"Het is erg om bemind te worden door klootzakken"
Caroline Fourest is journaliste bij Charlie Hebdo en hoofdredactrice bij het tijdschrift ProChoix. Zij is ook de schrijfster van Tirs Croisés en Frère Tariq (een genadeloos portret van de moslimprediker Tariq Ramadan). Zij is iemand die wij als “eerlijk links” zouden kunnen betitelen en zij ziet met lede ogen hoe een heel groot deel van “progressief links” gefascineerd is geraakt door het islamisme. In “La tentation obscurantiste” stelt zij zich de vraag of dit komt omdat links zich blind staart op het de problematiek van de derde wereld. Of zou het kunnen dat links heimwee heeft naar een verloren gegaan radicalisme? Of handelt links alleen maar uit haat voor de Verenigde Staten en Israël? Is links alleen maar naïef of terminaal cynisch ?
De schrijfster behandelt in dit boek (uitgegeven in 2005) vooral het politiek gebeuren in Frankrijk, maar het laatste hoofdstuk ervan (Plaidoyer pour un sursaut anti-totalitaire – Pleidooi voor een anti-totalitaire heropleving) is dan weer van toepassing op het Europese en zelfs op het mondiale gebeuren.
Wij dachten dat het gedaan was met het totalitarisme. Het nazisme was dood, behalve bij enkele kaalgeschoren bendes op zoek naar een adrenaline-opstoot. Het sovietisme had met zijn twintig miljoen slachtoffers zijn ondeugd bewezen. We konden dus even uitblazen. Zelfs de godsdienst scheen de politiek te hebben verlaten en een toevlucht te hebben gevonden als onderdeel van het “patrimonium”. Maar dat was een illusie, een fata morgana.
In de jaren dertig dacht Frankrijk dat het op weg was naar de sociale vooruitgang. Hoeveel van de mannen en vrouwen die genoten van het betaald verlof en van alle verworvenheden van het Front Populaire zagen het monster aankomen dat drie jaar later hun leven zou verwoesten? In hetzelfde jaar dat Léon Blum een ambitieuze sociale politiek op het getouw zette kwam Hitler aan de macht en startte hij de herbewapening van Duitsland. Nochtans zag slechts een handvol politiekers de bui hangen.
De mondialisatie van de informatie, de snelheid waarmee beelden vandaag de wereld rondgaan, had ons destijds kunnen behoeden voor de verrassing, maar de wereld en de publieke opinie hebben moeten wachten op 11 september en een aanval op het hart van een democratie om de islamitische dreiging te ontdekken. Een realiteit die de Algerijnen, de Egytenaren, de Israëlis en alle arabische en islamitische democraten sedert lang aan den lijve ondervinden. Sinds de jaren dertig om precies te zijn. Op het ogenblik dat het nazisme de kop opstak in Europa begon een andere soort totalitarisme te ontluiken op de oevers van de Nijl. Een zekere Hassan al-Banna, stichter van het Moslimbroederschap, bedacht een strategische beweging die voldoende georganiseerd zou zijn “om de vlag van de islam te doen wapperen in alle streken die ooit het geluk gekend hebben om de islam te mogen verwelkomen”.
Gedurende tientallen jaren ging dit expantionistisch programma aan Europa voorbij. Maar zeventig jaren later, nadat de duivels van het nazisme en het stalinisme uitgedreven waren, krijgen wij nu te maken met het schuim van de derde totalitaire vloedgolf. Afgeblokt door de autoritaire regimes van de Magreb en de Machrek (*) hangt de toekomst van dit nieuw totalitarisme in grote mate af van de weerstand, of het gebrek daaraan, die het zal ontmoeten in Europa, en dan vooral bij de moslimjeugd waarop het aast om te gebruiken als kanonnenvlees voor zijn grote revanche. Youssef-al-Qaradhawi gelooft rotsvast dat het mogelijk is om Europa tot de islam te bekeren : “De islam is twee keren naar Europa gekomen en heeft het ook twee keren verlaten... Misschien dat de volgende verovering, als Allah het wil, zal gebeuren dank zij de ideologie en de prediking”.
Persoonlijk geloof ik niet dat het risico van een echte islamisatie van Europa bestaat. De integristische stroming is minoritair in Europa. Het gevaar komt niet van de Fransen van magrebijnse oorsprong van wie de grote meerderheid voor een lekenstaat is. Neen, het gevaar komt van obscurantistisch links dat klaar staat om de politieke commissarissen en de voetsoldaten te leveren die de integristen nodig hebben om hun plannen te realiseren. De bedoeling is niet echt om de macht te grijpen in Europa, de bedoeling is eerder om Europa te gebruiken als platform om te recruteren en te radicaliseren uit de Internationale van islamisten en anders-globalisten waarvan alleen het bestaan al een bedreiging vormt. Want deze beweging zou door het integrisme kunnen gebruikt worden als opstapje voor een tweede wereldrevolutie op zijn Iraans. Khomeini werd destijds door de linkse elites reeds beschreven en bewierookt als een “krankzinnig genie”. Is de geschiedenis dan volledig nutteloos? Linkse strategen zijn reeds bezig met uit te leggen waarom Iran groot gelijk heeft om een kernwapen te ontwikkelen dat het land moet toelaten om het hoofd te bieden aan de Verenigde Staten.
Iedere dag die voorbijgaat leert ons meer over de inzet en de doelstellingen van integristische groepen die zich aandienen als “arabische jongeren” of “islamitische feministen”. Hun doel is om de progressieve bewegingen te kapen om zo hun doelstelingen te verwezenlijken met een minimum aan weerstand – van de kant van de progressieven. In een moeite door lijven zij dan enkele nuttige idioten en “reisgezellen” in, hetgeen altijd mooi meegenomen is als men een culturele revolutie gevolgd door een transnationale politieke revolutie op het oog heeft. Want als links integristisch wordt, wie zal er dan een dam kunnen opwerpen tegen het islamitisch fundamentalisme? Zeker niet de politieke besluitnemers die zelf in de verleiding zullen komen om, door multiculturele naïviteit of uit politieke berekening, een verbond te sluiten met de integristen.
Het wordt hoog tijd dat wij terug bij onze zinnen komen. De inzet is belangrijk, zowel voor de zaak van het politieke debat als voor de toekomst. Het moet luid en duidelijk gezegd worden dat de “fellow travelers” van de integristen ongewenst zijn in het progressieve kamp want anders wordt dat kamp niet meer dan een alibi of zelfs een lanceerbasis voor het obscurantisme. Vele linksen denken nog dat het niet nodig is om die keuze te maken, dat het zelfs simplistisch zou zijn om dat te doen. Zij hebben wel gelijk om te proberen klaar te zien in dit debat waar de verwarring gewild onderhouden wordt, maar het zoeken naar schakeringen mag niet verworden tot lafheid. Want van maand tot maand wordt de echte inzet duidelijker, valse profeten worden ontmaskerd en de schimmige oorlog wordt een echte oorlog. Niemand heeft het recht om zonder te reageren idealen te zien begraven worden. Een ander politiek links is nog steeds mogelijk, maar dit nieuw links kan niet overleven zonder een ideologische broederoorlog uit te vechten met een verward links dat bekoord wordt door de sirenenzang van het obscurantisme. Dit moet gebeuren voor het te laat is, voordat het woord “progressief” zijn echte betekenis zal verliezen door zijn monsterverbond met het integrisme.
Regus Patoff
Voetnoot : Luckas Vander Taelen, die men moeilijk als iemand van rechts kan betitelen, schijn het boek van Caroline Forest ook gelezen te hebben. Hij vermeldt het uitdrukkelijk in een stuk dat hij in De Standaard heeft laten verschijnen (http://www.standaard.be/artikel/detail.aspx?artikelid=IQ2M2KDC). Hij schrijft er het volgende over :
De Franse journaliste Caroline Fourest verklaart die neiging van sommige linkse politici om bepaalde onaanvaardbare aspecten van het fundamentalisme toch te aanvaarden als een gevolg van 'de obscurantistische verleiding'. Het strenge denkkader van dat fundamentalisme leunt aan bij de marxistisch-leninistische rigiditeit van revolutionaire bewegingen waarin sommige linkse denkers politiek opgegroeid zijn en waarvan ze de sporen blijven dragen. Beide ideologieën hebben gemeen dat ze simplistische analyses maken van grote problemen. Fundamentalisten geloven dat bekering tot het juiste geloof voor een betere wereld zal zorgen. Extreemlinksen zien alle maatschappelijke tegenstellingen als een uiting van de klassenstrijd tussen onderdrukkers en onderdrukten. Dus kan het Brussels geweld enkel verklaard worden in dit soort termen en is alles wat naar politie ruikt deel van het repressieapparaat van de vermaledijde bourgeoisie. Ik denk dat dergelijke analyses in 2010 enigszins achterhaald zijn.
Nu is het alleen nog maar wachten tot de linkse furie Kristien Hemmerechts hem weer te lijf zal gaan met de oude nonsensicale "argumenten" die we van haar gewoon zijn.
(*) Machrek : de groep arabische landen bestaande uit Libanon, Syrië, Jordanië, Irak en Koeweit.
Bevroren vastheid
3 reacties op dit bericht
zebrapad
Ga nu wachten tot ze zout gevonden hebben om nog eens buiten te komen.
(o ja plaats van gebeuren: stad van A.)
We...
Hij deed een dutje
Toen we vrijdagavond naar de opera liepen, en later ervan terug naar onze auto die op de Frankrijklei stond geparkeerd, moesten we de Quellinstraat oversteken.
Daar moeten elke dag duizenden voetgangers oversteken en auto's remmen, en we stelden vast dat het in de stad van A(llah) makkelijker was om met gebroken armen en benen in de Stuivenbergkliniek te geraken dan in de Opera.
Ik zag daar geen politieagenten die een proces verbaal aan het opmaken waren tegen burgepmeester slaapmans.
De loftbewoner had op veel kritieke plaatsen geen voetpaden en oversteekplaatsen vrijgemaakt, merkten we in het naar huis rijden toe we er beter op letten. Als Patrick voor elke oversteekplaats/voetpad of openbare plaats een boete moet betalen, dan moet hij nog eens gaan bedelen bij de Vlaamse overheid.
Elke burger, ook die van het platteland, wist een week op voorhand dat het weer ging sneeuwen, alleen kabouter lui van Antwerpen,ook slaapmans genoemd, deed toen een dutje.
Hij wordt zo moe van al die Vlaams Belanger en van alle dagen zijn jonge scharrel te moeten bevredigen.
Nee met pensioen sturen de Antwerpenaars hem nog niet weg; als ze dat doen is het zonder pensioen.
Ja, de Sinjoren moeten hun eigen stad terug veroveren, dan kom ik graag vaker langs bij die sympathieke, goedlachse Ambetantenaren.