Sneeuw in Rome

De buitengewoon sympathieke instelling het Centrum voor Gelijke Kansen en Racismebestrijding, in de volksmond  het Spionnencentrum genoemd, is een product ontstaan in de lichtjes fascistische geest van de liberale fantast Guynokkio, door onze zuiderburen zonet bestempeld als "le fou".

Iedereen nog mee ?  Deze week kwam het Spionnencentrum in het nieuws omdat in de raad van bestuur een Turkse madame via Ecolo  was binnengesluisd met een sluier. Het bleek al vlug dat het sluierverhaal een provocatie was van de volgelinge van Erdogan. Normaal draagt het mens een hoofddoek maar voor de feestelijke benoeming liet ze lekken dat ze gesluierd rondloopt. Aanstellen, overdrijven, opvallen, het hoort erbij.

Vandaag lezen we in de Standaard dat de  spionnenbende zelf discrimineert en mensen ongelijk behandelt bij personeelsaanwervingen. Wie kijkt daar van op ?  Het is goed dat dergelijke zaken uitlekken : elke dag verliest dit regime een stuk van zijn geloofwaardigheid. En daar zijn wij best blij mee.

Savat

Na van het land B een puinhoop gemaakt te hebben, aasde de lichtjes gestoorde fantast Guynokkio op het voorzitterschap van de Europese Commissie.  Dat was te hoog en te ver. Het werd : fractievoorzitter van de Europese blauwen. Een aantal niveaus lager, maar lang niet mis voor deze schatkist-terrorist.

Hij speekt nu veel Frans en soms Engels, behalve als de VRT in de omgeving is in de Euro-praatbarak, dan knijpt hij er een woordje  beschaafd Gents tussendoor. Let wel, wij houden van onze dialecten, jammer genoeg niet van alle gebruikers.

Een ding blijft onveranderlijk het handelsmerk van deze figuur : zijn grootheidswaanzin. Je zou denken, als je wat ouder wordt, mildert het. In zijn geval niet.  Ik zeg dit niet graag maar ik zie die molenwieker nog eindigen in een dwangbuis met een driesteek op zijn hoofd. In een dure instelling.

Op 11 februari laat Le Monde hem een artikel plegen onder de titel :"Il y a quelque chose de pourri en République Française" (Er is iets rottigs aan de hand met de Franse Republiek") . Dàt moet je vooral doen, een Fransman tegen zijn chauvinistische schenen stampen. Chauvin, die zijn naam gaf aan het begrip, was een Fransman.

De aanleiding tot Guynokkio's geniale aanval is het publieke debat over de Franse identiteit dat al geruime tijd aan de gang is.  En wie verschijnt ongevraagd, onaangepast, ongegêneerd op het toneel : le petit belge.  Want dàt zijn en blijven wij voor de Fransen die belgië beschouwen als een soort Plopsaland, bevolkt met onwaarschijnlijke figuren zoals die dikke dronken man die bourgemestre is van Bruxelles, of de Inquisitiefigurant die Japanse gedichten schrijft en nu een sprekende rol heeft gekregen als president in het Euro-drama.

"Er is iets rottigs aan de hand met de Franse Republiek ... ". Bernard Kouchner, de Franse Buza-minister (een socialist nota bene in de Sarkozystal) repliceert gematigd met : "Ik weet dat je van belachelijk zijn, een beetje doodgaat, maar ik wens het Verhofstadt  natuurlijk niet toe". In Le Monde stromen de reacties binnen.  De aanhangers van links vinden het geweldig dat een buitenlander op hun natie schijt maar de meerderheid van de reageerders vragen zich af waar die vreemde snuiter zich mee bemoeit.

We pikken er een reactie uit van iemand die  zich "Les Eperons d'or" noemt, "de Gulden Sporen" :

"Mijnheer Verhofstadt zou zich beter bezighouden met zijn eigen pseudoland in plaats van de Fransen de les te spellen. België is een natie die in de realiteit niet meer bestaat maar enkel nog op papier. Vlaanderen weet niet wat aanvangen met de  belerende en subsidie-ontvangende Walen.  Dat Wallonïe zich laat aanhechten bij Frankrijk en u zal zien, dat het geen feest is : een gewest in puin, immigratieproblemen met de Maghrebijnse gemeenschappen.  Fransmannen, met een Verhofstadt weet u wat u te wachten staat."

Enkele Fransen maken ook een toespeling op de arrogantie van een man die er niet in gelukte een land met 10 miljoen inwoners te regeren, die nu de les komt spellen aan een land van 60 miljoen inwoners.

Ray

Via een goede vriend (op onze leeftijd hebben wij geen slechte vrienden meer) ben ik in het bezit gekomen van een bericht van een Antwerpenaar van het goede bouwjaar 1938 die naar Australië is uitgeweken en die zijn indrukken meedeelt over het weerzien met de stad zoveel jaren later.  Ik heb de tekst integraal behouden met de fouten er in (zo moet ik ze voor een keer niet zelf maken) en met de foto's zoals onze verre stadsgenoot ze in zijn origineel epistel verwerkt heeft.  Ik heb er  enkel wat commentaarteksten bij geschreven.  Het is een nostalgisch stuk, ja, dat is het echt ; ik ben er een tijd stil van geweest.

Ik ben geboren in 1938 , mijn ouders hadden een groenten winkel
in de Hoogstraat
 

Hoogstraat richting Sint Jansvliet
 
 
 Ik woonde in een gezellige en toffe buurt , een echte volkse buurt . waar ik mijn jeugd doorbracht ,was er echt tof wonen , en ik hielp mijn vader regelmatig mee in de winkel, ik was enigste kind en mijn ouders waren er laat aan begonnen , maar mijn ouders kwamen allebei uit een heel grote familie,zo zie je echt zonder familie zat ik toen niet, veel ooms en tantes en de nodig neefjes en nichtjes.

Plus kende ik heel de buurt ook goed , want we hadden een triporteur waar ik in de winter kolen naar de klanten ging doen , en soms ging ik met de fiets cichorei  halen op de ijzerelaan , want wij verkochten ook losse bonen  koffie , die we dan lieten branden in de statiestraat in berchem ,we verkochten de bonen , de mensen hadden thuis een koffie molen en kon je koffie kopen per 100gr ,  250 , een kg of dergelijke  , en werd toen ook de cichorei los verkocht en vele mensen mengde dat toen om te drinken .

Het was een echte volkse wijk en vele mensen waren de oorlogsjaren nog niet vergeten. Als 16 jarige ben ik vertrokken als licht matroos  met het schip de Portugal van rederij Deppe, 1954 om juist te zijn

Als ik vaarde was ik om de 2 a 3 maand thuis ,de haven was toen nog niet zo onwijs groot en we bleven altijd wel enkele dagen in Antwerpen , anders monsterde ik af , en daarna monsterdeik terug aan op een ander schip

In midden van de ( 1964) jaren zestig was ik in sydny Australië en leerde er een meisje kennen ,van Nederlandse emigranten . , ze hadden een grote ranch in  zuid oost van Australi  in leigh green south , ik werd verliefd en bleef in Australi wonen

Het was erg afgelegen , en was hard en veel werken , van stads jongen naar zeeman en dan naar farmer , een hard maar wel een leuk leven en goede schoonouders en de broers en zussen waren ook erg vriendelijk en behulpzaam , en heeft mij er toe geholpen het daar gewoon te worden en mij goed in te burgen .

De relatie was goed , we kregen vier kinderen  die gezond waren , alles verliep vlot , soms zat ik temijmeren en dacht aan het oude Antwerpen , vrienden familie ,
Ik dacht aan mijn jeugd  zo als ik b.v. als ik met de tram naar berchem ging waar nog een nonkel woonde ,

Wilrijkse Poort inmiddels afgebroken bij de aanleg van de Ring ; de foto is ouder dan de beschreven periode
 
 
 
en met neefjes ging zwemmen in het soldaten bakje

De vestingwaters rond Antwerpen zijn verdwenen voor de aanleg van de Ring en de Kennedytunnel. Deze foto is ouder dan de beschreven periode.

zoals ze dat  toen noemde , was gelegen zo als ze  in de volksmond zeiden  , buiten de poort ,wij gingen ook heel veel met de flanderia boot naar st anneke , de Antwerpse plache en was ook altijd gezellig op steen plein .

 
 
Naast het Steen, nog steeds een geliefde kuierplaats, bij de Schelde, het Steenplein
 
met de week-end gingen we uit , de kloosterstraat , coninckplein , statie straat en de omliggende straten waren onze vaste dancings .

zondags gingen we naar de cinema  , en spraken we af met vrienden en vriendin en kropen we op balkon ,liefst de achterste rijen , en waren er jongens bij die geen lief hadden , keken in de pauze rond welk leuke meisje alleen zat , en zo snel het licht uitging als een stormwind naar de plek naast meisje plaats te nemen  , en als hij geluk had kon hij tongen en anders ja !!!!!!!ja in ergste geval een plets op zijn gezicht . 

het kon soms onwijs druk zijn voor de cinema's , al waren er zat in Antwerpen en omstreken ,
 

Cinema Rex (inmiddels verdwenen) op de de Keyserlei . Als er lange rijen stonden aan te schuiven, moest het een goede film zijn ...  

meestal; spraken we af in de appelmasstraat , daar kon je zien wat ze speelden . daarna gingen we uit , in centrum of naar de kloosterstraat, ik dacht aan de vrijdagsmarkt waar ik dikwijls met mijn vader ging kijken voor spulletje ,wij hadden een triporteur , een auto hadden we niet , was trappen geblazen en in de winter deden we kolen naar de mensen met dat ding , was een bruine bak, de fiets was zwart , zie hem nog zo voor mijn ogen met de lagere school gingen we veel naar   het jeugd theater ,ja................ ik dacht aan zo veel !!!!!!.als ik  gewoon op een schommelstoel stoel onder de veranda zat uit te rusten  zag ik zo veel terug .

de afstand is te ver om veel over en weer te reizen , plus ben ik ook veel bezig met de ranch,gezin  en alles wat er bij hoort . in de jaren zeventig was ik nog eens naar Antwerpen geweest, bij overlijden van mijn moeder , ik wilde mijn vader mee nemen naar Australi , maar hij wilde Antwerpen niet verlaten ,als hij overleden is , konden ze mij niet bereiken , maar zijn broers hebben hem tot de laatste moment bij gestaan waar ik hen dankbaar voor ben , misschien goed als hij niet wilde meegaan in de tijd , anders had hij daar ook maar eenzaam geweest  en nu was hij toch nog bij zijn familie tot de laatste snik .......als ik de laatste keer in Antwerpen was  schrok ik  als ze zo veel aan afbreken waren , zekere plaatsen van mijn jeugd , waren verdwenen, veel familie was toen al  overleden ,neefjes en nichtjes kende mij niet meer , en enkele vrienden wist ik niet meer waar ze woonde .. .
 
Nu ben ik al enkele jaren gestopt met werken , mijn vrouw is overleden ( borstkanker ) mijn kinderen zijn almaal getrouwd , iedere zijn leven , en ik ben oud  en had tegen mijn kinderen gezegd als ik voor enkele maanden naar Antwerpen trek gewoon een lang verlof , na meer dan dertig jaar terug .
 
Omdat ik geen familie of kennissen meer heb ik in centrum had ik een hotel gehuurd , en had het idee er  enkele maanden te blijven  .
 
Bij mijn aankomt schrok ik  , kende niets meer , alles was verandert ,liep overal verloren .... de straten waren achterlijk aangelegd vond ik , heb in wijken en straten gewandeld  waar je de blanke kon tellen , winkels zag ik niet veel meer ........nacht winkels en telefoon winkels zat ,en veel de zelfde eethuisjes . .en groenten winkels en bakkers waar de eigenaars van anders continenten waren ,  je kon  nog goed kijken als er vroeger b.v een ijzerwinkel of dergelijk gevestigd was geweest.

veel cafs waren er niet meer almaal taverne , bistro en dergelijke , als ik op mijn eentje ergensbinnen was en wilde met iemand een praatje doen , werd er met argwaan naar mij gekeken

  was op een keer iets gaan drinken in een cafeetje in Antwerpen . en er stond enkele mensen aan de toog ze waren aan vertellen over vergunningen en paspoorten , een zwaaide met een kaartje een riep , < ik ben Belg !!!!>>> al ben ik jaren weg uit Antwerpen , was mijn Vlaams en Antwerps nog beter als dat van hem !!!!! de manier waarop Hij  zo wat blufte tegen de overige kerels die er wat jaloers bij zaten , was het meer of hij had een trofee gewonnen , en dat kaartje als hij in zijn hand had , zal voor hem wel wat waard zijn , maar alles behalve het gevoel als Belg of Vlaming , dat zal er zeker niet bij zitten naar mijn gevoel , hij zal nooit zijn leven geven voor vaderland zo als mijn grootouders en hun vrienden gedaan hebben , als hij in sport midden zit en wordt geklasseerd om de Belgische vlag te verdedigen , zal het niet met volle goesting zijn denk ik , het kaartje heeft voor hem andere belangrijke troeven dan voor Belgen die hier al generaties wonen , vroeger was je als je niet in Antwerpen geboren was en woonde  een pagadder , wie zal dat nog kennen of weten ??????zijn er nog wel echte Antwerpenaren onder de jongeren  ????? toen dacht ik ???Belg en Antwerpenaar , Belg ben  je zo maar niet op een twee drie.......Ik woon al jaren in Australi , en ben nog geen Australiër ,en heb altijd gezegd als ik Belg ben en zo voel ik mij nog .

Maar ik heb mij wel aan land aangepast , en land heeft zich niet aan mij hoeven aan te passen , plus ,ik met al de andere Europeanen die er wonen hebben veel positieven inbreng gehad in land , maar denk niet als de nieuwe Europeanen veel goed inbreng in europa hebben gebracht , als ik naar mijn eigen fiere stad kijk en zie wat ze er van gemaakt hebben en de gezelligheid naar de maan hebben gebracht , denk maar aan de offerande straat , abijstraat en driekoningen en statie straat in berchem , de top straten van Antwerpen denk maar aan de jaarlijkse braderijen !!!!!!! wat hebben ze er van gemaakt ??????stront straten , wat gaan ze verder van Antwerpen , Belgi en europa maken ????????????? 

Na  enkele weken in Antwerpen ,was ik het al beu ....... wat mensen trachten op te zoeken en wat
afspraakjes gemaakt , maar helaas veel hadden geen tijd  , en begon terug mijn familie , kinderen en
klein kinderen te missen , Antwerpen was Antwerpen niet meer , alles was anders , mooier vindt ik het niet  geworden ,  ieder zijn idee natuurlijk , als ik maar zien wat ze van krabbe straatje gemaakt hebben , waar mijn held van mij jeugd woonde , jan zonder vrees , welke  gek heeft de toelating gegeven om het huisje van de grootmoeder van jan zonder vrees af te breken ?????, waar het viswinkeltje was en de schol buiten hangt , wie heeft dat laten afbreken ????? , en dan de zwijgen van jeugdtheater , de hypodrom , en zo kan ik nog verder gaan , al geluk als steen en vleeshuis nog niet afgebroken hebben!!
Er leven nu andere mensen die naar mijn gevoel geen binding en hart hebben voor Antwerpen en zijn geschiedenis ....zijn nu almaal pagadders .., avonds wandelde ik wat rond en ging soms in een caf iets drinken , veel zag je argwaan kijken , in de ogen kon je lezen wie is dat ???wat komt die doen ?? en voor de rest trakteerde ik wat om gesprekken te beginnen , ja........na twee weken in  Antwerpen was ik het spuug zat , en kreeg heimwee naar mijn boeren gat in Australi , waar ik meer echte Belgen tegen kom dan hier in Antwerpen , kun je nagaan !!!!!!!!!!!
Misschien klinkt het gek , maar als je moest weten hoeveel Europeanen met goede diploma's, naar
Australi, New zeeland en Canada gaan zou je van schrikken , en soms hoorde ik verhalen  van wat er hier in europa gaande is , maar ja nu zie ik het zelf .Mijn dokter en tandarts in Australi , dat zijn
Antwerpenaren , dat geloof je niet He ???wel  het is!!!!   toch waar ......
 
Mensen die hier zijn blijven wonen , zullen die veranderingen niet gemerkt hebben, denk ik de oudeGeneraties zijn dood , denk niet als die er nu nog moesten zijn als die het zouden goed vinden als de
Antwerpse stad van charel Jansen , jaak de vocht , co flower, enz, zo zien verdwijnen
 
 
 

De Appelmansstraat (tussen de de Keyserlei en de Lange Herentalsestraat)

Mijn vertrek dag was aangebroken , ik zou met de trein naar schiphol rijden en daar het  vliegtuig
rechtstreeks naar Australi.

Het vroegere Astridplein (op de voorgrond de rode bussen van de Polder naar Linkeroever en Edegem - In de achtergrond met het reclamebord van Koffie Rombouts : de zaal Apollo vanwaar ondermeer vele TV-shows rechtstreeks uitgezonden werden, zoals de fameuze quiz 100.000 of niets, e.a.)  

ik stond aan de voorkant van station , en in mijn verbeelding zag ik weer het mooie plein voor de het
station , en recht de express bar , waar vroeger het grootse pak friet van Antwerpen kon krijgen en als we uitgeweest waren gingen we er eerst nog een pak friet halen , kwamen we vrienden tegen en in plaats bv naar huis te gaan gingen we verder uit de cinema`s aan de linker kant de astrid , de savoy en de movy

Cinema Astrid en de Savoy op het Astridplein, naast mekaar en enkele huizen verder was de (kleinere) Movy,  met de toppers Sissi met Romy Schneider en de Familie Trapp met de knappe Ruth Leuwerik. Hallo, Sinjoren,  wètte golle 't nog ? (weten jullie het nog ?)

en wat zag ik nu een stom plein met wat dakloze volgens mij die er zaten met een fles wijn in hun hand , en groen als er stond was niet zo goed  onderhouden ,dan toen in mijn jeugd het plein was .
 
Vaarwel Antwerpen , ik leef nu in verre Australië , en helaas je zult mij nooit meer weerzien ,
Misschien had ik beter weggebleven ,in mijn dromen was je zo mooie , de werkelijkheid deed pijn ,de stad van mijn ouders zo aan te treffen. 

Onze trouwe lezers weten dat wij een (letterlijk) stilzwijgende overeenkomst hebben met een Japanse videoproducent  die zich per onderwerp focust op 1 thema en dat rustig laat aanschouwen met vaste camera en stille overgangen. De onderwerpen zijn uiteenlopend, hebben vaak betrekking op de natuur en verrassen door hun oorspronkelijkheid. Het zijn echte momenten van beschouwing, rust en bezinning. Bovenstaande video bevat een montage van diverse thema's die hij heeft samengevoegd tot een bloemlezing. Wij kunnen een heel klein beetje communiceren met mekaar via de vertaalmachine van Google maar zelfs daar is hij niet erg op gesteld. Vreemde man, groot kunstenaar.

Een normaal mens wordt onwijs van het gezeur en gejammer van de aanhangers van de godsdienst van de vrede. Ik heb nog nooit in mijn leven zulke jammerhouten ontmoet als die groep. Altijd maar klagen, heel de wereld is tegen hen  en ze voelen zich zo geviseerd, mijnheer, en het zijn nochtans zulke brave menschen, ze doen geen vlieg kwaad, maar neen, soms valt er een vliegtuig uit de lucht omdat er eentje inzit die vlug naar het paradijs wil met al de andere passagiers, gratis met zijn allen samen, op kosten van allah. Daar is toch niets tegen ?

Die vliegmaatschappijen en luchthavens met hun vervelende, discriminatoire, racistische controles, waar halen ze het vandaan...

Een moslimorganisatie in de Verenigde Staten heeft een fatwa uitgevaardigd tegen bodyscanners op vliegvelden. Islamieten zouden zich niet zomaar naakt aan andere mannen of vrouwen mogen tonen. Dus het mag niet van allah en daarmee gedaan.  De profeet mag wel met een meisje van 9 wippen, maar dat is iets anders dan een bloot geraamte bekijken op een schermpje.

Er is een filmpje over deze fatwa bij een Amerikaans televisiestation,  maar tegen onze gewoonte in, plaatsen we het niet op de blog.

Het is zaterdag en er viel genoeg treurnis te rapen de voorbije week. Als u per se behoefte voelt om een simpele van geest, die verkleed is als een deftige burger, bezig te horen,  ga uw gang. Par ici : http://www.youtube.com/watch?v=ITQkN7I0mrY

Savat

Een autistische en daardoor verstandelijk beperkte krantenloper (17) uit Hilversum is tot twee keer toe ernstig bedreigd door onbekende jongens van een jaar of twaalf, dertien. Daarbij werd een groot mes met een lemmet van twintig centimeter gebruikt in een poging het slachtoffer te dwingen zijn mobiele telefoon af te staan.

De krantenloper sloeg pas alarm na de tweede bedreiging, vorige week. ,,Hij heeft het dagen zitten oppotten'', vertelt zijn moeder. De Hilversumse was in alle staten toen ze het vernam wat haar zoon is overkomen. ,,Ik heb hem op het hart gedrukt dat hij de volgende keer zijn telefoon gewoon geeft. Dit kan hem zijn leven kosten.'' Uit angst voor zijn belagers heeft hij één van zijn twee Hilversumse krantenwijken per direct opgezegd.

De krantenloper wist precies wat hij deed toen hij de crimineeltjes weerstond, blijkt uit de aangifte bij de politie. 'Ik was bang dat ze mij dan nogmaals zouden beroven. Omdat het dan gelukt is, en ze mij als makkelijk slachtoffer zien.' Dat hij dat evengoed al is, maakt de situatie des te schrijnender. Zijn moeder: ,,Hij is ook nog eens super tenger, oogt jonger dan hij is.''

@

Gooi en Eemlander

1960

Terwijl de vele migranten in het land B zich te pletter werken voor onze pensioenen en welvaart, houden zij toch nog kleine beetjes over om naar hun Thuislanden over te maken.

In 2008 stuurden sluisden zij alzo 400 miljoen euri naar hun land van herkomst vooral naar Noord-Afrikaanse landen (Marokko) en West-Azië (Turkije). Dat is 50 miljoen meer dan in 2007.  
 
Deze trend doet zich volgens Eurostat (de statistische dienst van de EU) in gans Europa voor. Nauwkeurige gegevens over deze geldstromen zijn moeilijk te verkrijgen, omdat het om ontelbaar veel transacties gaat langs veel verschillende kanalen, waarvan een deel informeel, illegaal en cash.
 
Overigens sturen migranten naast geld ook goederen naar hun Prachtlanden. De geldstromen uit België stijgen sneller dan die uit de buurlanden. Voor de doorgaans arme landen van herkomst zijn ze van cruciaal belang. Wereldwijd sturen migranten zowat drie keer meer geld naar huis dan er wordt besteed aan officiële ontwikkelingshulp.

Bron : Het Laatste Nieuws

 (met dank aan Karin)

Sommer op die voormiddag van die dag waarop die vrylating van Nelson Mandela twintig jaar gelede in herinnering geroep word, basuin die nuus dit uit: ‘n bejaarde egpaar is vermoor in hulle huis in Mayville gevind.  

Enkele dae gelede dien die Staat dokumentasie in om ‘n aansoek dat die nasionale taalwet in werking gestel moet word, te opponeer, en die boodskap is duidelik: Afrikaans as taal staan op sy eie, en die Staat sal niks doen om Afrikaans te bevorder of te beskerm nie.  

Die dorp Piet Retief se naam is verander in iets onuitspreekliks en onbekend, terwyl daar steeds getorring word aan Pretoria se naam.  

Sal al die lofsangers van Mandela se vrylating 20 jaar gelede nou vir een maal in hulle lewe die moed hê om op te staan, en ruiterlik te erken dat dit is wat hulle graag wou gehad het ? Dat weerlose oumense twintig jaar later vasgebind en wreedaardig en lafhartig vermoor word? Dat die Afrikaanse taal twintig jaar later in ‘n oorlewingstryd soos nooit tevore geforseer word ? Dat Suid-Afrika onherkenbaar vermink word met vreemde name, waar die laaste prioriteit skynbaar dienslewering is ?  

Mnr. De Klerk moet nie pleit dat hy niks anders kon doen nie. Hy moet nou reguit sê of hy nou tevrede is, en of hy bereid is om enigiets méér te doen om die onreg teen die Afrikaner te herstel, behalwe om akademiese gesprekke oor die taal aan te bied.  

Intussen is dit duidelik dat die Afrikaner twintig jaar na Mandela se vrylating, al hoe meer na homself moet omsien. Hy sal moet sorg dat hy voorbereid is om misdadigers ‘n warm ontvangs te gee, want moorde soos dié in Mayville, kan eenvoudig nie voortgaan nie.

As dit dan so is dat Afrikaans “op sy eie is” en die gebruikers daarvan self vir die taal moet sorg, moet ons dit as ‘n taaloorlog sien, en moet Afrikaanssprekendes nou meer as ooit op hulle taalregte staan, en weier om die taal van die voormalige kolonis te praat op enige plek of onder welke omstandighede ook al.

En die vertroude plekname moet in die volksmond behoue bly.   Intussen moet alle denkbare en werkbare alternatiewe ondersoek word, om die Afrikaner weer ‘n vrye volk in ‘n vrye vaderland te maak.

Meningspeilings in Beeld en Die Burger het reeds oorweldigend bewys dat ‘n volkstaat ‘n al hoe meer aanloklike alternatief word vir die bedeling wat begin het met Mandela se vrylating 20 jaar gelede.    

Henk van de Graaf

Wij ontvingen vanmorgen op onze weelderige redactiekantoren (zie foto) Miss "Vlaanderen Onafhankelijk" (zie zelfde foto)

VAN 12 FEBRUARI AF OM 20 UUR WORDEN GEEN AANVRAGEN

MEER AANVAARD VOOR VERZOEKNUMMERS

"VOL =  VOL"

 Nieuwe berichten : even naar beneden rollen

14 februari is de dag van Sint Valentijn, de patroon van de geliefden en wat daaraan vasthangt, weet u. Ofwel niets, ofwel een leuke viering of herinnering.

Naast het ongetwijfeld originele cadeau dat u aan uw partner zal aanbieden (of voor uzelf houden, want niet iedereen heeft een partner), gaan wij een muzikaal verzoekprogramma  verzorgen, zoals we dit met Nieuwjaar gedaan hebben.

U vraagt, wij draaien.

U kan uw opdracht rechtstreeks via de reactiemodule intikken, uw tekst verschijnt NIET. Graag opgeven : het nummer of het genre, een eventuele opdracht en uw naam of pseudoniem.  Als u andere mededelingen heeft die over dit onderwerp handelen, die kan u ook intikken en die verschijnen wel, als ze ...maar dat weet u intussen.

De Platenruiter 

De Belgische ambassades en consulaten in de grote migratielanden gaan informatiepakketten ter beschikking stellen van buitenlanders die zich willen voorbereiden op hun migratie naar en inburgering in Vlaanderen. Minister van Buitenlandse Zaken Steven Vanackere heeft dat toegezegd aan de Vlaamse regering, die daar vragende partij voor is.

(afbeelding Times) 

Nationaliseringsvoorwaarden in Thailand verlopen anders dan in Europa of het land B.  Zo lezen we in een reactie op het forum van The Bangkok Post van de hand van een betrokken lezer.

"Het is nu al 5 jaar dat ik wacht op een handtekening van de minister.  Voor de talrijken onder ons die een aanvraag indienden in het land van onze voorkeur, is het een lange en bittere weg. Een proces dat tenminste 10 jaar beloopt tijdens dewelke we moeten leven, werken, belastingen en taksen betalen, vooraleer we zelfs onze aanvraag mogen indienen. 

Wij worden door de Thaise politie grondig gescreend, de politie in ons geboorteland wordt ingeschakeld evenals de Thaise Geheime Dienst.  We moeten de Thaise taal leren, een examen afleggen over de Thaise cultuur en geschiedenis en een zwaar examen afleggen en een interview doorstaan met de Immigratiedienst. Op het einde van dit interview moeten we voor een panel rechtstaand zowel de Nationale Hymne als de Koninklijke Hymne zingen, iets wat de meeste van mijn vrienden die hier geboren zijn, zelfs niet kunnen.

Daarenboven moeten we betalen voor de aanvraag, bewijzen dat we een donatie hebben gedaan voor een Thais goed doel, en de immigratie-advocaat betalen die ons bijstaat.  

Ik klaag niet, noch heb ik anderen dat horen doen over de kosten of over de procedures.  Wij houden van ons nieuwe land en wij eerbiedigen  de noodzaak om grondige toelatingsvoorwaarden te ondergaan. Waar wij het moeilijk mee hebben, is als al de formaliteiten achter de rug zijn, de minister onze goedkeuringen laat rondslingeren en ons weer laat wachten.  Als hij geen tijd heeft, waarom kan dit niet gebeuren door een van zijn ondergeschikten, in plaats van ons in de onzekerheid te laten ?"

http://www.bangkokpost.com/annoucement_fr.html

.

 In 2009 werden in Brussel 6.300 feiten geteld waarbij een wapen werd gebruikt. Dat is 17 feiten per dag.  Kan dat niet beter, crapuul ?  In 107 gevallen betrof het oorlogswapens. Dat cijfer valt mee, het is tenslotte nog geen oorlog.

Agressie op treinpersoneel met kwart toegenomen

@ de Standaard

Het Bijzonder Bijstandsteam (BBT) van de Antwerpse politie schoot donderdag om 20 u de verdachte van een ontvoering neer.

Een BMW van de BBT reed donderdag om 20u een bestelwagen klem in de Langstraat in Borgerhout (Antwerpen), vlak bij het kruispunt met de Blijde Inkomstraat. (Wat BBT wil zeggen, hebben we nergens gevonden, dus gokken we maar op Buitengewone Bandietenvangers & Toekers)

De leden van de BBT bevalen de inzittenden om zich over te geven. Wat toen gebeurde, is niet duidelijk. De leden van het BBT voelden zich bedreigd en het kwam tot een vuurgevecht. Een van de inzittenden van de bestelwagen werd daarbij in de nek geschoten.

Een verpleger die in de straat woont, hoorde het schot. “Ik was naar televisie aan het kijken toen ik het hoorde. Ik heb meteen mijn medisch materiaal gepakt en ben naar beneden gegaan. Ik trof een man hevig bloedend aan, met een schotwonde aan de rechterkant van zijn nek. Ik heb de eerste zorgen toegediend.”

Het zou gaan om een slagaderlijke bloeding. Het slachtoffer werd in zeer kritieke toestand overgebracht naar het ziekenhuis.

In de bestelwagen met als opschrift Schrijnwerk Nico Fiems, zaten naar verluidt een aantal Noord-Afrikanen. De leden van het bijstandsteam sloegen een vijftal personen in de boeien.

Het BBT verleende bijstand in een onderzoek van de federale gerechtelijke politie Antwerpen. Dat onderzoek was pas donderdagmiddag gestart en had te maken met een ontvoering. De speurders hadden tegen de avond een concreet spoor gevonden.

Het parket en politie konden de feiten donderdagavond nog niet bevestigen.

Vandaag.be

(foto BNP)