De NVA : Nooit de Voorzitter Afzeiken

.

Bereidt het Belgisch establishment de post-Albert-periode voor ?

De Belgische politieke klasse wil een brede boom opzetten over de rol van de monarchie in het staatsbestel, en dit op aangeven van de pers zelf, in casu De Standaard en de Libre.  Op zich een lofwaardig initiatief, waarbij alvast één essentiële correctie past. In DS van 20 en 21 maart wordt het Vlaams Belang nl. vermeld als een voorstander van het zgn. “protocollaire koningsschap”. Ik kan dat formeel ontkennen : wij zijn een radicale republikeinse partij die in een zelfstandige Vlaamse staat, onder een presidentieel regime, de verwezenlijking ziet van het democratisch optimum waar België steeds verder van afdrijft.

Dus geen koning, geen koninkrijk, ook geen verspilling aan een ceremoniële functie in een land zonder cohesie. En voor ons mag het vooruitgaan, daarin verschillen we grondig van mening met onze meer gematigde collega’s van de N-VA.

Anderzijds pleit ik voor een open institutioneel debat zonder taboes, maar de vraag is zeer of men echt de pandoradoos wel wil openen, die zou kunnen leiden tot de vaststelling dat de Belgische staat zelf een zinledige constructie is. In kleine lettertjes staat onder het inleidende DS-artikel van het voorbije weekend te lezen dat het een samenwerkingsproject betreft tussen de twee vernoemde kranten betreft, gesteund door het Prins Filipfonds, “dat de gemeenschappen in ons land dichter bij elkaar wil brengen door gemeenschapsoverschrijdende projecten te steunen”. Mooi,- maar begrijp ik het dan goed dat het koninklijk hof tegelijk het onderwerp én de sponsor is van dit “debat” ? Wat als de discussie, waar naar ik hoop toch ook het publiek in betrokken wordt, uitmondt in een presidentieel-republikeins verhaal, al dan niet gekoppeld aan dat van de Belgische boedelscheiding ?

 
Ik geloof niet dat er iets in de Belgische politiek gebeurt, zonder dat de partijstrategen in de respectievelijke achterkamertjes er hun licht over hebben laten schijnen. Als het politieke establishment dus dit debat wil voeren, dan denk ik in alle ernst niet dat ze tot “foute” conclusies willen komen. Ik zie alvast, als ik even in hun hoofden probeer te kijken, drie goede redenen om de kwestie van het protocollaire koningschap net nu op tafel te leggen.

Ten eerste is er het “probleem Filip”. De consensus is vrij algemeen dat de rechtmatige troonopvolger niet in staat is om zijn functie van staatshoofd te vervullen, zelfs niet binnen de door de grondwet voorziene beperkingen. M.a.w. zou Filip wel eens de doordrammerigheid van zijn nonkel, Boudewijn I, kunnen combineren met de nonchalance van zijn eigen vader, koning Albert.  Een dodelijke combinatie, die snel zou leiden tot een val van de monarchie maar, - en dat is de echte vrees van de politieke klasse- misschien ook het einde van het regime.  Dit maar om te zeggen dat al wie nog enige sympathie koestert voor de natie die in 1830 het levenslicht zag, nu het “protocollaire koningsschap” ziet als de ultieme buffer tegen het stuurloze projectiel dat het land na de troonsopvolging te wachten staat. Het is niet van harte,- de CD&V houdt als meest royalistische partij van Vlaanderen zelfs de boot af, maar het is beter om het staatshoofdschap bij te snijden op maat van Filip, dan in de toekomst voortdurend aan crisismanagement te moeten doen. Slim bekeken.

Dat brengt ons tot de tweede bedenking. Vreemd genoeg zijn het dit keer vooral de Franstalige partijen die gewonnen zijn voor een “modernisering” van de constitutionele monarchie. In heel het institutionele kluwen van BHV, de belangenconflicten, etc. komt daar dus opeens een thema  tevoorschijn dat door haast alles spelers als “secundair” wordt betiteld, maar waar anderzijds toch enige dringendheid mee gemoeid schijnt te zijn, als we PS-voorzitter Di Rupo mogen geloven. Hoe kan iets bijkomstig toch urgent worden? Zou het kunnen dat de Grote Staatshervorming, die zowat naar de Griekse kalenden is verschoven, wordt omgewisseld voor een al-bij-al vrij onschuldige face-lift van de monarchie? Ik kan me niet van de indruk ontdoen dat dit weer eens kadert in een operatie tijdwinnen, vooral vanuit Franstalige hoek: geef de Vlamingen iets om zich bezig te houden.

Howard Gutman, de Amerikaanse ambassadeur in België, wist al waar het licht brandt: het zwaartepunt van de macht in het Belgische systeem ligt bij de PS, en nergens anders. Dus richtte hij zich expliciet tot mevr. Onkelinx om Belgische steun te krijgen voor de Amerikaanse Afghanistan-politiek. Diezelfde Laurette Onkelinx gunt ons nu heel subtiel een blik in de strategische achterkeuken van Franstalig België: “Terwijl we nadenken over een nieuw institutioneel model zouden we ook moeten werken aan de modernisering van de rol van de monarchie”. Let op het subtiele woordgebruik dat een verschil in tempo uitdrukt: nadenken (“réflechir”) als het gaat over de staatshervorming, werken (“travailler”) aan een hermodellering van de monarchie.

Door de institutionele discussie in tweede lijn achter het monarchie-debat te plaatsen, wordt eigenlijk ook opnieuw de vraag naar de zinvolheid van het voortbestaan van de Belgische constructie niét gesteld: het zal blijven bij een kleine staatshervorming, de gekende borrelnootjes waar men de Vlamingen mee paait. Op het einde zal het nieuwe België geregeerd worden door een vorst op eeuwige vacantie. Een protocollair staatshoofd is in feite de ideale belichaming van een land zonder emotionele cohesie, maar institutioneel “gebetonneerd” (met dank aan VLD-voorzitter De Croo voor deze metafoor). Een koning zonder macht, als ultieme cement van een land zonder eenheid: this must be Belgium.

De derde en laatste overweging sluit hierop aan: de neo-Belgische strategie ziet in de internationalistische en Europese context de ultieme overlevingskans. Vanuit het algemeen aanvaarde inzicht dat de Belgische identiteit op een non-identiteit berust, de afwezigheid van iets dat een land, een volk, een cultuurgemeenschap fundamenteel kenmerkt, is het de logica zelve om het Manneken-Pis gehalte volop uit te spelen in de Europese ruimte. Brussel/België ziet zichzelf als een draaischijf en knooppunt, met een soort operettevorst die louter in dienst staat van het decorum, de achtergrond waartegen de echte macht, de leiders uit Frankrijk, Duitsland en Groot-Brittanië, zich laten fotograferen. De zgn. protocollaire invulling van het Belgische koningschap past perfect in de droom om België geruisloos te laten opgaan in Europa, zonder separatistische stoorzenders. Een très grand Bruxelles is daarvan het epicentrum, zo wil het dit scenario, Vlaanderen en Wallonië vormen dan het hinterland van deze geïnternationaliseerde zone. Wij zijn het symbool van de Europese eenheid-in-verscheidenheid, een miniatuurversie van Europa, met een koning die dit idee folkloristisch kan omlijsten. Het klinkt denigrerend, deze bloempotfunctie, maar, zoals hoger gesteld: voor Filip is dit de ideale job.

De waarheid is natuurlijk wel, dat Europa al even weinig positieve emoties oproept, en een al even miniem publiek draagvlak bezit, als België. De mensen schikken er zich in, meer niet, het complexe en bureaucratisch gedoe maakt hen niet meer boos maar eerder murw. De waarheid is ook, dat tegenover het Europa van de 19de eeuwse natiestaten steeds sterker het Europa van de zelfstandige regio’s komt opzetten. De paradox is daarbij, dat aan de nieuwe EU-lidstaten, die vooral het gevolg zijn van de Oostblok-desintegratie (Tsjechië, Slovenië, Estland, Letland, Litauen: allemaal landen met minder inwoners dan Vlaanderen) die status  wél gegund wordt, terwijl de oude natieblokken krampachtig pogen om de autonomistische ambities van hun eigen regio’s (Vlaanderen, Catalonië, Baskenland, Schotland…) te blokkeren, althans wat de Europese Unie aangaat.

Conclusie: de bereidheid van het Belgische establishment om te sleutelen aan de monarchie is vooral ingegeven door de wens om het status-quo te handhaven. In een land waar de treinen op elkaar botsen en niemand de verantwoordelijkheid wil nemen, zijn façades cruciaal. De discussie over de bevoegdheden van de koning is er een over het geslacht der engelen. Voor mij hoeft het mistgordijn van het monarchie-debat dus niet. Het leidt ons af van de essentie, namelijk dat er in de 21ste eeuw voor een failed state als België geen plaats meer is, tenzij het land zich inderdaad vergenoegt in de status van draaischijf en Euro-kiosk. Is het dat wat wij willen? Ik zou eigenlijk veel liever zien dat een krant als De Standaard  een debat opstart over wat er allemaal in een Vlaamse grondwet zou moeten staan. Niet de kleine lettertjes, maar vooral de grote ethische lijnen, naar het model van de Amerikaanse grondwet die al meer dan twee eeuwen meegaat en gemakkelijk op een paar A4-velletjes kan. De concrete invulling van een nieuwe bestuursvorm, een jonge natie, een eigen democratie met eigen spelregels, dat lijkt me vandaag dringender aan de orde dan het op maat uittekenen van de job van de kroonprins.

Bruno Valkeniers
Voorzitter Vlaams Belang

Deze tekst werd aan de redactie van de Standaard overgemaakt ter publicatie en werd niet aanvaard.

Zowat elke partij lanceert dezer dagen voorstellen over de pensioenhervorming. Het Vlaams Belang is al langer gewonnen voor een robuust pensioenstelsel dat recht geeft op pensioen na 40 jaar arbeid, wat neerkomt op de loskoppeling van leeftijd en pensioenberekening. Wie als werknemer actief wil blijven na 40 jaren werk en navenante belastingbijdragen, dient volgens het Vlaams Belang geen enkele vorm van sociale zekerheidsbijdragen meer af te staan op de inkomsten uit arbeid.

Voor onze partij is duidelijk dat wie een loopbaan van 40 jaar achter de rug heeft, recht heeft op zijn pensioen en onbeperkt mag bijverdienen. In de Kamer van Volksvertegenwoordigers diende het Vlaams Belang eerder al een wetsvoorstel in die zin in. Klik hier voor het wetsvoorstel.

vb

Het is me wat met die NVA-ers aan de top : die mensen hebben zich echt met een aartsmoeilijke opdracht opgezadeld. Naar de basis toe veinzen dat ze flinke Vlaams-nationale  jongens en meisjes zijn, op de televisie voor de kijkerds, de rol spelen van de olijke TV-flamingant en naar het belgische establishment toe, afstand nemen van té Vlaamsgezinde standpunten : "We moeten de keuning niet naar Congo sturen, maar een prins is ook goed, wij zijn niet tegen de monarchie".

Een mens zou van minder beginnen schrokken of schizofreen worden.

Piet Kwabbernoot uit de Vlaamse Regering, minister Philippe Blunders heeft weer even beide voeten in de teljoor gezet op een jobbeurs in Zaventem.

Op de luchthaven werd zaterdag een beurs gehouden waar heel wat bedrijven jobs aanboden aan enkele honderden werkzoekenden. Het is in Zaventem, net zoals in heel Brussel trouwens, niet altijd gemakkelijk om openstaande vacatures in te vullen. Van de sollicitanten wordt immers verwacht dat ze ook over een goede kennis van het Nederlands beschikken. En daar wringt vaak het schoentje.

Daarover aangesproken, liet minister Muyters verstaan dat bedrijven niet te zwaar moeten tillen aan de kennis van het Nederlands: “We mogen op dat vlak geen te hoge eisen stellen”.

Weet u wat het is met die NVA-ers ?  Het zijn tjeven met een geel-zwart lintje. Voor de rest hebben ze dezelfde middelmatige mentaliteit : een beetje Vlaams, een beetje katholiek, niet te veel uitgesproken meningen, niet te veel veranderingen en als er "mensen" in de omgeving zijn, die naar de mond praten.

Hoe haalt zo'n Muyters het in zijn  hoofd om een van de klassieke eisen van de Vlaamse beweging te negeren ? In Vlaanderen een beetje Vlaams, daar is mijnheer de minister best tevreden mee. Zijn voorzitter, de TV-famingant zal tevreden zijn.

Ray

Op 30 januari organiseerde het Vlaams Belang het colloquium ‘Zuurstof voor Vlaanderen’, waar werd gesproken over een strategie die moet leiden naar Vlaamse onafhankelijkheid. Een van de gastsprekers op deze bijeenkomst was Julien Borremans, mandataris voor de N-VA in Geraardsbergen.

Een en ander was duidelijk niet naar de zin van de N-VA-top, die Borremans vandaag uit de partij heeft gezet. Bepaald nieuw is de houding van de N-VA-top niet te noemen. Immers, ook in het verleden bewees de N-VA-top reeds samenwerking met een Belgische machtspartij te verkiezen boven een consequente Vlaams-nationale oppositiepartij als het Vlaams Belang.

In een reactie stelt Julien Borremans niet echt verbaasd te zijn over de gang van zaken en hekelt hij onder meer de demonisering van het Vlaams Belang en de “koudwatervrees inzake échte Vlaamse onafhankelijkheid” van N-VA-voorzitter Bart De Wever. Borremans stelt tot slot nog dat het allicht niet bij zijn ontslag zal blijven en roept de radicale Vlaamse republikeinen op om “zich te beraden over de vraag of er binnen de N-VA nog wel plaats is voor hen.”

vb

Beelden van de lente in het Leersumse Veld met een jonge ransuil, een mierenleeuw die een mier vangt, bloeiend wollegras en broedende kokmeeuwen bij de Leersumse Plassen.

Herbeleef de sfeer van  de "Piet Pot" met muziek en zang van toen,  drankjes en broodjes van nu

in de Bierkelder DE WAGETOL

vroeger : de Zigeunerkelder

Stadswaag 20 - Antwerpen

zondagnamiddag 14 uur - 28 maart

Inkom : € 2

Info : GSM 0477.47.17.62

Piet.Potvrienden@gmail.com

Wat te verwachten viel, doet zich natuurlijk voor in de berichtgeving van de Vlaamse media over de Franse regionale verkiezingen. Er wordt gejuicht over de grote linkse overwinning, Sarkozizi wordt afgestraft en het Fn deed het niet slecht ...

Dat in de euforie, de uitslag van het Front National vertekend wordt medegedeeld,  is maar een detail. We leggen het nog even uit.

Bij de eerste ronde van deze verkiezingen op 14.03.10 behaalde het FN over het ganse Franse grondgebied  bestaande uit 22 regio's : 11,7%

Na de eerste ronde kon het FN nog deelnemen in 12 regio's en behaalde procentueel over het gehele grondgebied 9,26%.  Je moet geen grote wiskundige zijn, om te begrijpen, dat je deze cijfers niet kan vergelijken : 22 regio's tegen 12.

Tenzij je van kwade wil bent. En dat zijn ze dus.

Bij de Standaard behaalt het FN bijna 10% van de stemmen en deden vader en dochter het niet slecht. Dat is nog relatief neutraal.

De 0000 hanteert om 9.30 uur deze morgen nog steeds gedeeltelijke uitslagen en prognoses van gisteravond rond 22 uur.  "Een klinkende overwinning voor links" en één zin :"Het FN zou 10% halen".

Hetzelfde scenario voor de Morgen en volgens de nahinkers (en vaak natrappers) van Gazet van Antwerpen, geven de Franse kiezers Sarkozy een fikse oorvijg en haalde het FN in de eerste ronde 11% en gisteren was dat maar 10%.

We herhalen nogmaals de enige vergelijkbare en logische cijfers in de 12 regio's waar de drie partijen tegen mekaar uitkwamen :

De linksen 49%

De semi-rechtsen 33.5%

FN 17,5%

En voor de rest zijn wij het erover eens, dat links gewonnen heeft en Sarkozizi op zijn donder heeft gekregen ... Wat een manipulatoren, deze "democraten".

Ray

Names of people notified as murdered in rural and peri-urban areas of South Africa --  dates, sources

updated  March 19 2010

Death toll: 3,149   (since 1987)

--------------------------------------------------

@ Censorbugbear

De Franse regionale verkiezingen van gisteren zijn uitgedraaid op een verwachte nederlaag voor de rechtse UMP (en de bij de UMP aanleunende groepjes) en voor een eveneens verwachte kleine overwinning voor verzameld links.

Over het ganse grondgebied behaalt links 54% en de presidentiëlen 36%.

Door het Franse kiessysteem waren er in 12 regio's nog  3 partijen overgebleven, die zich konden aanbieden bij de kiezers en daar kwam de grote spelbreker, de nachtmerrie van het politiek-correcte Frankrijk, roet in het eten gooien : Jean-Marie Le Pen en zijn Front National. Verketterd, verguisd, vervolgd, afgeschreven, reridiculiseerd, na een aantal electorale nederlagen, herrees gisteren (eveneens zoals verwacht en gevreesd) het FN als de feniks uit zijn asse.  In die 12 zogenaamd triangulaire regio's is de uitsalg als volgt :

Links 49% - Sarkozy & C° 34% - FN 17%

Wij geven voor een aantal regio's de (afgeronde) resultaten voor het FN, met tussen haakjes de uitslag van vorige week , want die cijfers worden waarschijnlijk niet weergegeven in onze media, tenzij de 0000 een aparte uitzending voorbereidt.

Provence-Alpes-Côte d'Azur : 23% (20%) - Jean-Marie Le Pen trok de lijst vanuit Nice

Nord- Pas de Calais : 22% (18%) - Marine Le Pen lijstaanvoerder

Laguedoc-Roussillon : 19% (13%)

Picardië : 19% (16%)

Lorraine (18% (15%)

Champagne Ardenne : 17% (16%)

Rhône Alpes : 15% (13%)

Nergens is het FN achteruitgegaan.  De familie Le Pen noemde deze uitslagen "de lente van de partij" of "het goede merk Le Pen is onverwoestbaar". Dit na jaren van interne strubbelingen, afscheuringen en twisten die natuurlijk door de media breed uitgesmeerd werden.  De herwonnen eenheid heeft veel kiezers terug naar het Nationale Front geleid. Zeker omdat intussen Marine Le Pen aanvaard wordt als de natuurlijke opvolgster van haar vader, die nog niet geneigd schijnt er mee te stoppen.

Het kiezersbedrog van Sarkozy heeft natuurlijk een niet onaanzienlijke rol gespeeld : de president, in wie wij in den beginne ook bereid waren te geloven, is niet meer dan een mooiprater, een grote mond met parate antwoorden maar iemand die niet bij machte is, om de beschavingsproblemen aan te pakken. Hij beperkt zich tot een doorzichtig en plat populisme, als wij deze uitdrukking ook eens mogen gebruiken. Sarkozizi heeft zichzelf uitgevonden en zal zichzelf begraven als een ijdele woordenkramer.

Hoe dan ook,  circa 80% van de Franse kiezers (bij een opkomst van 53%)  geven hun vertrouwen nog steeds aan de traditionele partijen.  De uitslag van het Front National is hoopgevend. In Corsica behaalden 2 nationalistische partijen samen 36%. 

Ray

 Bron : Le Figaro

De webstek van Vlaams Belang zegt wat wij hier al jaren schrijven : Job Cohen is een joods-socialistische knecht van de islam. De man wordt geroemd door de linkse kerk, omdat hij geacht wordt de enige te zijn die Wilders het hoofd kan bieden.  De problemen die de moslims in Amsterdam veroorzaken zijn helaas niet afgenomen onder het beleid van burgemeester Cohen, de integratie is er niet op vooruitgegaan, de criminaliteit niet teruggedrongen, het aantal "kutmarokkaantjes" breidt zich uit en groeit door naar kut-taxichauffeurs, de enigen die baat hebben bij het Cohenbeleid, zijn de theeleveranciers : bij elk incident zat de burgemeester te slurpen met die van "de overzijde" die geen enkele zin hebben om wat dan ook te wijzigen aan de houding van hun troepen. Een slapjanus als Cohen is wel het laatste wat je moet inzetten tegen de islam-invasie. Die mensen moeten duidelijke taal horen en merken dat het menens is : zo ziet het in hun leefgemeenschap in mekaar en daar win je respect mee.

21.03.2010 09.58u - De pers in Nederland lijkt een paar maanden vóór de parlementsverkiezingen ten prooi te vallen aan een ‘Cohenmania’. Vooral de linkse pers valt - stekeblind - voor de lokroep van de burgemeester van Amsterdam die een gooi doet naar het premierschap. ‘Yes we Cohen’, kopte de rode Volkskrant. O-ri-gi-neel! Ook Cohen spiegelt zich graag aan Barack Obama en heeft zelfs een ‘running mate’ naar voor geschoven: Ahmed Marcouch.

Uit de gemeenteraadsverkiezingen was al gebleken dat de zwaar afgestrafte Partij van de Arbeid alleen maar de meubels kon redden door massale steun van allochtone kiezers. Nu Cohen het roer overneemt van Wouter Bos, trekt de PvdA meer dan ooit de allochtone kaart. Waarnemers wezen er al op dat Cohen de klok in het integratiedebat binnen zijn partij minstens tien jaar terug draait. En wie is die Marcouch? Voorstander van koranonderwijs in àlle scholen, iemand die pleit voor hoofddoeken bij de politie en die het dragen van een burka ‘bespreekbaar’ vindt. En die man moet het integratieboegbeeld van de PvdA worden…

Cohen wordt in binnen- en buitenland (ook in de Belgische pers) heilig verklaard omdat hij de boel zo goed bij elkaar weet te houden. Maar klopt dat plaatje wel? Ook in linkse hoek klinkt hier en daar scherpe kritiek. Clyde Moerlie van de linkse ‘Tulpenpartij’ in Amsterdam zegt het zo: “Cohens idee om de boel bij elkaar te houden, kwam er vooral op neer de moslims niet voor het hoofd te stoten. Hiervoor ging de scheiding van kerk en staat in de hoofdstad op de helling.”

Carel Brendel - auteur van het ophefmakende boek ‘Het verraad van links’- sluit zich daar bij aan. Brendel schrijft dat ‘de gedroomde premier’ de blanke onderklasse, ooit een belangrijk onderdeel van de PvdA-kiezers, voorgoed heeft afgeschreven. En dat is niet alles: Volgens Brendel laat Cohen ook de allochtonen in de steek. “De nieuwe partijleider van de PvdA is een voorstander van ‘integratie via de moskee’. Het resultaat van dit mooie streven is helaas niet integratie maar isolatie, met bijverschijnselen als seksuele apartheid en achterstelling van vrouwen. Integratie via de moskee betekent dat de handenweigeraars, hoofddoekbrigades en voorstanders van seksuele apartheid hun zin krijgen. Seculiere en vooruitstrevende Turken en Marokkanen hebben niets te verwachten van premier Cohen.” Een vernietigende analyse. De Nederlandse kiezers zijn gewaarschuwd.

Eergisteren stond in het Antwerpse Sportpaleis een verheven bokswedstrijd op de affiche met een plaatselijk idool Sugar Jackson (de zwarte man rechts op de foto die een sierlijke achterwaartse buiging maakt). En wie zat prominent aanwezig te zijn bij dit verheven spektakel ?  Burgemeester Slaapmans, wiens cultureel niveau zich beweegt ter hoogte van Suske & Wiske en muzikale hoogtepunten met Madonna en onze goedontwikkelde TV-Flamingant, Ward de Bever. Een verrassend sportminaar en dan nog wel van een der nobelste sporten : medemenschen suf kloppen. Wat trouwens ook gebeurd is, want onze Antwerpse Ghanees was na 100 seconden KO.

.

De ganse namiddag was het virusjachtbij Angeltjes

Le Pen heeft het meer dan goed gedaan in la France, Sarkozizi

zal weer veel moeten beloven, de sossen winnen maar van

morgen af gaan ze mekaar verder verscheuren in de Parti S.

De komende dagen zenden wij uit op een laag pitje wegens

technisch gerommel

Beste Kijkbuiskijkertjes en lieve dameslezeresjes van Flair,

Het zal weer een knal-uitzending worden met de immer goedgemutste Indra als centrale gastvrouw. U kijkt er een ganse week naar uit.  Wij niet.

Het politiek debat wordt een luchtige discussie over onze pensioenen. Aanleiding zijn de voorstellen van CD&V-voorzitster, de Deftige Dame, Marianne Thyssen. Marianne hééft een ei van Colmbus gelegd.  De basis van de hoogte van uw pensioen wordt niet bepaald door de leeftijd waarop u stopt met werken, maar wel door de lengte van uw loopbaan. Er is nauwelijks enig verschil met de huidige toestand maar het klinkt hoopvol dit typische CD&V-voorstel. Het is zoiets als : "We gaan de gevel van onze woning schilderen. Met een tandenborstel". Wie de deelnemers aan het gesprek zijn, houden we nog even geheim. Maar zeg eens, beste kijkbuiskijkertjes,  zou u niet graag hebben dat de TV-Flamingant, ons eigen 0000-fabrikaat,   aanwezig zou zijn om u weer hartelijk aan het lachen te brengen ? Misschien ...

Eurocommissaris voor Handel, Napoleon De Gucht, geeft zijn visie over onder meer de Belgische betrekkingen met Congo. Om de bedreigingen en de scheldpartij van De Gucht achteraf goed te maken, zal de Regering Leterme alsnog de Congolezen uitnodigen om mee te defileren op 21 juli. Na de stoet : gratis bier en vele dames blanches.

Dan volgt een gesprek over onze monarchie, 20 jaar na de abortuscrisis. Zoals de persmededeling va Indra het suggereert, lijkt het wel dat we nu de monarchie gaan aborteren. Of we dat live op het scherm zullen zien, daar moet nog over geredetwist worden.

In de culinaire rubriek spreekt "topchef" Sergio Herman, over de sterren in de Zwinregio. En over zijn nieuwe zaak ‘Pure C’. Dit onderdeel wordt speciaal gebracht voor de talrijke socialistische villabewoners die graag flaneren in Knokke-le Zoute.

In de sport wordt nagekaart met Michel Wuyts over Milaan-San Remo en de verveleden Vlaamse leeuwenvlaggen.

In de studio zeurt de Nederlandse maatschappijverbeteraar Freek de Jonge over zijn nieuwe cd ‘Van a tot z’. Er zal met ontzag in stem en houding geluisterd worden naar de zure klap van de linkse dominee.

De muzikale gasten zijn : Gabriël Rios, Jef Neve en Kobe Proesmans. Zij brengen ‘Straight Song’.

Zondag, om 11u00 - Kijken hoeft niet.