Het is me wel het dagje geweest, gisteren. Gelukkig kregen we hoopgevende berichten uit Zwitserland, want anders was het helemaal "un sombre dimanche" geworden. Zaterdag leek alles koek en ei met het Vlaams Belang tot Valkeniers tijdens de Zevende Dag Vlaanderen verraste met de mededeling over het ontslag uit het Partijbestuur van Frank Vanhecke. Bruno hield zich kranig, en velen in het land vloekten op dat moment.
Wij bemoeien ons niet met de interne keuken, maar als zowat iedereen zijn mening geeft (tot in de buitenlandse pers toe) dan willen wij ook een en ander kwijt.
Wij hebben altijd zonder onderscheid des persoons onze steun verleend aan àlle VB-mandatarissen die iets zinnigs te vertellen hadden. En ook aan tal van lokale politici, quasi onbekenden soms, kortom aan iedereen die zich niet schroomde voor deze vermaledijde partij naar voor te treden. Tijdens de verkiezingscampagne hebben wij onze sympathie voor Marie-Rose Morel niet weggestoken, alhoewel we zeer goed wisten, dat iedereen dat niet toejuichte. We hebben zorgvuldig een evenwicht nagestreefd in volstrekte neutraliteit, voor zover die bestaat. Tot op vandaag vinden wij haar een politica die wat te vertellen heeft en we zouden graag zien, dat zij regelmatig het woord voert om politieke standpunten te verdedigen.
De functieverdelingen geschieden echter binnen de partij en die zijn wat ze zijn. Ik wil misschien graag hoofdredacteur worden bij de Morgen, mijn lijfkrant, maar als de Raad van Bestuur mij nog even op "hold" zet, moet ik wachten. Zo gaat dat in Grotemensenland.
Voor de gewone man en vrouw die geen politiek mandaat bezit maar wel een politieke overtuiging, primeert het doel (of het ideaal) boven ruziemakende politici. Het is zoals in een gezin : de ouders zien al hun kinderen even graag maar willen niet dat er voortdurend gekibbeld wordt.
Zij die in de moeilijke aanvangsperiode van Vlaams Blok gestreden hebben voor het Vlaams-nationalisme en zich ontpopt hebben tot ervaren en bekwame politici, moeten niet opzij geschoven worden voor getalenteerde nieuwkomers. In de geesten en harten van de kiezers is er plaats voor iedereen en trouw en erkentelijkheid zijn begrippen die in het Vlaams-nationalisme een emotionele en morele waarde bezitten.
Gisteren lazen we op de website van senator Freddy van Gaever onder de titel "Proficiat, Bruno" een lichtjes slordig geschreven maar pertinente analyse :
...Zo lees ik ook uit een krant dat Marie-Rose Morel een onverkiesbare plaats had gekregen bij de verkiezingen voor het Europese parlement. Dit is wederom de waarheid geweld aan doen. Ik heb vanop afstand de hele saga met Marie-Rose wat kunnen volgen. Voor mij begon die toen ik op zekere dag een oproep kreeg van FDW om te helpen bij het trachten binnenhalen van deze talentvolle jonge politica. Ik zie me daar in de "reuze living" van Morels ouders nog zitten. Of het iets heeft bijgebracht heb ik nooit juist geweten maar enkele dagen later kreeg ik wel een bedanktelefoontje van FDW met de melding dat wat Marie-Rose betrof "het blijkbaar "in de sacoche" was!"
Daarna ging alles razend snel. Ze kreeg een verkiesbare plaats voor het Vlaams Parlement en met de door FDW dagelijks aangevoerde brandstof ging haar stijging in de hiërarchie van de partij als een raket de hoogte in. Zelfs Marijke Dillen ging tot verbazing van velen een "rij naar achter" in het Vlaams Parlement en Marie-Rose mocht naast haar grote sponsor op de eerste rij plaats nemen. Tevens werd ze gebombardeerd tot vice-fractieleider. Het kon niet meer op.
We kunnen ons dan ook voorstellen wat voor een gezicht FDW moet getrokken hebben toen hij wat later op de frontpagina van "Het Laatste Nieuws" kon vernemen dat zijn tijd feitelijk voorbij was en er nu andere kleppers dienden te komen en een andere koers diende te worden gevaren! We zullen nooit weten of Marie-Rose er toen reeds aan dacht om snel ondervoorzitter of zelfs de eerste vrouwelijke voorzitter van de partij te kunnen worden maar wat we wel weten is dat dit intervieuw, volgens onze bescheiden mening, haar grootste fout is geweest. Het getuigde in de eerste plaats van een grote vorm van ondankbaarheid.
De rest is geschiedenis. De wrijvingen met FDW hadden als gevolg dat ze zich niet meer thuis voelde in het "Vlaams Parlement" en haar mening terzake regelmatig ventileerde in "de boekskens". Europa bleek de oplossing. Samen met één van haar verdedigers Frank Van Hecke namen ze samen de twee beste plaatsen in namelijk de eerste en de laatste. Wat er evenwel is gebeurd, is het feit dat FDW waarschijnlijk eens wou laten zien hoe de verhoudingen binnen de partij WERKELIJK lagen. Hij ging op een veel slechtere VOORLAATSTE plaats staan en behaalde 150584 stemmen en Marie-Rose 108629. Aangezien iedereen wist dat FDW niet naar Straatsburg zou gaan ging zijn zetel naar de eerste opvolger en dat was Philip Claeys en niet Marie-Rose. Zelfs voor mij was de monsterscore van Filip op een voorlaatste plaats, een verrassing.
Wat er daarna allemaal is gebeurd, is irrelevant maar heeft de partij zeker schade toegebracht. Door de stemming van gisteren (zaterdag in de Partijraad) is en wat men er ook mag over vertellen véél goedgemaakt. Het siert Marie-Rose dat ze tijdig heeft ingezien dat ze althans zeker voorlopig een strijd tegen FDW niet kan winnen. Ik wil haar verklaring graag geloven dat ze onze partij "graag ziet" en hoop dat ze in de toekomst ook in die zin zal handelen. Ze blijft een van onze talentvolste dames en we kunnen dergelijk materiaal zeer goed gebruiken in de toekomst om ons gebouw terug te verstevigen. De eerste periode van Marie-Rose bij het Vlaams belang is gisteren afgesloten. Nu ze aan de tweede periode begint en voor zover ze haar belofte gestand houdt, twijfel ik er niet aan, samen met velen, dat ze bij de eerste volgende verkiezingen het Vlaams Belang zal kunnen vertegenwoordigen hetzij in Europa; hetzij in de Senaat; hetzij als Volksvertegenwoordiger of Vlaams Parlementslid. Het belangrijkste feit is echter dat Bruno Valkeniers nu en gesteund door een ruime meerderheid terug kan gaan bouwen aan een nieuw elan van onze partij. Dat kan maar lukken als talenten zoals er zovelen zijn bij het Vlaams Belang alle neuzen in dezelfde richting zetten en het eigenbelang wat vergeten.
Tot zover senator Freddy van Gaever, wiens lange carrière als ondernemer met ups en downs voor de nodige wijsheid en afstandelijkheid heeft gezorgd in het maatschappelijke verkeer en het intermenselijke debat. Op het moment dat hij deze tekst schreef, had Frank Vanhecke zijn ontslag nog niet naar buiten gebracht, vermoeden we.
Uit de talrijke persoonlijke reacties die wij dezer dagen ontvingen (wij proberen iedereen te antwoorden maar verzoeken om geduld), halen we er een uit, die weer anders klinkt dan die van Van Gaever :
"De partijraad van het Vlaams Belang besliste om zijn boodschap te polijsten met het doel minder twijfelende kiezers op stang te jagen en een opening te scheppen naar het beleid in de lokale besturen. Kortom, hij wil een stap zetten naar het bestuur, naar de reële macht. Valkeniers zegt het duidelijk. "We moeten gelijk krijgen en niet alleen hebben. Via dit gelijk komt de macht." Hij dwaalt.
De Belgische particratie sloot het VB uit de club en wil en zal geen zaken doen. Het helpt niet, ook niet als u nu uw taal aanpast of een mooi pak aandoet met hoge hoed. In deze tijden ligt het begin en het einde van de macht bij de media. Communicatie en informatie zijn de sleutel tot de macht. Over het doorbreken van het mediacordon heb ik niets gehoord. Nochtans is dit essentieel tot het veroveren van enige macht en de mogelijkheid om het programma uit te voeren. Angeltjes, als voorbeeld, heeft dit begrepen. Om uit de schutskring te geraken zijn er veel ingrijpendere maatregelen nodig dan het oppoetsen van het taalgebruik.
In een land met een schijndemocratie valt er weinig uit te richten met kiezers. Hij die 51 % van de kiezers kan overtuigen of verzamelen met een passe-partout boodschap weet dat hij slechts schapen in de kudde heeft. Als de wolven verschijnen rennen zij alle kanten uit. Het programma van het VB is revolutionair tegen de Belgische staat. Niets voor een kudde schapen."
Tot zover deze reactie van iemand die nadenkt en de politiek volgt en afstandelijk benadert.
Ieder heeft zijn visie op de problemen en velen begrijpen niet dat mensen in wie men jarenlang geloofd en vertrouwd heeft (en nu nog) plots de collegialiteit opgeven en verwoed op zoek gaan naar het eigen gelijk. De electorale schade die Vlaams Belang ditmaal oploopt en die niet gering zal zijn, moet men enkel wijten aan zichzelf. Tenzij er bewust aangestuurd wordt op een verdere achteruitgang die men dan in de schoenen van het nieuwe Partijbestuur kan schuiven. Dit kunnen we ons echter niet voorstellen. En de kleine militant, het passieve lid en de twijfelende kiezer die ploegt voort zoals de boer...
De nieuwe marsrichting die Valkeniers heeft uitgestippeld, wordt gevolgd door de grote kanonnen Annemans en Dewinter, met hun respectieve aanhang en door vele anderen die slechts één clanvorming kennen : die van het overkoepelend belang voor Vlaanderen. Het klinkt cliché maar het is waar.
Een radicale, nationalistische en republikeinse volkspartij, die op een stijlvolle, doordachte en overtuigende manier ijvert voor een onafhankelijke Vlaamse staat met een eigen identiteit in een confederaal Europa. Wij geloven in dat project, en we stappen mee.
Met of zonder hoge hoed. En als iemand van ons uitschuift, helpen we hem/haar recht en we stappen verder met de eensgezinde ploeg, die niet afwijkt van het gestelde doel.
De redactie van Angeltjes.
Verwijdering Poll
2 reacties op dit bericht
Voor de annalen van de geschiedenis ...
Dit is het enige moment waarop Angeltjes op de VRT leek...
Geachte redactie