Vele conservatieve partijleden voelen zich niet meer vertegenwoordigd door de Union (CDU-CSU). Sedert de schandpaalprocedure tegen Thilo Sarrazin en de kritiek op CDU-partijgenote Erika Steinbach ligt het debat open en bloot. In Duitsland is de wens, de vraag naar een rechtse partij geen taboe meer. Hierbij een analyse over de speculaties i.v.m. de leefbaarheid van een dergelijke partij.
Potentieel: Het enquêtebureau Emnid voorspelt een stabiel kiezerspotentieel van bijna 20% voor een nieuwe rechts-conservatieve partij. Zij zou vooral gefrustreerde Unionskiezers moeten opvangen: de rechter flank ligt helemaal open. Waar Angela Merkel aanvankelijk de SPD tot 23 % liet krimpen, krijgt nu juist haar partij tegenwind: 30% van haar kiezers zouden intussen het Unionbastion verlaten hebben.
Merkel heeft veel beslissingen genomen en uitspraken gedaan die de conservatieven boos gemaakt hebben; redenen zijn o.a. haar kritiek op de paus, het traditionele gezinsbeeld dat progressiever moest worden, de energiepolitiek en stamcelonderzoek liberaler. Bovendien zette ze vele conservatieve partijgenoten op een zijspoor of schakelde ze hen gewoon uit. Haar kritiek op Thilo Sarrazin en op Erika Steinbach, voorzitster van de Bund der Vertriebenen (Bond voor Verdrevenen) waren de druppels die het vat der ontgoochelingen lieten overlopen. Conservatieve waarden en normen worden niet meer duidelijk genoeg verdedigd.
Steeds meer prominente CDU-politici met een conservatief-ideologische mening zijn zeer bezorgd om het profiel van hun partij.
Leiding: Een nieuwe partij heeft prominente namen en geslepen woordvoerders nodig. Tijdens de oprichting van de Linke trok vooral Oskar Lafontaine kiezers aan. Het enquêtebureau stipt voor een nieuwe conservatieve partij vooral de namen van Friedrich Merz, Wolfgang Clement, Thilo Sarrazin, Roland Koch en Joachim Gauck aan. Zij zouden vooral het segment economie en sociale politiek vertegenwoordigen. De oprichting van zo’n partij zou zonder de minste twijfel uitvoerbaar en levensvatbaar zijn. Als toemaatje komt tijdens de Frankfurter boekenbeurs op 7 oktober het boek van Roland Koch, voormalig premier van Hessen, op de markt; de titel kan niet duidelijker zijn: “Konservativ – Ohne Werte und Prinzipien ist kein Staat zu machen”.
De vraag is natuurlijk in hoever deze politici met verschillende partijpolitieke achtergrond samen zouden kunnen werken. Concrete indicaties daarvoor zijn er tot op heden niet. Zij pleiten ervoor de bestaande partijen te doen veranderen.
Op hoeveel stemmen zou een nieuwe conservatieve partij kunnen rekenen? Onderzoekers en enquêtebureaus gaan ervan uit dat een partij rechts van de bestaande partijen kan rekenen op een kiezerspotentieel van 15 tot 20%.
- Onderzoek naar een mogelijke partij onder de leiding van Thilo Sarrazin bevestigt deze tendens. Emnid stelde vast dat 18% der kiezers zich zouden kunnen voorstellen voor een Sarrazinpartij te stemmen. Nog meer duidelijkheid geven de Duitsers over Sarrazins’ stellingnames: een Forsa-enquête bevestigt immers dat 61% der Duitse kiezers het gedeeltelijk en 9% het zelfs helemaal met hem eens zijn.
- Een nieuwe partij onder de leiding van Merz zou op 20% komen.
- En onder de mogelijke leiding van ex-bondspresidentskandidaat Gauck zelfs op 25%.
Alhoewel deze cijfers de ontevredenheid van de bevolking duidelijk maken, moet men ze toch met de nodige voorzichtigheid interpreteren. Zo’n enquête hangt immers ook af van de manie waarop de enquêtevragen gesteld worden. De vraag luidde immers ”Kunt u zich voorstellen voor een nieuwe partij te stemmen, indien Thilo Sarrazin voorzitter van die partij zou zijn?” Voor alle duidelijkheid, de vraag luidde niet: “Zou u voor Sarrazin stemmen?”
Ter vergelijking: volgens een enquête zouden in 2009 27% der Duitse kiezers zich kunnen voorgesteld hebben voor de Linke te stemmen – deze partij haalde 11.9% der stemmen.
Forsa-baas Güllner gelooft niet in het succes van een nieuwe partij.
Zou een nieuwe conservatieve partij een bedreiging vormen voor de CDU? De SPD heeft het al mogen ondervinden: de Linke heeft de SPD veel stemmen gekost. Een conservatieve splitsing zou bij de CDU een gelijkaardige neergang kunnen veroorzaken. In Duitsland kwam dit al eerder voor: in Hamburg kreeg de partij van Roland Schill in 2001 (Hamburger Bürgerschaft) 19.4% der stemmen, in Beieren konden de Freie Wähler in 2008 met 10.2% de absolute meerderheid van de CSU doorbreken.
Wie zit er achter de nieuwe conservatieve partij “Die Freiheit”? Het startschot voor de oprichting van een nieuwe partij aan de rechterflank van de CDU zou uit Berlijn kunnen komen. De voormalige CDU-parlementair René Stadtkewitz wil het Sarrazin-ijzer smeden en een nieuwe partij oprichten. Zijn alternatief voor de CDU zou hij “Die Freiheit” willen dopen.
De islamcritici zijn al in 2009 uit de CDU gestapt. Na Stadtkewitz’ weigering de uitnodiging aan Geert Wilders in te trekken, gooide de Berlijnse CDU-fractie enkele dagen geleden hem buiten. Stadtkewitz stond al langer in het oog van de storm wegens zijn sympathie voor Geert Wilders. Hij hekelde meermaals de openlijke islamvriendschap van de christendemocraten en gaf ongebreidelde kritiek op de bouw van een moskee in de hoofdstad. Stadtkewitz beschrijft hierbij de islam als een totalitaire ideologie.
Stadtkewitz beschrijft zijn toekomstige partij als liberaler dan de FDP, minder staatsgelovig dan de SPD en veel meer antipartijen-partij dan de Groenen ooit waren. Tot op heden is het slechts een protestbeweging – voor het einde van het jaar zou daaruit een partij moeten groeien zodat “Die Freiheit” in 2011 aan de Berlijnse verkiezingen kan deelnemen. Hij wil zich inzetten voor directe democratie, voor een volksraadpleging want de mensen zijn volgens hem niet de politiek maar wel de partijen beu.
Hierbij nog enkele reacties :
Bij de SPD houdt men wel degelijk rekening met de oprichting van een nieuwe conservatieve partij; zij waarschuwen voor een “diepzittende ontevredenheid bij velen”. Woordvoerder Oppermann stelt dat het gevaar voor een rechtse partij in Duitsland zeer concreet is; de mensen zijn de oppervlakkige politiek van de regering beu. Volgens hem biedt de regering slechts schijnoplossingen terwijl de echte problemen onopgelost blijven. De waardenconservatieven hebben geen politieke heimat meer.
De CDU-top heeft na de kritiek van de conservatieve vleugel een koerscorrectie afgewezen en ziet geen enkel gevaar door de oprichting van een nieuwe rechtse partij. Het geuite verwijt van CDU-parlementair Erika Steinbach dat de conservatieven geen plaats meer hebben in de partij wordt afgewezen.
De CSU-topman De Maizière verwijt de krant Die Zeit de thesis van Sarrazin gecopiëerd te hebben. Hij stelt bovendien dat de misnoegde conservatieven slechts nostalgische gevoelens van de zeventig, tachtiger jaren koesteren, dat de Union nota moet nemen van de de ontevredenheid en er tegen ten strijde trekken. Nog een uitsmijter van hem: “Voor de integratie moeten we weinig doen; de oplossingen komen wel vanzelf.”
Floriaan Terbeke
Bron: www.focus.de
2 reacties op dit bericht
Misverstand ?
Eigenlijk past dat niet meer voor Hvorostovsky omdat hij niet meer zo "nieuw" is.
Reeds in 1992 was hij één van de "topvocalisten" in La Traviata (samen met Dame Kiri Te Kanawa).
En, nog eerder maakte hij furore in Oost-Europa met zijn "Ochi Cherniye" dat zijn prachtige vol-klinkende stem goed deed uitkomen.
Oh my God!
En, beste Savat, ik moest mij ook aan de takken van de bomen vastklampen anders was ik zo gevallen.