Bedenkingen n.a.v. Fouquets' sluiting

Vandaag lezen we in de krant dat Brasserie Fouquets op de hoek van de de Keyserlei en de Anneessensstraat te Antwerpen wegens faling gesloten is. Alweer een glazen aquariumbak die verdwijnt op wat eens de rijkelijke hoofdstraat van deze stad was.
Fouquets had een degelijke reputatie bij de burgerij en ook daarbuiten en riep bovendien bij een aantal toeristen de vergelijking op met de Parijse brasserie op de Champs Elysées met dezelfde naam. Vroeger heette de Fouquets, café Memlinc (naar de schilder) en in de jaren 1950 huisde op de eerste verdieping het cabaret-ensemble van de Vlaamsgezinde acteur-regisseur Anton Peters, de Cyrano. Vele afgestudeerden van de kersverse toneelstudio Herman Teirlinck zetten hier hun eerste stappen : Dora van der Groen, Denise de Weerdt en het buitengewoon populaire komisch duo de Woodpeckers met de broers Swa (de lange) en Jef Cassiers ('t Manneke), die later met Denise trouwde.
Verderop bevond zich café Hulstkamp dat een bohémienreputatie meesleepte van uit de jaren 1920 toen Paul van Ostaijen met zijn vrienden Gaston Burssens, Floris Jespers, Paul Joostens, e.a. hier stamgast was. Nog een Parijse evenknie was Café de la Paix. Nog enkele gevestigde waardes, het maritieme "L'Océan" en aan de overzijde het Jugendstil hotel met zijn geanimeerde lobby, The Century.
Nu is de de Keyserlei een door eetgelegenheden bezet gebied met restanten zoals een drukbezochte apotheek, een Italiaanse herenmodezaak, de juwelier Slaets, en het reisbureau Wirtz. Wat vroeger een fijne, beschaafde wijk was voor ontspanning, plezier en duur winkelen is nu een vervallen en onveilige buurt geworden. Het zijn de weinige inwoners die resten en die het durven zeggen, dat je na 18 uur beter wegblijft, velen hebben het aan den lijve ondervonden.
Men heeft de unieke kans gemist om samen met de uitbreiding en de degelijke renovatie van het Centraal Station, de aanpalende wijk een herkansing te bieden. In de Quellinstraat (nog een schilder) is bijna elke winkelier op de vlucht geslagen. Dit is een van de meest desolate straten van het centrum, waar de Lijnbussen hun laatste adem komen uitblazen.
De gerenoveerde opera aan de Frankrijklei wordt nog steeds overschaduwd door het architecturale monster dat Antwerp Tower heet. Welke plaats zou beter geschikt zijn om het Peter Benoitmonument tot zijn juiste recht te laten komen dan tegenover de Vlaame Opera, die op aandringen van de componist gebouwd werd ?
Het Astridplein is heraangelegd (een werk dat jaren in beslag heeft genomen) en de nieuwe verkeerssituatie heeft al verschillende gewonde en gedode slachtoffers geëist. Niets is afgewerkt, nooit. Het resultaat is pover. Het is allemaal duur knoeiwerk op kosten van de gemeenschap en de belastingbetaler.
Deze stad wordt bestuurd door onbekwame, zelfingenomen cultuurbarbaren, die zich niets aantrekken van hun burgers en die slechts één mogelijkheid ontwaren om zich te handhaven : feestjes inrichten en plannetjes laten tekenen waar niets van terecht komt. En grote smoelen opzetten, dat kunnen ze ook, die van de Grote Markt.
Savat












4 reacties op dit bericht
kebab
gevoelig onderwerp
bence palace, de rembrandt(!!!), de kiebooms, ...
appelmansstraat: den tamboer (3 mooie dochters)
vandalisme was een woord dat we helemaal niet kenden, multicul ook nie!
De De Keyserlei
stukje Nostalgie
Wat verder op had je toen, 'de festival' en de Chalet, het hoekje daarom De Jimmy's place.
Johnny White, Jimmy Frey, Willy Somers, je zag ze daar allemaal.
Gohh wat was het toen plezant(veilig) om uit te gaan.
Het Koninckxplein lag wat verder op, dat was toen de uitgangsbuurt voor de 'wat'ouderen( toen mijn ouders), overgoten met tal van volkscafe'tjes, van tot aan de 'Statie tot in en voorbij de Seefhoek.
De mensen leefden, jong en oud.
Fouquets, het was daar dat ons mamma ooit haar mooiste compliment kreeg,op vrijdag spraken we daar af, ons mamma was toen der tijd model voor Paolo, haartooi, Appelmanstraat.(ze heeft ooit een persprijs gekregen )
Men dacht dat wij zussen waren( niet dat ik er toen zo oud uitzag he)
Fouquets t'is een stukje nostalgie waar ik met een heel fijn gevoel op terug blik.