In de politiek komt het volgens ons aan op :
- ideeën en sociale opvattingen over de inrichting van de maatschappij,
- het streven naar geluk voor de groep en het individu,
- nederigheid en wijsheid om de gedachten van de groep die men wil vertegenwoordigen tot uiting te brengen,
- dienstbaarheid aan de gemeenschap,
- zin voor verantwoordelijkheid en respect voor andersdenkenden,
- leiderschap die steunt op kennis en ervaring.
Zijn dat enkele bruikbare elementen voor een politicus ? U kan er nog heel wat meer bij verzinnen.
In een aantal kranten wordt vandaag uitgebreid het woord verleend aan types die de voorbije periode in het partijpolitieke wereldje over de tong gingen en die, nadat hun pedigrees door de televisie geanalyseerd werden, nu ook door de geschreven pers vriendelijk de kans krijgen zich voor te stellen als sympathieke, vlotte kerels.
Voor Rik Torfs, die zich al jaren laat doorgaan als een zichzelf relativerende underdog, valt die confrontatie het minste mee. Torfs kan er niet langer onderuit om met zijn ware intellect zijn politieke overtuiging te schragen. Dat valt verwonderlijk slecht mee : men hangt niet ongestraft jarenlang de slimme clown uit om vervolgens als ernstige dienaar te fungeren van de Deftige Dame, die lachen beschouwt als een zondig verdrijf. Alles beperkt zich weer tot kleine grapjes over nachtelijk vergaderen met Inge Vervotte en als uitsmijter "CD&V is de partij met de minste ideologie".
In de hoge CD&V-regionen bestaat trouwens zeer weinig enthousiasme voor de parachutesprong van Rik Torfs als nummer 2 op de senaatslijst. Er wordt gewrongen en gewrikt met de ellebogen ; enkele senatoren verhuizen naar Kamerlijsten. Pol Van den Driessche, destijds ook een mediafiguur, zien we waarschijnlijk niet terug in de nationale politiek.
Wat Torfs wil in de politiek, is "het langetermijn denken introduceren". U ziet het genre ? Die man met zijn radde tong en gespeelde nederigheid, is niet meer dan een politieke neofiet die zichzelf oplaadt met een onmogelijke opdracht : het langetermijn denken introduceren in een wereld die leeft van het ene einde van de maand naar het andere ... Wie trouwens Marc Eyskens als voorbeeld neemt voor de eigen politieke carrière, laat bij velen de wenkbrauwen fronsen.
Ook Bart de Wever met Siegfried Bracke worden uitgebreid aan het woord gelaten en ze worden voorgesteld als een intelligent komisch duo, dat op alles een antwoord heeft. Klinkt het niet, dan botst het maar, het is allemaal vrolijk en zij zijn de tovenaars van het Woord.
De Wever zwelgt in zijn eigen rethoriek en is zo ijdel geworden dat het gênant is. "Geef mij een volle zaal en ik overtuig ze binnen een halfuur" zegt hij.. Na zulke uitspraken verwacht je dat twee mannen in het wit met een dwangbuis binnenkomen en de sprekerd wegvoeren.
Een andere doorzichtige en eigenlijk domme uitspraak is deze : "Een mens die niet verandert, is een heel saai mens en een achterban die dat niet aankan, is een hele saaie achterban". Dat is toch toogpraat ? De Wever wordt de hemel ingeprezen omwille van zijn duidelijkheid en zijn intellect maar hij is niet bestand tegen al die lof en dan begint hij door te hollen. Het is de man in zijn hoofd geslagen al die lovende uitlatingen. Tussen al dat gewauwel door, ontdekt de aandachtige lezer/toehoorder de ware drijfveer en de echte verwaande kerel.
Savat
De Standaard - Het Nieuwsblad
2 reacties op dit bericht
Ontmoeting met Dr Doom
Geplaatst op: zondag 9 mei 2010
Door: Henk Steenhuis
Categorie: Economie
Bron: Financial Times
Wekelijks gaat de Financial Times voor het weekend supplement met iemand van faam aan tafel, dit keer is dat Nouriel Roubini, 51, de beroemde zwartkijker over de wereldwijde economieën.
Nog maar 3 jaar geleden schreef hij keurige boeken over zijn vakgebied en deed anoniem zijn werk. Maar toen kwam de bankencrisis. En herinnerden sommigen zich opeens dat Roubini al tijden waarschuwde voor de precaire positie van het bankwezen. En hingen politici, journalisten en eigenlijk iedereen plotsklaps aan zijn lippen om te horen hoe het verder moest. Inmiddels moet een instelling heel veel geld neertellen om advies in te winnen bij Roubini Global Economics.
Opvallend, schrijft de Financial Times, hoe hij op de afspraak met ongepoetste schoenen in het Soho Grand Hotel in New York binnenstapt en ook verder nogal informeel gekleed gaat; blijkbaar is zijn faam zo groot dat de strenge codes van de financiële wereld voor hem niet gelden.
Over zijn nieuw verworven roem zegt hij het volgende: "Celebrity is just noise." Dat hij zich al jarenlang verdiepte in economische kwesties, lijkt tot zijn verbazing helemaal niet te gelden als je opeens een ster bent.
Hij is in 1959 in Istanbul geboren uit joods-Perzische ouders, groeide op in Iran, leefde daarn ajarenlang in Italie waar hij naar de universiteit ging en vervolgde zijn studie aan Harvard. Daarna ging hij aan de slag bij het IMF, de Federal Reserve en de Wereldbank alvorens hij zijn eigen consultancy-praktijk begon.
In sommige toespraken begon hij enkele jaren geleden van leer te trekken tegen de gangbare financiële praktijken en nog op het World Economic Forum in 2007 in Davos verkondigde hij zijn pikzwarte profetieën.
Daarna kwamen zijn voorspellingen uit en nu reist hij de wereld rond, voor veel geld antwoord gevend op de vraag die iedereen hem stelt: is de economie weer aan de beterende hand?
Aan tafel met de Financial Times zegt Roubini van niet. Het is veel te vroeg om nu al te juichen, meent hij. Er is geen echte wil om de overheidsuitgaven te beknotten en teveel mensen blijven hangen in het ouderwetse links-rechts denken. Ook economen moeten zich in zijn ogen losmaken van de bekende 'scholen' en hun vaste denkpatronen.
En verder bestrijdt hij dat hij Dr Doom wordt genoemd. Dr Realist lijkt hemzelf passender.
Bron: Financial Times
aaargg!