijk ! * Tjeven blijven tjeven blijven tjeven blijven tjeven.

Wij voelen ons niet geraakt door al de pikante en kwetsende uitlatingen die in het franstalige land B opklinken omtrent de zogenaamde misstappen van een lid van onze gemeenschap, de gewezen minister-president.  Wij beamen de commentaren niet, wij hebben onze eigen redenen om hem af te wijzen : zijn totaal gebrek aan ervaring om met mensen om te gaan, zijn angst voor sociaal contact, zijn jammere minderwaardigheidscomplex wegen zwaarder dan zijn mogelijk bestuurlijke kwaliteiten. Hij durft geen leiding geven, hij laat zich te vlug intimideren en bovendien verdampen zijn principes als gletsjers in Oostenrijk.  Kunnen we mekaar hier op vinden ? Of moeten wij per se mee in zee op zoek naar een dikke vis terwijl een grote mossel het schip bestuurt ?

Herinnert u zich nog de televisiebeelden uit de periode mei/juni : Leterme en zijn ouders aan tafel ?  De sfeer die te snijden was, de stugge, onvriendelijke vader en zoon die mekaar aankeken als in De Vlasschaard van Streuvels ?  Die scène verklaarde veel, ondermeer ook het kinderachtige argument dat Leterme opvist als hij zich verdedigt vandaag over zijn RTBF uitlating : "'t Sin d'and'ren  die dit zeggen". 

Ja, Yves.

Savat

* Le Standard-on-line vandaag :
CD&V is eventueel van plan om Yves Leterme als premier 'op te offeren', als de prijs hoog genoeg is

Laten we nog eens controversieel zijn en iets schrijven over onze joodse medemensen.  Het oudste document dat aantoont dat er in Antwerpen Joden woonden dateert van 1261, het bevatte weliswaar de vraag om ze te verjagen (wat later verschillende keren echt gebeurde), maar het is niet voor niets dat Antwerpen het Jeruzalem van Europa genoemd werd/wordt. 

Er zijn twee avonden na mekaar ruiten ingegooid in de Orthodoxe Gemeente van Antwerpen.  De politie is op zoek naar de daders.  Er leven ongeveer twintigduizend Joden in Antwerpen, mensen die veelal hun eigenheid en godsdienst bewaard hebben.  Zij voelen zich Antwerpenaar of Belg en sommigen schromen zich niet om Vlaming te zijn.  Niet alle onze joodse medeburgers zijn steenrijke diamantairs of handelaars : er heerst veel verdoken armoede maar er bestaat een grote solidariteit in die gemeenschap. De islamitische invasie die wij kennen, heeft ook een aparte weerslag voor onze joodse stadsgenoten.

Racistisch geïnspireerde verbale of fysieke agressie van de kant van moslims toont duidelijk aan waar de haat zit.  Antwerpen, Vlaanderen of Europa zijn niet de plaatsen om het immense conflict van het Midden-Oosten uit te vechten.  Als joodse kinderen op schoolreis in Limburg bekogeld worden met stenen door Marokkaans tuig, dan zien wij dit als een schrijnende daad van vijandigheid tegen  stadsgenoten.  Als een joodse jongen van zestien zonder de minste aanleiding neergestoken wordt, is dit een laffe daad van racisme.  En Joodse families die op wandel zijn op de Meir en toegeschreeuwd worden door jonge moslims in ijselijke bewoordingen, dat snijdt ons door het hart : de Antwerpse joodse gemeenschap heeft meer dan haar tol betaald aan de racistische waanzin.  De politiek van Israël kan je niet verwijten aan Europese Joden, die trouwens erg verdeeld reageren over de overlevingspolitiek van Israël.  Verlies nooit de diepe emoties van  de intelligente joodse gemeenschap uit het oog en hun tragische geschiedenis.

Er zijn dezer weken een aantal discussies aan de gang op internationale rechtse blogs, waarin nu ook de joodse stem weerklinkt, over wie de grootste smeerlap is en wie het heiligste boontje.  Aan ons is die tarraraboem niet besteed : de partij voor wie ik supporter, het Vlaams Belang, is géén racistische partij die mensen veracht, anders kon ze niet door mijn beugel en door die van de meesten.  Het sprookje van de mooie multiculturele beschaving is een technicolor film en de rolverdeling bevat goeden en slechten. Ik heb voldoende mensen- en theaterkennis om te weten wie welke rol speelt. En voor onze joodse stadsgenoten heb ik altijd een aparte boon gehad, niet als Janssens uit electorale overwegingen (ik ben op wandel naar de poort achter dewelke  Jahve verblijft, dus electoraal belang is verdwenen) maar nog veel minder als de kleine schreeuwlelijk die nooit kan zwijgen.

"De Israëlitische Orthodoxe Gemeente van Antwerpen  Machsike Hadass   heette aanvankelijk de Israëlietische Synagoog van de Russisch-Poolse Ritus Machsike Hadass en  is een rechtspersoon die in het leven werd geroepen  door de Wet van 4 maart 1870 op het tijdelijke der Eerediensten (B.S. 9 maart 1870), het Koninklijke Besluit  van 7 februari 1876 houdende inrichting der Bestuurraden bij de Synagogen (B.S. 15 februari 1876), zoals gewijzigd door het Koninklijk Besluit van 25 februari 1924 (B.S. 14 maart 1924) en het organieke Koninklijke Besluit van 14 december 1914. Bij Koninklijk Besluit van 11 october 1951 werd de naamsverandering in Orthodoxe Israëlietische Synagoog Machsike Hadass  goedgekeurd. "

Ray

Benno Barnard verafschuwt de arts die de juiste diagnose stelt.  Benno kènt de oorzaak van de ziekte waaraan zijn maatschappijn zal ten onder gaan maar omdat hij de diagnosticerende artsen (Dewinter in Vlaanderen en Wilders in Nederland) niet kan luchten omdat zijn vriendenclub hem anders zou uitstoten, laat hij betijen.

Hij is zo dommig-eerlijk en met zichzelf  intellectueel ingenomen, Benno, dat hij de eigen enggeestigheid niet beseft.  Dat zijn ze onze intellegentsia, onze cultuurmolenaars, onze schuine schaatsers op het wakke ijs van een dooiende beschaving.  Knack biedt Benno de kans zijn huiver te uiten en ons de mogelijkheid een streep op de muur te trekken : alweer een bekeerling op komst. 

Her artikel werd ons overgemaakt door een betrouwbare tandarts, die het kreeg van een ambitieuze magistraat, maar het stond eigenlijk in dit gazetje :   http://www.knack.be/index.jsp  Ooit van gehoord ?

PS : Benno Barnard is de Nederlander die destijds rel schopte door Gezelle te omschrijven als een over het paard getilde provincialist.  Half Vlaanderen kwam toen in opstand.  Barnard heeft een tijdje in Engeland gewoond en is nu terug in Antwerpen.  Waar hij veel studiemateriaal zal vinden.

Liever paaps dan Turks

Benno Barnard

(met dank aan de collega's van http://www.defrut.be/ )

Het Afrikaanse monument van democratie en goed beleid,  Robert Mugabe (83 jaar) van Zimbabwe  heeft namens de Afrikaanse Unie deelgenomen in Lissabon aan een overleg met de Europese Unie.

De Britten, die normaal bewusteloos vallen van bewondering bij elke gekleurde medemens die hun pad kruist, wilden in dit geval niet aan één tafel met de Zimbabwaanse dictator.  Je ziet dus waartoe de diplomatie van de EU in staat is : tot niet veel.  De EU is een onmachtig maar rijk continent : een lekkere prooi die met gulle vanzelfsprekendheid het touw aanbiedt waarmee het opgeknoopt zal worden.
http://www.elsevier.nl/opinie/weblog/asp/artnr/182737/index.html

Mugabe die in het vroegere Rhodesië de zwarte macht vestigde na de blanke Ian Smith, is inmiddels uitgegroeid tot een sinistere maar realistische parodie op een steenrijke neger.  Zijn land zinkt weg in armoede, corruptie en misdaad en het is weer eens de gewone man die zelfs geen bonen meer heeft om te vreten. 

Het is een irreeël gegeven maar dit jaar bedraagt de inflatie  op jaarbasis 7982% in het schitterende Zimbabwe. Loopt u  ter controle  over deze brug : http://www.rbz.co.zw/   Dat afschuwelijke inflatiecijfer levert evident   onbetaalbare bankintresten   op die elke economische activiteit verlammen.   Maar het verhindert de president niet om 125 gloednieuwe Mercessen 250E te bestellen voor zijn vrienden en voor zichzelf nog een apart beveiligd model.

Afrika had beslist dat uitgerekend deze despoot het continent zou vertegenwoordigen om te komen "tot een betere economische samenwerking".  Samenwerking ?  Hoeveel moeten we sturen ?

Ray

30 jaar VLAAMS BLOK - VLAAMS BELANG.

Angeltjesredacteur wordt aangeklampt door
onbekende die  om handtekening verzoekt

Niet om te brullen, niet om te gieren, maar een milde glimlach is al veel in deze donkere tijden waarin Vorst en Vaderland belaagd worden.

We moeten het land redden! 
  
Op de ring van Brussel rijdt een jongeman richting Waterloo.
Als hij in de file staat, klopt er plots iemand op zijn raampje.

Hij opent het  en vraagt: "Wat is er aan de hand?"

De ander antwoordt: "Terroristen hebben Laurette Onkelinckx, André Flahaut, Anne-Marie Lizin, Michel Daerden, Jean-Claude van Cau en Elio Di Rupo gegijzeld. Ze eisen 2 miljoen! Anders worden de gijzelaars overgoten met benzine en gooien ze er een lucifer naar.
Dus, begrijpt u, we vragen aan elke wagen die voorbijkomt een bijdrage."

De chauffeur vraagt: "En? Hoeveel geven de anderen?"

"Dat hangt er van af,"zegt de ander "5 tot liter ..."

De duurste benzine in de US tank je in San Fancisco  :   USD 3.55 per gallon.  
1 US gallon = 3.78 liter 
1 USD = € 0.68 
Wat kost een 1 liter benzine in het mooie San Francisco ? 

U kijkt toch niet naar de Zevende Dag, dus rekent u even.  De prijs voor het juiste antwoord wordt zoals steeds bij Angeltjes ZEER ZWAAR BELOOND met een ongeëvenaarde prijs : een gratis overtocht naar San Francisco, de plaats waar Frank Sinatra zijn hart verloor. Voorwaarden voor deelnemers : goed kunnen zwemmen.

samedi, 08 décembre 2007

LA FLANDRE FETE LES 30 ANS DE SON PARTI...

Gisteren een vrij uitgesponnen spreekbeurt beluisterd van Karim van Overmeire (Vlaams parlementslid VB en auteur) over de mogelijke scenario's bij een Vlaamse onafhankelijkheid.  Het was beslist géén verkiezingstoespraak om de militanten op te jutten, veeleer een beschouwend betoog. 







"Niemand is Vlaamser dan het Belang" kan best aangevuld worden met "Niemand kiest een moeilijker weg dan het Belang" namelijk die van de Vlaamse onafhankelijkheid.  Terwijl de anderen alles in het werk stellen om de kunstmatige staat overeind te houden met onnoemelijk veel omkoopgeld, valse beloftes, schijnoplossingen en door de "mensen" te behandelen als  kuddevee, laat het VB  het radicale  partij-ideaal en programma niet los.

De weg van de zelfstandigheid is een streep trekken onder 177 jaar verfransing, scheeftrekking van sociale, culturele, economische en financiële mistoestanden en véél ruzie.  Wie zich nu weer eens laat leiden door het sprookje van de confederale staat, verdient te eindigen in de buik van de wolf zoals dom Roodkapje.

Telkens het echter over Brussel gaat, ontstaat er verwarring.  De tegenstanders zijn er op getraind en reageren als honden van Pavlov in om het even welk communautair debat : "Wat doe je met Brussel ?  Je laat de Vlamingen toch niet aan hun lot over ?" (alsof het begrip "Vlaming" voor hen plots gelijkstaat met een Heilige-uit-de-Hemel). 

Karim bepleitte  een tweetalige hoofdstad voor Vlaanderen.  Dat mag hij  en voor zover ik weet is dit het standpunt van zijn partij.  Als wij echter horen : "Brussel is het kloppende hart van Vlaanderen, het sociale centrum, het culturele brein, het artistiek hart, de financiële markt, de economische motor" dan word ik draaierig.  En ik was niet de enige.

Heeft er iemand al eens aan gedacht, om het aan de Brusselaars zelf te vragen wat zij willen ? Dàt zou een normale en democratische stap zijn.  De grote plaatselijke lichten zullen de richting aangeven,  maar zo wordt de wil gerespecteerd van de meerderheid in het Hoofdstedelijk Gewest.  Kiezen zij voor Vlaanderen, dan zal er heel wat werk moeten geleverd worden.  De strategische keuze van Vlaanderen voor Brussel als hoofdstad was destijds een taktische bepaling die inmiddels door de werkelijkheid voorbijgestreefd is. Je m'excuse.

Kiezen de Brusselaars daarentegen voor een eigen stadsstaat ( model Singapore) of voor Wallonië of Europa (in de veronderstelling dat de EU dat cadeau wil) moeten we garanties vragen voor de 12% Nederlandstaligen (?) die er nog resteren.   Vlaming zijn in Brussel is al jaren een moeilijke zaak van keuzes maken, een olifantenhuid kweken en vaak zuchten.  Eens de pijn van de scheiding geleden, zal de sfeer hopelijk wat ontspannener worden.


Welke hoofdstad Vlaanderen moet hebben, laat dit maar even sudderen en desnoods kan de bevolking kiezen. Dit voor het onwaarschijnlijke geval u mij mocht verdenken van Antwerps chauvinisme.  Ten bewijze van het tegendeel : met het oog op de eindejaarsfeesten, is het boek van Karim onder de boom een aanbeveling en de bladzijden over Brussel kan u er voorzichtig uitscheuren.

Ray

De Yves Leterme fans die hier komen lezen (en posten, tegen de afspraken in, maar wij zijn ruimdenkender dan velen vermoeden) zullen nu in de handen klappen, want hun Yves haalt voor een keer goede punten bij ons.

Het CD&V-boegbeeld (zo lang het nog duurt) heeft zich weer eens impulsief laten gaan door de RTBF te vergelijken met "Radio Mille Collines", de zender die tijdens de monstrueuze rassenmoorden in Rwanda de bevolking aanzette tot haat en doodslag.

Wat er nog overblijft van het land B, staat op zijn achterste poten van verontwaardiging, uiteraard is dat het grootste stuk van Brussel en héél Wallonië.  De kritiek spitst zich toe op de wijze van informeren over de belgische politiek en de "toelichtingen door zogenaamde experten" achteraf.

In alle eerlijkheid, als wij de RTBF-nieuwsuitzendingen volgen, vinden wij die meestal meevallen en beslist niet meer frustrerend dan die van de VRT : mocht ik Franstalige zijn, ik zou mij beslist niet zo vaak ergeren als ik nu doe bij  de zogenaamd Vlaamse openbare omroep, waar afkeer en partijdige informatie tot de vaste geplogenheden behoren.  Alle universitaire studies ten spijt.

De verantwoordelijke minister van de Franse Gemeenschap heeft zijn battle-dress aangetrokken en is op weg naar de Groeningerkouter :

De minister vindt de uitspraken van Leterme 'afschuwelijk' ten opzichte van een openbare omroep die bestaat uit professionele en onafhankelijke journalisten die hun beroep met striktheid uitvoeren.

Wie inmiddels klaarstaat met zijn mening is Napoleon Gucht : hij de beroepsschelder, de misselijke minachting in persoon, is van oordeel dat Leterme "ontspoord" is.  De liberale humanist uit Berlare kan er van mee praten : hij doet niet anders dan mensen beschimpen met zijn arrogante optredens en uitspraken.

Yves, voor wanneer uw analyse over de Overbodige, Onvlaamse, Openbare Omroep ?  U mag ze ook 0000 noemen, Noord-Korea is ver weg maar de mentaliteit dichtbij.

Ray

De rest van de dag is een rustdag


 

Niemand is Vlaamser dan
het Vlaams Belang


Continuez, Messieurs, vous êtes sur la bonne voie !


Voorzitter Frank Vanhecke op safari



Fractievoorzitter Filip Dewinter Vlaams Parlement met een vrouwelijke fan




Fractiewoorvoerder Kamer Gerolf Annemans toont hoe hij  kamervoorzitter Herman van Rompuy van zich afschudde roepend "Laat ma gerust, laat ma gerust"




Van harte gefeliciteerd met 30 harde maar trouwe jaren Vlaamse standvastigheid en om de partij van de gewone Vlamingen te blijven.

Namens de redactie, de vele reageerderds en de talrijke lezeressen en lezers.

Angeltjes

De opluchting is groot en gemeend bij de Morgen/Le Matin sinds Verhofstadt zijn stille putsch voorbereidt samen met de wankele keuning.

We stevenen af op een regering die wellicht de fatidieke tweederdemeerderheid zal opleveren en met medewerking  van Waalse en Vlaamse liberalen, socialisten en schoorvoetende katholieken (of humanisten, wat is het nu ?) een grote staatshervorming zal bewerkstelligen. "Bewerkstelligen" is vandaag een antiek woord en het betekent (voor de jeugdigen onder ons) : iets voor mekaar krijgen.  Nu plots na zes maanden dwarsliggen zal de heilstaat die Verhofstadt ons 8 jaar geleden beloofde, ten tweeden male over ons nederdalen : er zullen taboes sneuvelen, dat is onvermijdelijk.  De Vlamingen zullen pluimen moeten afstaan (Madame Non knikt en glimlacht profijtigjes) maar dat zal best meevallen, want Bart de Wever is aangesteld als schoonmaker om de uitgetrokken veren op te ruimen. Als de Franstaligen zélf beginnen aandringen op een Grote Hervorming van de staat (zelfs het serpentje Onkelinx stond in de week groenig van de kou te slissen over "la nouvelle belgique") houdt u vast : Groot-Brussel dringt Vlaanderen wettelijk binnen, de faciliteiten worden uitgebreid, er moeten godverdoeme nog meer centen versast worden naar ginder en in ruil zal eindelijk het vroegere arrondissement Halle-Vilvoorde overgeheveld worden naar Vlaams-Brabant met inschrijvingsrechten te Brussel voor de franskiljons.  Dàt zal pas een overwinning zijn.

Een verwaarloosbaar detail, vrienden : de hoge torenblazers van Paars hebben samen in de kamer van plezante mannen en vrouwen 22 zetels verloren (2 x 11 = een volledig voetbalveld spelers). Een van de meest ontluisterende episodes uit de zes maanden formatiegeruzie is de pirouet die gemaakt werd door de NV-A door vooraleer oranje-blauw afgelegd was in het lijkenhuis al onmiddellijk te juichen over de tripartite. 

Daar kan de meeste wufte, nymfomane Lustige Weduwe niet tegen op.

Ray

                
Gezocht :      PRESIDENT(E)            

Condities : Francofoon (évidemment) - beetje Vloms - kunnen lezen van papiertje - bloemen aannemen en doorgeven aan soldaat - glimlachen en wuiven - ambetante vergaderingen bijwonen -

Voorwaarden : al uw onkosten en die van de familie zijn de onze en worden betaald door Rood Kruis Vlaanderen.