Mocht u de verklaringen van Premier van Rompuy niet gevolgd hebben op de televisie, omdat u bezig was zich krom te werken, of op wandel was in het zonnige herfstweertje, of gewoon geen zin had in flauwe kul, u kan de tekst integraal nalezen viadit bruggetje..
Pompeus wordt deze verklaring aangekondigd als de "State of the Union". Vergeet het niet, dit is nog steeds belgië en de state is een papiertje dat voorgelezen wordt in een ongezellige theaterzaal door een man die er uitziet als een kapucijner monnik. De voorlezer is best intelligent en hij is een van de zeldzamen die over financieel en economisch verstand beschikt, maar hij is aan handen en voeten gebonden door coalitiegenoten die tegenstrijdige belangen nastreven. Bovendien is de voorlezer een verplichte tewerkgestelde in dienst van de keuning, het grootkapitaal en de Franstalige druktemakers.
Het drama van de CD&V (dat parallel loopt met de belgische tragedie) staat gebeiteld op het grote voorhoofd van deze premier : hij moet alle straffe maatregelen van Waalse socialisten goedpraten, de flauwe Vlaamse liberale tegenkantingen als de zijne verkopen en zoals het een echte tjeef past, hopen op een mooie toekomst met rijstpap en gouden lepeltjes voor zichzelf en de zijnen. Wij wachten met leedvermaak op de hip-hip-hoera uitroepen van de fractieleider van de rijstpapeters, Servais Verherstraeten. Ook een monnik maar van een andere orde.
De bevolking van het land B wil het echter zo en krijgt het dan ook zo : de middelmaatse ontkenning van werkelijkheden als levenselixir voor de dappere belgen.
De plusjes en de minnetjes, in de begroting u mag er zich over verheugen of boos in maken. Hoe meer Laurette Onkelinx zegt dat de mensen niet de crisis moeten betalen, hoe meer het duidelijk is, dat dit natuurlijk wél het geval is.
"Gelooft u ons niet ? Je vais vous donner un petit exemple, madame Laurette". Allez, hoort ons nu ... wij spreken chichi-taal.
Voor anderhalf jaar stond ministerin Sabine Laruelle te toeteren dat de pensioenen van de zelfstandigen gelijk zouden geschakeld worden met die van de werknemers ; dat was toen Nonkel Kruk op een blauwe maandag premier was. U kan het hier nalezen.
En wat gebeurt er nu : de pensioenen van de ALLEENSTAANDE zelfstandigen worden lichtjes aangepast. Wat wil dat zeggen ? + 2% of zo ? Al de overige pensioenen blijven echter onaangeroerd, dat wil zeggen, de laagste van West-Europa. Wie betaalt dan de crisis, Laurette ? De bijna 2 miljoen gepensioneerden.
Nog een exempel ? Over een van onze stokpaardjes : de migratie. Van Rompuy heef het er over gehad, als een van de grote problemen waarmede wij geconfronteerd zijn (dat hij maar oplet of er zit een brief van het Spionnencentrum in zijn brievenbus) : "Deze zomer en in de voorbije weken heeft de regering in dit dossier moeilijke knopen doorgehakt en evenwichtige afspraken gemaakt in uitvoering van het regeerakkoord van maart 2008."
Dat is niet onmiddellijk inspirerende en duidelijk taal, we zullen het even toelichten. De evenwichtige afspraken bevatten een algemene regularisatie die op ruime goedgunstigheid gebaseerd is en dank zij de slappe gezinsherenigingen, aan de gemeenschap niet alleen honderden miljoenen euri vergoedingen zullen kosten, maar "het sociale weefsel" in de gemeenschap nog meer zullen uitrafelen.
Zo lang de business vooruit gaat en de economie de bevolking omhoog stuwt, kan je je veroorloven een beperkt aantal arme donders vooruit te helpen. Als je met een jaartekort zit van meer dan 20 miljard en een staatschuld die tegen 2015 zal oplopen tot rond de 400 miljard, dan moet je niet de barmhartige Samaritaan uithangen. Ook niet als je kapucijner bent.
De regering pretendeert een boodschap van hoop te willen geven. Wie heeft er hoop gevraagd ? Is Van Rompuy een soort Paus van Rome ? De burgers willen op een behoorlijke manier ingelicht worden over de ware financiële toestand van het land. Wij hebben geen behoefte aan boodschappen van hoop, want uit de Wetstraat komt meestal valse hoop en ijdele beloftes.
Ray
2 reacties op dit bericht
niet vergeten...
't is in de cliquet