Justitie faalt door misleiding : Het fundamenteel probleem (11)

Elke hervorming van een der drie staatsmachten raakt de staatsorde, en is alleen daarom al drastisch te noemen en in België misschien wel zo goed als gelijk te stellen met harakiri. Tenzij men als minister van Justitie het volledig normaal vindt dat een van de voorgangers en ideologische geestesgenoot beloond werd met een benoeming als internationaal rechter in het kader van de Europese Unie.
Nadat -en u merkt dus dat ik mijn woorden weeg want ik zou net zo goed kunnen zeggen omdat- hij een seksueel geobsedeerde vrijliet om seriemoordenaar te worden. Die normaliteit is een schande en een verkrachting van elk laatste greintje van gezond verstand en respect voor “de mensen” en heel wat anders dan brandjes blussen en achter de feiten aanhollen.
Grotere arrondissementen leiden helemaal niet automatisch tot meer specialisatie of meer efficiëntie. Overigens ook niet tot minder efficiëntie. De correlatie is gewoon fictief en onbestaande, omdat er absoluut geen oorzakelijk verband is tussen de disfuncties in de derde staatsmacht en het aantal arrondissementen.
Wél een oorzakelijk verband is er tussen de politieke aanhankelijkheid van de magistraten en de dienstverlening tot de welke zij af en toe al dan niet gewillig gedwongen worden.
Wél bestaat er een correlatie tussen de piramidale machtsstructuur binnen justitie en de drang om alles te centraliseren.
Wél bestaat er een oorzakelijk verband tussen de schabouwelijke wetgeving en regelneverij omwille van de collusie van uitvoerende met wetgevende macht enerzijds en de onmacht van de derde staatsmacht om haar werk te doen anderzijds.
Deze waarheden zij zo duidelijk en overigens ook algemeen bekend dat het voorstel van de minister niet alleen contradictorisch is maar vermoedelijk ook bewust onproductief.
Dat het bovendien samenging met een identiek pleidooi van een zekere niet verkozen heer Jozef De Witte dewelke over geen enkel mandaat van de burgers beschikt, wijst er sterk op dat het hier gaat om een voorstel met waarachtig corrumperende bijbedoelingen en intrinsiek fascistoïde is van aard.
Insiders zijn altijd belanghebbenden. Dat is hun grootste zwakte. Hun grootste sterkte is hun kennis van de betrokken materies. Onafgezien de kwaliteit van hun expertise en afgezien van hun mogelijke belangenverdediging is hun inbreng van doorslaggevend belang. De actoren kunnen elke hervorming beletten, blokkeren, doen falen en ja inderdaad ook doen slagen.
Indien men een koppig probleem of opeenstapeling ervan blijft vaststellen dienen niet alleen de rechtstreeks actoren zich zelf aan een gewetensonderzoek te onderwerpen maar eveneens de onrechtstreeks betrokken en belanghebbende partijen. Zo is de zogenaamde vaststelling dat de hervorming van justitie zonder uitzondering steeds geconfronteerd wordt met een mislukte informatisering vals.
Uiteraard omdat het slechts over pogingen ging. Ten bewijze waarvan het feit dat ze niet geslaagd zijn, verpletterend is. De pogingen zelf resulteerden misschien niet zonder verdienstelijke tussenstappen. Mislukking is bij een complex gegeven een vooraf bekende zekerheid als met de opdracht geeft een “mission impossible” uit te voeren. De zogezegde mislukking is dus ofwel te wijten aan onvoldoende voorbereiding, aan een foutief geformuleerde opdracht, ofwel aan een foutief geformuleerde opdracht. Zonder afdoende rekening te houden met het maatschappelijk belang.
De cruciale vaststelling hierbij is, dat de belangrijkste fout gemaakt werd door de uitvoerende macht.
Gaius
Morgen : aflvering 12 Valse probleemstellingen produceren schijnoplossingen














2 reacties op dit bericht
Eens zien of ook dít moet goedgekeurd worden vooraleer te plaatsen...
@ Angeltjes
"De zo gezegde mislukking is dus ofwel te wijten aan onvoldoende voorbereiding, ofwel aan een foutief geformuleerde opdracht, ofwel uitbesteed op een manier die geen rekening houdt met risico’s enerzijds en het maatschappelijk belang anderzijds."
De laatste zin blijft helaas ongewijzigd:
" De belangrijkste vaststelling hierbij is dat de belangrijkste fout gemaakt werd door de uitvoerende macht."
Met de meeste hoogachting.
Gaius