De openbaarheid van de waarheid - Gerolf Annemans


Uit belangstelling en ook om mijn eigen herkenningspunten verder aan te vullen, kijk ik naar de VRT-reeks "China voor Beginners" De begeleiding van de na een tijdje licht neurotisch aandoende Lulu Wang, die voor de rest wel sympathiek blijft natuurlijk, was gisteren opvallend interessant. Want op het ogenblik dat ze de vraag van Martine Tanghe aan een krantenhoofdredacteur ter vertaling voorgelegd krijgt, krimpt ze in elkaar en na enige aarzeling zegt ze onomwonden aan Tanghe dat zo’n vraag aan zo’n man eigenlijk niet kan gesteld worden. (Het was min of meer een vraag over hoe censuur werkt : Tanghe was goed bezig.)
Je voelt dat er daarna geknipt is of minstens dat Tanghe zonder aandringen een totaal andere vraag stelt. Daarna volgden nog enkele duidelijke aanwijzingen die allemaal aantoonden dat een vaste greep van censuur en politieke benoemingen alles er in de lijn van de eenheidspartij houdt.
Ik zou het hele ding verder gewoon geklasseerd hebben als een mooie illustratie van het gebrek aan persvrijheid in de dictatuur die China hoe dan ook toch nog altijd is. Ware het niet dat vervolgens Martine Tanghe in haar nabeschouwingen dit en andere incidenten relativeerde tot een soort van zachtzinnige en gelaten zelfcensuur die Chinese journalisten “zichzelf” opleggen, een soort “grens” waar ze niet over gaan, om de “stabiliteit van het land” niet in gevaar te brengen. Ze zei zelfs ongeveer iets in de zin van dat zij zélf niet in staat zou zijn om bepaalde dingen uit de realiteit of bepaalde stukken van de waarheid te verzwijgen om een zogenaamd “hoger belang” te dienen.
Ha nee?! Jawel dus!!
Want als u het mij vraagt is dàt nu precies de perfecte definitie van de zelfcensuur en de politiek-correcte discriminatie waar de meeste Vlaamse journalisten van Tanghe’s generatie zich al twee decennia aan bezondigen in verband met een evident “stuk van de waarheid” in hun eigen Vlaanderen, namelijk het bestaan van een zeer significante onderstroom van de publieke opinie zoals die vertegenwoordigd wordt door de onafhankelijkheidspartij Vlaams Belang.
Als de definitie van Tanghe in verband met de pers in China juist is, dan kan ik het eigenlijk wel als volgt samenvatten: het bestaan van brutale vormen van mediacensuur en discriminatie waar het Vlaams Belang het slachtoffer van is, gecombineerd met de evidente bevoordeling door diezelfde journalisten van de socialistische partij of zelfs van kleinere min of meer linkse partijen zoals Groen! of Open VLD, wettigt mijns inziens te stellen dat de openbaarheid van de waarheid in Vlaanderen nauwelijks beter af is dan die in China.
Gerolf Annemans


















2 reacties op dit bericht
Een lange ganzenveer....
Aanklagen die linkse, partijdige, onvlaamse media