In 1964 werd de prominente CVP-er Leo van Ackere en zijn echtgenote de trotse ouders van zoon Steven. Vader Leo die gemeenteraadslid was in Sint Stevens Woluwe (Brussel) wilde dat zijn zoon zou geboren worden in West-Vlaanderen, niettegenstaande hij om beroeps- en politieke redenen in het Brusselse verbleef. Alleszins een duidelijk statement van de vader die een korte parlementaire carrière kende tussen 1968 en 1978. Toen werd hij West-Vlaams gouverneur maar overleed na 100 dagen, veel te jong op 52-jarige leeftijd.
Steven is grootgebracht in de stevige katholieke en Vlaamse CVP-traditie en is uitgegroeid, dankzij zijn gematigde houding en bereidheid tot compromis tot het prototype van de onderdanige tjeef, met de blik half ten hemel gericht, het hoofd schuin ten teken van niet te betrouwen nederigheid en de zeemzoete stem in de lage octaven om de carrièrekansen niet te schaden. De jonge Vanackere, afgestudeerd aan de KUL in de rechten, aangevuld met een licentie economische wetenschappen, was voorbestemd om de CVP te dienen. Na een start als kabinetschef bij Jos Chabert (Brussels minister) werd de jonge Vanackere directeur van de Brusselse Haven en later adjunct-directeur bij de MIVB. In 2004 startte zijn échte politieke loopbaan in het Vlaams parlement en nauwelijks 5 jaar later werd hij vice-premier en minister van Buitenlandse Zaken in de regering Leterme. Over een bliksemcarrière gesproken.
Vanackere is de man die zich overal direct thuisvoelt en aanpast. Hij zal nooit boude uitspraken doen, loopt in de pas, is een voorstander van middelmatigheid en staat van kop tot teen ten dienste van het regime met de stil gekoesterde hoop steeds dieper tot de kern van de macht door te dringen. Hij is aardig op weg maar in de huidige politieke samenhang, zou de loopbaan van Vanackere in het slop kunnen geraken : de CD&V speelt niet langer een toonaangevende rol in de aanslepende regeeeeeringsoooonderhandelingeeeen en als Vanackere, de huidige vice-premier en Buza-minister uit de boot valt, is dit een dikke streep door zijn politieke rekening en ook die van zijn bank.
Steven Vanackere is een heuse belg, een tricolore onderdaan van zijne majesteit en meer nog dan de doorsnee Brusselse Vlaming, bereid tot levenslange dienstbaarheid aan de francofonie : de ideale collaborateur die voor het behoud van de belgische staat alles veil heeft. Zolang hij zelf mag meepikken, als ondergeschikte maar wel een van de belangrijkste Vlamingen.
Gisterenmorgen reed de altijd zeemzoet pratende en glimmende Vanackere even een scheve schaats toen hij zich plots opwierp als de grote voorstander van blijvende onderhandelingen. "Iedereen die zegt dat dit nu de laatste kans is en dat indien we mislukken er verkiezingen komen, daar wil ik me tegen verzetten. Ik denk dat we absoluut verplicht zijn om tot een akkoord te komen. Indien dat gebeurt met Vande Lanotte, des te beter, maar als er nog verder moet worden gezocht, dan is dat een absolute plicht." Om op het zijn CD&V's te zeggen : onderhandelingen, tot in der eeuwigheid en amen, het Vaderland ten gunste, de keuning ter ere en mijzelf ten bate.
Zo luidt de redenering van een onzer superdemocraten. Uitspraken van de bevolking die de dames en heren machthebbers niet bevallen, worden gewoon genegeerd. De stelling van Vanackere, ten gehore gebracht op Radio 1, werd in enkele gazetten en Knack kort aangestipt en vandaag kraait er geen haan meer naar. Een vice-premier in een regering van lopende zaken spreekt zich uit voor de vestiging van een dictatuur en in plaats van moord en brand te schreeuwen, zwijgt de schuldige en collaborerende pers.
Het is onze kleine taak te blijven hameren op de mistoestanden en de wanstaltige praktijken die de machtspartijen hanteren om vooral hun eigen zin door te drijven.
Ray
1 reactie op dit bericht
Verschil
De normale:
twee nieuwe werken van Vivaldi, fantaaastisch.
De linkse kerkse:
Een priester? Jonge meisjes? Klassieke muziek? Dat zal wel iets met pedofilie te maken hebben.