Wat wij nog belangrijker vinden dan de vele bezoekers, is de sfeer van vriendschap die hier langzamerhand ontstaat. De mensen beginnen mekaar te kennen en te waarderen. Wij denken over de meeste maatschappelijke problemen vaak hetzelfde (neen, niet altijd), we toetsen onze ideeën en gevoelens en we wapenen ons tegen de buitenwacht. De afwijzing die ons deel is in de maatschappij, is niet altijd leuk om mee te maken. Ze is vooral het gevolg van het cordon sanitaire (de prikkeldraad-democratie) dat doorsijpelt tot bij de bevolking, die ook als ze politiek geen belangstelling heeft, bij sommigen aanslaat. Gelukkig niet bij een meerderheid, want de Vlamingen blijven vinden, ook als zij géén overdreven Vlaams Belangsympathieën koesteren, dat elke politieke partij aan bod moeten kunnen komen. Leg maar eens uit waarom je met meer dan 40% van de stemmen en als grootste partij uit het bestuur van je gemeente gehouden wordt (Merksem, Hoboken, Deurne, e.a.)
Angeltjes leeft dankzij de reacties van de lezers : de dagelijkse politieke commentaren van Senior worden met de grimlach geschreven en vaak met de schaterlach gelezen. Gedurende dat voorbije jaar ontvingen we voor de twee blogs samen meer dan 9.000 reacties, alhoewel we bewust geen discussieforum zijn. Zoals wij evenmin journalisten zijn, niemand van ons, maar als de pers grijze eenheidsworst fabriceert is het aan de amateurs om gekruide salami op te dienen.
Jos verbaast nog steeds vriend en vijand met zijn onbuigzame trouw : tussen hem en Dedecker of de dee-jay zal het wel nooit meer goedkomen. Maar intussen zijn er veel nieuwe vrienden bijgekomen, met scherpe waarheden verpakt in cynische of humoristische zinnen, zoals deze die een staande uitdrukking verdient te worden : "Als ik een kop had zoals Vermassen, liet ik mijn vader in de bak steken". (Gilbert, de auteur -uit het Antwerpse, neem ik aan ?- heeft er nog andere op zijn actief). Wat ons blijft verbazen is de aandacht die we genieten in het buitenland, van 1 november tot vandaag werden we opgeroepen in 68 verschillende landen, aarbij vermoedelijk een aantal automatische verbindingen langs zoekrobots, maar dan nog blijven er zeker een vijftigtal landen over van waar regelmatige verbindingen ontstaan. Een aantal lezers reageren, anderen blijven anoniem.
Zonder al die reacties zou Angeltjes op de lange duur een klaagblad zijn. Wat de wijsneuzen van de grote pers dan noemen "een extreem-rechts, racistisch en populistisch roepblogje". Wijsneusjes, jullie noemen jezelf kwaliteitsgazet, maar je moet wel CD'S verkopen om te overleven. Wij verkopen niets, ook onszelf niet.
Ray