Er wordt veel negatiefs verteld over Siegfried Bracke, in feite te weinig, maar één keer willen we hem citeren: ‘Als minister van Begroting deed Vande Lanotte mij altijd denken aan Winston Churchill, die zei dat hij alleen de cijfers vertrouwde die hij zelf had vervalst. Dat was de specialiteit van Vande Lanotte. Op papier waren zijn begrotingen altijd in orde, maar in de praktijk was het iets anders.’ 

En zeggen dat er vroeger mensen zijn geweest, domoren, die volhielden dat Bracke een socialist was. Helemáál verkeerd was dat niet: Bracke was nationalist en socialist tegelijkertijd. In het vak spreekt men dan van een nationaalsocialist. Bovengetekende mag de verdienste opeisen dat in tempore non suspecto zwart op wit te hebben geschreven. En wij hebben de lijst bijgehouden met de namen van wie toen vond dat wij overdreven. Bij gelegenheid zullen we die eens publiceren. Bracke heeft nog een boek uitgebracht samen met Vande Lanotte, toen diens oplichterij op Begroting hem blijkbaar minder stoorde. 

Aangezien deze rubriek niet lang genoeg is om alle schertsfiguren te behandelen, beperken wij ons thans tot den Baard. Kan niks. Ook dat hebben wij hier al tot in den treure herhaald: alles waar die figuur zijn vingers aan steekt, mislukt. Het zuiverste goud verandert prompt in stof. Sommigen, voornamelijk naïeven, menen dat dit komt omdat hij zo intelligent is. De anderen zouden niet meekunnen op zijn niveau. Zoals de spookrijder die zucht: ‘Het zijn hier allemaal spookrijders.’ 

Zelfs Europees commissaris Karel De Gucht prees in De zevende dag het verstand van den Baard, hoewel die hem niet langer dan een jaar geleden in Humo had uitgescholden voor schijnheilige tjeef. In de politiek is het geheugen dun en het vel dik. Lang geleden dat we De Gucht hadden gehoord. Dat was voor het eerst sinds hij de Joodse gemeenschap had beledigd in een interview over het Midden-Oosten. Bleek dat Karel over de invloed van de Joodse lobby van hetzelfde gedacht was als Herman Göring, en dat kon niet iedereen appreciëren. De commissaris zag zich verplicht zijn excuses aan te bieden, maar op de duur wordt dat een gewoonte. 

Het verstand van den Baard, doe ons niet lachen. We kunnen er ook niet aan doen dat het leven ons zo gemakkelijk wordt gemaakt, hier gaan we weer. Het hotelakkoord over Sabena, anderhalf miljard euro kwijt. Het gratis weggeven van ABX Logistics: zeshonderd miljoen euro foetsie. Het verkwanselen van Electrabel, kost ons op termijn miljarden euro’s aan energiefacturen. Zijn begrotingen werden door zijn eigen medewerkers én die van de ex-premier puur bedrog genoemd. Overheidsgebouwen werden onder de prijs verkocht en boven de prijs teruggehuurd. Pensioenfondsen werden overgenomen, wat de overheid minstens veertig jaar in een financiële wurggreep zal houden. In zijn Zilverfonds zit geen halve eurocent. De rampzalige provinciale kieskringen waaruit alle miserie rond Brussel-Halle-Vilvoorde is ontstaan, komen uit zijn uitzonderlijke brein. Professor constitutioneel recht, alstublieft. De catastrofale financieringswet heeft hij nog verergerd, de grote rekenaar, de Archimedes van de kust. 

Zijn partij. Onder zijn kundige leiding in 2007 naar een historisch dieptepunt gezakt. In één klap dertig procent van haar kiezers kwijt. En tientallen miljoenen euro’s aan inkomsten, zodat driehonderd medewerkers moesten worden ontslagen, het grootste sociaal bloedbad in de Belgische politiek. Van Rudy De Leeuw werd toen niets vernomen. De dag na het debacle benoemde hij eigenmachtig zijn opvolgster, die bij de officiële stemming meer dan dertig procent naar haar onbekende tegenkandidaat zag gaan. Ook stelde hij een nieuwe fractieleidster voor die al op de persconferentie zelf haar ontslag gaf. In de recente peiling van De Standaard en de VRT werd onder meer het kiezersprofiel onderzocht. Wie, welke dwaas, stemt in 2010 nog op de SP.A? Antwoord: zieken en werklozen. Het eerste moet men zijn om op SP.A te stemmen, het tweede wordt men. 

De stad Oostende. Volledig naar de knoppen dankzij het bestuur van den Baard. Regie voor Maritiem Transport: bankroet. De ferrylijnen: van de kaart geveegd. Wellingtonbaan: geen paard mag er meer op. Casino: leeg en verlaten. Ostend Queen, het enige restaurant ooit dat in de Michelin al een ster kreeg vooraleer het één dag open was geweest: failliet. De vismijn: naar de haaien die er in betere tijden werden uitgestald, plus zware veroordeling door Europa. De vissersvloot: gezonken. De haven: enkel toegankelijk voor roeiboten. Het vliegveld: land liever op de dijk in Mariakerke. Fort Napoleon: tranen. De Thermen: tuiten. Het koninklijk domein: van het niveau van de koninklijke bemiddelaar. Enzovoort en zo verder. 

Zijn basketbalploeg! Hoe is het in godsnaam mogelijk? Die vent kent dus werkelijk niets van basket, maar niets hé. Elk jaar weer slaagt hij erin om een budget van vele miljoenen euro’s bij elkaar te harken, het grootste van eerste klasse, zijn enige verdienste. Dit doet hij door sponsors en seathouders aan te trekken via een vernuftig systeem dat wij alleen als ‘politieke racketeering’ kunnen omschrijven. Met dat budget betaalt hij dan eerst een riante alimentatievergoeding aan zijn ex-partner, de als ‘general co-ordinator’ omschreven Marijke Schaepelinck. De rest van het geld gooit hij naar het hoofd van een leger Amerikaanse en Oost-Europese basketters die hij allemaal op het internet gaat zoeken. Vaak goede spelers, het zou eraan moeten mankeren, maar daarmee maak je niet automatisch een goede ploeg. Precies dat is wat hij niet kan: een ploeg maken, niet in de politiek en evenmin in de sport. 

Wij hebben het genoegen nu en dan te lunchen met Rudolf Vanmoerkerke, de founding father van Sunair. Iemand die er wél verstand van heeft, de titels en bekers die Oostende onder Mister V behaalde, kunnen wij niet tellen. Vanmoerkerke, de tachtig voorbij, legt ons bij het begin van elk seizoen haarfijn uit waarom de nieuwste kern die den Baard bijeen heeft gekocht, het niet zal halen. Waar de zwakheden van elke speler zitten, en waarom de ene niet past bij de andere. Wij noteren dat, en zien dan de daaropvolgende maanden met immer stijgende verbazing hoe die voorspellingen op het terrein akelig precies uitkomen. 

Dit jaar heeft hij weer een fortuin uitgegeven. Resultaat: na zes matchen heeft Oostende er al drie verloren, en God weet afgelopen weekend in Pepinster een vierde. Is alweer spelers aan het bijkopen, en wéér de verkeerde. Benieuwd of hij ook coach en clubboegbeeld Jean-Marc Jaumin aan de deur zal durven te zetten. Het coacheskerkhof van Barbo Sancto ligt al eivol, maar een paar botten en knoken kunnen er wel bij. 

Anderhalf jaar geleden kocht hij de halve ploeg van Okapi Aalst om, de dag voor dat tegen Oostende moest spelen en wonder boven wonder met 32 punten verloor. Nadat het de eerdere drie confrontaties met de vingers in de neus had gewonnen. Geen mens in België die zich daar druk om maakt, niet in de politiek en niet in de media. Beeld u in dat Silvio Berlusconi de halve ploeg van Juventus Turijn een verbeterd contract voor het jaar nadien aanbiedt, de dag voor Juventus tegen AC Milan moet spelen, en dat het die match dan met 6-0 verliest. Alle kranten in Europa, linkse zowel als rechtse, zouden papier moeten bijbestellen. Hier bij ons gebeurt dit effectief, open en bloot, en geen enkel gevolg. Het is om razend van te worden. Voordien had den Baard ook zonder gêne ‘geko-subsidies’ opgestreken voor Oostendse basketters die al een jaar in het buitenland speelden. En voor zijn nieuwe zaal mocht hij al even gul graaien in zowel de Vlaamse als de federale subsidiekas als hij later voor zijn Electrawinds mocht doen. 

Koning Albert nu, in al zijn wijsheid, moet hebben geredeneerd: ‘Wie al zoveel om zeep heeft geholpen, zal toch ooit één succesje moeten boeken.’ En dan kun je dat inderdaad best eens uitproberen in deze regeringsformatie. Daar kan het geen kwaad.

Koen Meulenaere