Indien ...

Via een bevriende locatie

De krachtlijnen van het “Eindrapport van de Interculturele Dialoog” zijn ondertussen gekend: België moet een passieve, diffusionistische samenleving worden, niet gebaseerd op een solide identiteit en inburgeringscriteria, maar veeleer op een assimilatie door de autochtone bevolking van allochtone cultuur- en waardenpatronen. Dat zegt Marie-Claire Foblets, de co-voorzitster van het Verslagcomité, met zoveel woorden: onze eigen normen en waarden, alles wat de Grieks-Romeinse beschaving, het Christendom, het humanisme en de Verlichting hebben voortgebracht, doen eigenlijk niet meer terzake. De begrippen “tolerantie” en “democratisch pluralisme”, juist voortkomend uit deze traditie, worden zo verruimd en vervaagd, dat we ons alleen nog als een spons kunnen gedragen tegenover externe normen en waarden.

Maar dat is niet alles. Bij lezing valt onmiddellijk op dat het pakket van interculturele aanbevelingen op maat lijkt gemaakt van de moslim-allochtonen in België. Men zegt dat niet met zoveel woorden, maar daar komt het op neer: het invoeren van o.m. Arabisch en Turks als tweede of derde taal, het afschaffen van de neutraliteit van openbare diensten (waar het toch vooral om de hoofddoek gaat, ik zie voorlopig geen hindoe-ambtenaren de dracht van de tulband eisen), het opgeven van het principe van de seculiere rechtstaat (om sharia-rechtbanken te kunnen invoeren, zoals in Engeland), het verwijderen van openbare opschriften zoals straatnamen, maar ook het verbieden van boeken, kunstwerken enz.  die als “beledigend” zouden kunnen ervaren worden (lees: beledigend voor moslims, want het protest komt altijd van die kant), het afschaffen van Christelijk-getinte feestdagen (waar weerom alleen moslim-allochtonen vragende partij zijn), en het herzien van allerlei empathisch-humane waarden rond emancipatie en dierenwelzijn (om bv. het onverdoofd ritueel slachten te kunnen toelaten). Het lijkt wel een verlanglijstje van de moslim-executieve.

Overschouwt men het namenlijstje van de auteurs en medewerkers, dan wordt ons vermoeden alleen maar bevestigd: dit is bijlange geen genuanceerde en evenwichtige reflectie over de voor- en de nadelen van het multicultureel model. Veeleer is het een geloofbelijdenis, een manifest, hier en daar zelfs pamflettair verwoord, van klassieke believers, zoals KUL-onderzoekster Nadia Fadil, bekend van haar strijdkreet “Fuck Flanders!”, waarmee deze dame haar minachting uitdrukt voor de Vlaamse gemeenschap die haar riante job financiert.

Het is duidelijk dat de samenstellers a priori geen rekening wensten te houden met een fundamentele grondstroom én intellectuele trend in Vlaanderen die zich niet langer wil neerleggen bij het multiculturele dogma van links, stammend uit de jaren ’70 van vorige eeuw.  Ik denk dan bv. aan spraakmakende, goed onderbouwde publicaties zoals “De malaise van de multiculturaliteit” van Wim Van Rooy (2008, Leuven, Uitg. Acco).

Publicaties die de paradox van de tolerantie ten gronde uitpluizen: kan/mag een democratie zo tolerant zijn, dat ze een totalitaire theocratie gedoogt die de Jihad predikt en de wereldheerschappij ambieert? Met die fundamentele kwestie schijnt het comité zich niet te willen inlaten. Net door dat negationisme kijkt men ook zedig weg van de acute conflicten tussen onze westerse waarden en deze geïmporteerde culturen, zie bv. de homohaat en de middeleeuwse opvatting over de sociale positie van de vrouw, weeral bij diezelfde islam.

Een zeer gekleurde bril dus. Dat doet ons gissen naar de verborgen agenda’s achter het document dat, laten we het niet vergeten, in 2008 door de federale regering Leterme werd besteld, en vooral een persoonlijke dada is van Minister van Gelijke Kansen Joëlle Milquet (CDH), alom bekend als de rabiaat-francofone Madame Non. Ze presenteerde het werkstuk in de opvallende aanwezigheid van Prins Filip, de man die naar eigen zeggen orde op Belgische zaken zal stellen eens hij de troon bestijgt.

“Dit is zonder meer het discours van Joëlle Milquet: de zoveelste wanhoopspoging om de Belgische constructie te her-legitimeren, vanuit een oud multiculverhaal.”

Deze setting is veelbetekenend. Het ziet het er naar uit dat ook dit document het Europees-georiënteerde identiteitsdenken, dat vooral langs Vlaamse kant veld wint, de kop wil indrukken. Mevrouw Foblets en haar gezellen zijn wat dat betreft zeer expliciet:

“De handige figuur van de zondebok biedt een makkelijke verklaring en het meest geviseerde mikpunt zijn de nieuwe culturele, etnische en/of religieuze minderheden.

Dat is des te zorgwekkender omdat het blijft duren. Een samenleving die ten prooi is gevallen aan angst, vertoont de gevaarlijke neiging om op zichzelf terug te plooien. Wat meteen de vrees meebrengt voor wat daaruit voortvloeit: de angst om z’n identiteit te verliezen.”

Deze bijzonder raadselachtige formulering bestempelt het identiteitsdebat, rond de rechtmatige vraag wie wij, Vlamingen, Europeanen, nu eigenlijk zijn en waar we vandaan komen, opnieuw als irrelevant en zelfs gevaarlijk. Allochtonen moeten alle kansen krijgen om hun eigen cultuur te handhaven en uit te bouwen, maar autochtonen die met hun collectieve identiteit begaan zijn, gedragen zich “angstig”, “plooien zich terug op zichzelf”, enz. Het nadenken over Europese normen en waarden die ons kunnen binden, is dus “een gevaarlijke neiging” en wordt zonder meer gelijk gesteld met zondebokdenken. Tja.

Deze dubbele moraal hangt over heel het document. Ik lees dan ook vooral een angst bij de opdrachtgevers en de samenstellers van het eindverslag zelf: een angst voor het spook van het separatisme en het einde van België. De Interculturele Dialoog is een neo-unitaristisch protocol, tegen de ambities van de Vlaamse republiek gericht, waar inburgering wél een eis zou zijn ta.v. nieuwkomers, en waar identiteit wél een grondwettelijk gegeven zou zijn.

Andermaal lijkt het Vlaamse autonomisme niet compatibel met de non-identitaire Belgische mythe. Dit is zonder meer het discours van Joëlle Milquet: de zoveelste wanhoopspoging om de Belgische constructie te her-legitimeren, vanuit een oud multiculverhaal (“België als kosmopolitisch lappendeken van talen en culturen”) dat zelfs op Europees niveau door toppolitici zoals Angela Merkel naar het rijk der fabelen is verwezen. Maar in België kan het sprookje blijkbaar nog dienen. Het opbod tussen PS en CDH om zoveel mogelijke “nieuwe Belgen” in hun electorale vijver te krijgen, heeft het asiel- en migratiebeleid compleet doen ontsporen, maar dat mag de pret niet drukken. De onderliggende verdunningsstrategie rekent erop dat een complete “allochtonisering” van België de oude communautaire splijtzwam zal smoren, en dat het Europese identiteitsdenken, dat vooral in Vlaanderen opgang maakt, zonder voorwerp zal worden, of hooguit een minderheidsdiscours. Probleemloos worden daarbij kernverworvenheden van die Europese traditie, zoals de seculiere rechtstaat, op de helling gezet. Demografisch stevenen we dan recht op een islamitische leidcultuur af, dominant aanwezig in het straatbeeld en institutioneel verankerd. Als het dat is wat Franstalig België wil, dan doen ze maar. Als dat de verborgen agenda is van gelijke-kansen-minister Milquet, het zij zo. De meerderheid van de Vlamingen wil dat beslist niet, zoveel is zeker. Een reden te meer om van de Ordelijke Opdeling werk te maken, voor we echt in wanorde eindigen. Voorstellen voor nieuwe, niet-religieuze feestdagen te over: de Internationale Vrouwendag, de Internationale Dag tegen het Racisme, de Werelddag van de Culturele Diversiteit, het kan niet op. Over 11 juli als mogelijke feestdag van de Vlaamse gemeenschap rept het comité evenwel met geen woord.

Fuck Flanders, zullen ze gedacht hebben. Wij denken er het onze over.

Bruno Valkeniers

Via een bevriende locatie

Ab0 HPax.

Op Sargasso uit Nederland is het vaak tot unique Franskiljon Crachat die over Belgia zijn lezers (des)informeert. Dat geeft niet, maar laten ze er ook regelmatig de Belgische websites van Vlaams Belang en Angeltjes op na slaan. Voor meer objectiviteit, waarheid, compleetheid.  Vooral ‘Angeltjes’ is goed. Litterair, artistiek, melancholiek.

Nvdr Angeltjes : dank u wel.  U vergat nog te vermelden : fotogeniek.

 Via een bevriende locatie

Elke dag met een kluitje in het riet gestuurd worden, maakt een mens bitter. Dit is de zevende dag (gelukkig niet die van de 0000) dat Telenet ons in de steek laat.  Na de willekeurige en onterechte verwijdering staan we nog geen stap verder. Alle dagelijkse beloftes en zuchten ten spijt.

Vandaag kunnen wij enkele uren via een vriend gebruik maken van diens faciliteiten. Een aantal artikels die wij bij voorbaat "klaargezet" hadden voor publicatie op een welbepaalde datum, zullen blijven verschijnen. Zoals de Wurlitzerdromen van Lolita en nog enkele andere artikels van ondermeer de vrienden jos en Regus Patoff (en wellicht ook Lucky9). 

Eerlijk gezegd, houden wij ons hart vast wat er zal gebeuren na 25 november als Belgacom ons officieel zal ingelijfd hebben ...als het lukt, want jullie verhalen zijn daaromtrent ook weinig hartverheffend.

Sommige reageerders merken (terecht) op dat de dames en heren van de helpdesk niet  met de vinger mogen gewezen worden. Dat is natuurlijk juist, maar wat moeten wij doen ?  Naar de grote baas van Telenet schrijven, ene mijnheer Duko Sikkinge ? Wij hebben zijn juiste e-mail adres niet. Wie wel ? 

Het bedrijf faalt en de leiding leeft verstopt en laat zich niet zien.  Het enige wat Telenet interesseert is "verkopen" en geld ontvangen. Zij gaan verder uit van de onfeilbaarheid van hun producten en een intern ijzeren procedureboek maakt dit Vlaamse ministerie van telefonie en communicatie immuun voor hun eigen fouten en onvatbaar voor klanten met problemen. 

Wij zouden verdorie contact moeten nemen met aandeelhouders, niet zozeer omwille van ons eigen probleem maar wel om de structuren van deze knoeiers aan te klagen bij hen die hun centen investeren in dit flutbedrijf.

U kan ons helpen door de tekst die wij gisteren schreven "Telenet : zoals wij liegen, liegt niemand" te copiëren en door te sturen naar uw adressenbestanden en naar Telenet zelf met vermelding van de bron  : www.angeltjes.be   + ons Telenetklantennummer 5580429. En u mag er ook het huidige stuk bijvoegen.  Wij hebben niet de gewoonte om angstig te reageren.

Baat het niet, dan hopelijk schaadt het Telenet : oog om oog, tand om tand.

Ray

Ook in multiulturele middens is er al eens een incidentje

Via een bevriende locatie

In de zaak van de drievoudige moord in Wemmel hebben de speurders gisteren Ebrue (22), het Turkse vriendinnetje van de zoon van advocaat Michel De Vleeschouwer, dinsdag opnieuw aan de tand gevoeld. Er blijven veel vraagtekens. Zo kunnen de onderzoekers nog altijd maar moeilijk begrijpen dat als de daders enkel voor de auto's kwamen, waarom ze de advocaat en zijn gezin dan niet gewoon hebben gekneveld of opgesloten. Of was er een ander motief ?

Michel De Vleeschouwer (57), zijn vrouw Françoise (48) en hun zoon Nicolas (21) zijn in ware maffiastijl afgemaakt. Met verschillende kogels in het hoofd. In de woning zijn geen sporen van een gevecht gevonden wat laat vermoeden dat ze zich niet verdedigd hebben. Ebrue overleefde als enige het bloedbad en gaf de speurders een beschrijving van de ongemaskerde daders.

Procureur Jean-Marc Meilleur bevestigde dinsdag de arrestatie van één verdachte in Luxemburg. Zowel de Mercedes ML als de Mercedes coupé die werden buitgemaakt, zijn uitgerust met een antidiefstalsysteem.

De verdachte die maandag in Luxemburg werd opgepakt, reed in de Mercedes ML van de vrouw van de advocaat. De man bood geen weerstand maar ontkent dat hij bij de moorden aanwezig was. In afwachting van een uitlevering, gaan speurders hem in Luxemburg ondervragen. Het voertuig is verzegeld en wordt voor sporenonderzoek naar ons land gebracht.

De speurders blijven op zoek naar nog minstens twee daders, maar houden er rekening mee dat ze intussen naar het buitenland zijn gevlucht.

De 25-jarige man die in Luxemburg gearresteerd werd, beweert dat hij geld kreeg om de auto naar Frankrijk te brengen. Maar zijn gsm-signaal zou zondagavond in Wemmel getraceerd zijn, wat laat vermoeden dat hij op zijn minst de chauffeur was.

@ Vandaag.be

Via een bevriende locatie

Er zitten nieuwe belastingen aan te komen. En opnieuw is de automobilist de dupe van het verhaal. Niet dat die nog niet genoeg wordt uitgeperst, denk maar aan de BTW op de aankoop van het voertuig, de ‘Belasting op de Inverkeerstelling’, de jaarlijkse rijtaks, de waanzinnige belasting op de benzine. Er komt geen einde aan. Wie vanaf 2013 over de Belgische wegen rijdt, zal (nog dieper) in de geldbuidel moeten tasten. Voor auto’s komt er een wegenvignet voor snelwegen en gewestwegen, en voor vrachtwagens een kilometerheffing. Een typisch Belgisch compromis, want de Walen wilden een vignet naar Zwitsers model en Vlaanderen wou vooral een ‘slimme’ kilometerheffing voor vrachtwagens. En dus komt het er allebei.

Politici proberen het protest van de weerloze burger in de kiem te smoren met de bewering dat het de (binnenlandse) gebruiker geen euro meer mag kosten, maar dat willen we nog zien. Het Vlaams Belang pleit in elk geval voor een wegenvignet voor buitenlandse gebruikers en een kostencompensatie voor onze transportsector en de gewone automobilist. De extra inkomsten moeten volgens ons ook geïnvesteerd worden in het onderhoud van het wegennet.

De nieuwe maatregel wordt, zoals altijd, mooi verpakt door de regering. Het onoverzichtelijke bos van flitspalen – alleen in Vlaanderen – is er ‘voor de verkeersveiligheid’, uiteraard. Wegenvignet en tolheffing komen er ‘om de files te bestrijden’. Klinkt mooi, want wie zich met de wagen naar het werk moet begeven en elke dag weer vaststaat in de file, snakt naar maatregelen en vooral beterschap. Maar helpt zo’n vignet? Neen, zeggen specialisten, “voor filebestrijding is zo’n vignet een slechte zaak.” Wie echt met de wagen de baan op moét, gaat die straks niet thuislaten. Het vignet is dus louter een verkapte belasting zonder gunstig effect op milieu, gezondheid of de vlotte doorstroming van het verkeer.

“Als het de bedoeling is om de files te doen slinken, zal dat niet gebeuren door een heffing in te voeren voor vrachtwagens. Uiteindelijk zal de kostprijs daarvan doorgerekend worden aan de klant, maar er zullen gegarandeerd niet veel minder camions op de weg komen”, merkt Luc Van der Kelen terecht op (Het Laatste Nieuws, 17.11.10). Ook Van der Kelen voorspelt dat de autobestuurder straks net hetzelfde zal doen wat hij doet als de brandstof alweer duurder wordt. Een keertje vloeken, betalen en blijven rijden. “Zolang er geen valabele alternatieven bestaan (gespreide laad- en lostijden voor vrachtwagens, het fiscaal stimuleren van flexibele werkuren en thuiswerk) zullen we uiteindelijk gewoon meer betalen maar nog altijd in de file staan.” Een Belgische oplossing, met andere woorden, en dus géén oplossing…

@ VB

Via een bevriende locatie.

Noch Pieter De Crem, noch Rik Torfs laat in zijn kaarten kijken voor het CD&V-voorzitterschap. Ze hebben tien dagen om te beslissen of ze zich kandidaat stellen.

"Voorlopig heb ik daar niets over te vertellen", zegt Rik Torfs. Hij weigert te antwoorden op elke andere vraag. Defensieminister Pieter De Crem laat ons weten "dat hij zijn kaarten nog aan zijn borst houdt". Hij belooft "later iets te laten weten".  Wouter Beke heeft zijn kandidatuur evenmin al ingediend. Maar het lijdt niet de minste twijfel dat hij dat zal doen. Hij heeft de steun van de partijtop. In de eerste plaats van Kris Peeters en van Yves Leterme.  Hij geniet het vertrouwen van zowel de Vlaamse rechtervleugel van de partij als van de ACW-strekking. Beke lijkt dus zeker van zijn verkiezing, maar de partij zou het wel knap lastig kunnen krijgen als er zich serieuze tegenkandidaten - genre De Crem en Torfs - melden. Er moeten dan in alle provincies debatten worden georganiseerd op een moment dat Beke zich moet kunnen concentreren op de regeringsonderhandelingen of, wie weet, op vervroegde federale verkiezingen.

@ Vandaag.be

Als hij zou kunnen, was Rik Torfs kandidaat om de paus op te volgen. Torfs is, net als De Wever, een product van Woestijnvis. Beide heren bezitten een behoorlijk intellect en zijn erg rad ter tale, of hen dat ook geschikt maakt als politieke lieders, is iets anders.  Tot hiertoe hebben beiden nog niet veel kunnen bewijzen. 

 Deze tekst komt via een bevriende locatie

Herman van Veen was in zijn beginperiode een poëtische cabaretier, met originele muziekjes en vaak ontroerende of zweverige teksten. Hij bezat niet de bijtende arrogantie van een Freek Dejonghe en de linkse betweterigheid van veel van zijn collega's : stoute jongetjes met een grote bek die het systeem beschimpen, de eigen frustraties hemelhoog bewieroken en vooral de eigen bankrekening vetmesten. De vette kwebbelnicht Paul de Leeuw  wordt door de socialistische omroep Vara maandelijks meer dan vijftigduizend euri toegestopt om het scherm te vullen met zijn dommige en ordinaire roddelpraatjes.

Deze week was Herman van Veen even te zien tijdens de Rode Loper  (zonder pc wordt een mens een verwoed VRT-kijkerd).  Volgens de 0000 juffrouw van dienst moest hij vooral zeggen, dat hij veel van Vlaanderen hield. Wellicht verwarde het mens, Herman Van Veen met zijn collega Paul van Vliet die zich wel eens laat ontvallen een grote boon te hebben voor Vlaanderen. Van Veen, die in de loop van zijn carrière geëvolueerd is tot de status van goeroe, is natuurlijk ook een overtuigd aanhanger en promotor van het politiek-correcte denken en voor hem is Vlaanderen een commerciële regio in het land België en hij staat verheven boven elke mogelijke Groot-Nederlandse sympathie.  Bovendien is Van Veen een te ervaren en ijdel artiest, om zich te laten vastpinnen op een schamel interview-scenariootje van een lichtvoetig 0000-meisje.

Een rechtstreeks antwoord over liefde voor Vlaanderen, kwam er niet. Maar de cabaret-goeroe wilde wel kwijt, dat Antwerpen een grote multiculturele smeltkroes was geworden zoals vele Europese steden "waar heel de wereled rondwandelt" en dat stemde Van Veen gelukkig. We kunnen hem trouwens beamen : tijdens een tochtje deze week in de stad van allah, stelden wij ook vast dat er zeer veel gewandeld wordt door een rijke diversiteit aan medemensen. Die de meest bizarre en onbekende talen spreken en van wie sommigen je aankijken met een air van "wat loop jij hier te doen ?"

Als het zo verder gaat, en alles laat voorspellen dat het dat zal doen, zal  Van Veen binnenkort niet meer hoeven op te treden in de commerciële regio Vlaanderen, want de door hem op handen gedragen multiculturele vriendjes zijn absoluut niet geïnteresseerd in zijn al dan niet poëtische optredens.  Nooit zie je bij voorstellingen één allochtoon in de zaal. Misschien is dat de ijdeltuit Van Veen nog nooit opgevallen.

Ray

Tekst ingebracht via een bevriende omweg

De Standaard meldde enkele dagen geleden, dat Bart de Wever zijn denktank Stratego op non-actief heeft gezet.

Na de succesrijke verkiezingen, niet gevolgd door een succesrijke regeringsvorming, zag De Wever zich geplaatst tegenover zoveel politieke en structurele problemen, dat hij niet anders kon dan zijn alleenheerschappij te delen met een kleine groep vertrouwelingen, verenigd in Stratego (zoals het bekende spel)  waarin hijzelf de rol van Admiraal vertolkt die weet waar de Vlag verstopt staat en desnoods zelf opereert als Ontmijner of Spion. Het voordeel van dat groepje raadslieden is ook, dat de strakke partijlijnen omzeild worden.

Tot de Strageisten behoort de onvermijdelijke Liesbeth Hoomans, Ben Weyts, het lachebekje Frieda Brepoels, Logeman Bracke, Geert Bourgeois, Danny Pieters, e.a. Het nut van de denktank werd bewezen bij de regeringsonderhandelingen, zoals we konden lezen in de Libre Belgique : Bart zegde ja tegen de franco-belgische maffia, trok zich vervolgens terug met zijn voorwendsel-Stratego en keerde terug naar de conferentietafel met de mededeling dat zijn "ja" van zonet eigenlijk een "neen" of "ja, maar" betekende. Razernij bij de Walen.

Zo'n strategie kan je enkel spaarzaam toepassen, anders verknal je je eigen gezag én geloofwaardigheid, voor zover dat laatste van veel belang is in dat politieke haaienbassin.

Inmiddels zagen de Strategisten zichzelf en hun adviserende rol wel zitten. De ambitieuze Bracke, niet vies van een intrige, een man die nooit kan gedijen in een figurantenrol, liet zich buiten de groep wel graag iets ontvallen over wat er intern aan de hand is : niet zozeer om de zaken te laten opschieten, maar wel om zijn eigen belangrijkheid te onderstrepen : kijk eens, wat ik allemaal weet ...

Tot het De Wever ter ore kwam dat er door zijn Strategisten "gelekt" werd.  Zonder Bracke officieel te viseren, want wellicht zijn er anderen die ook niet konden zwijgen, kwam het de voorzitter goed uit om een einde te stellen aan de roddelpartijen.  De denktank had nog weinig nut in de onderhandelingen, de franco-belgen hadden er hun buik van vol en dus besliste Bart de zaak,op te doeken en op non-actief te zetten. 

Het is trouwens meer dan 2 maanden geleden dat de 7 onderhandelende partijen mekaar nog rechtstreeks gezien of gesproken hebben ... het vertrouwen is groot !  Vandela, die plots uit het Niets opgedoken kwam en ons voorgesteld werd als een Groot Staatsman (alsof wij allen aan geheugenverlies lijden) spant zich vooral in om de tijd te rekken en te zorgen dat de 7 mekaar niet in het vizier krijgen.  Als daar een regering moet uit voortkomen, staan het land B nog mooie tijden te wachten.

Ray

Hij komt, hij komt, hij komt die …… heraansluiting van Telenet? Zelfs op vandaag blijft Angeltjes in de grootste onzekerheid.

Telenet houdt zijn woord niet en laat Heer Ray in het ongewisse door warm en koud te blazen.

Dagelijks belt Heer Ray Telenet om, na de gebruikelijke “nummerkes” te hebben ingetoetst, poeslieve dames en maar al te vriendelijke heren hun verhaaltje te mogen aanhoren. Hij vergelijkt het met Seerezade (mij totaal onbekend) die haar onthoofding telkens kon uitstellen door ellenlange verhaaltjes te vertellen. Heer Ray heeft al zijn grieven en uitleg klaar tegen hij terug op het net kan. Dus, Fikken, maak u maar niet ongerust: ze zullen ne ferme stamp tegen hun schenen krijgen.

Pas gisteren - pas gisteren dus - werd de blokkering vanuit het hoofdkwartier van deze bende potverteerders opgeheven. Zoals wij dachten zou de zaak dan opgelost zijn maar neen hoor: er moet nog een technieker te plaatse komen om ergens aan de straatzijde in een of ander “bakske” te friemelen. (dit was dus ook gebeurd om af te sluiten)

Er is echter een nog grotere bedreiging dan het gemis van tintelnet, heu internet want als het nog lang duurt wordt onze grootste vrees bewaarheid: het einde van Angeltjes.

Heer Ray heeft zich wonderwel direct aangepast aan zijn nieuwe leven zonder het razendsnelle internet, enerverende ding-dong gedoe van inkomende e-post en de druk om toch maar Angeltjes draaiende te houden.

Heer Ray voelt zich uitgelaten als een schoolmoe kind dat op vakantie mag. In plaats van zich zorgen te maken over de ondergang van ons avondland doet hij niks anders dan boeken lezen, lezen en nog eens lezen. Tussendoor genietend van Mozart, Bach, Händel, Peter Benoit, Ravel enzovoort en zo verder maar vooral van Puccini.

Het ergste is dat hij terug het genot heeft ontdekt om te gaan wandelen in zijn prachtige kleurrijke stad waar de multivriendelijkheid er van af druipt. Het was al iets meer dan een maand geleden dat Heer Ray nog eens de tijd vond om in ‘t stad van AAAAuw rond te slenteren en tot zijn verbazing en grote vreugde kon hij vaststellen dat er weer een toestroom van gelukzoekers, graaiers en potsierlijke lanterfanters is bijgekomen. Echt waar! Zo opvallend was het. Tussen haakjes: wij hebben hem minutenlang zien staan gluren aan de vitrine van een soepjurkenwinkel.

Daarom vrienden, mijn bede om een massale oproep aan Heer Ray te richten zodat hij terug op het rechte pad komt.

Vriend Tjenne stuurde ons volgende merkwaardige, voor mij onthutsende, bedenking door. Zijn er kenners in de zaal die het beter weten? Waarom hoor/lees ik niemand in de media die deze denkpiste enigzins volgt?(Duplo)

Waarom, …..daarom!

Was de overstroming te voorkomen, jazeker.

Bij de overstroming van 2000 heeft men de dijken en het waterpeil verhoogd, omdat grotere schepen met grotere ladingen langs de waterwegen kunnen vervoerd worden. De reden waarom men niet mocht baggeren, (dus verdiepen) was het vervuild slib met zware metalen dat nergens gestort mocht worden, daarom heeft men het waterpeil en de dijken met 30 cm maar verhoogd, zo kunnen de beken en grachten die dichtgeslibd en onbestaande geworden zijn hun water zonder te pompen niet meer kwijt.

Waarom heeft men het waterpeil van de rivieren dan niet laten zakken enkele dagen voor de voorspelde regendagen, zodat men de beken en spaarbekkens vooraf kon  laten leeglopen? Dan was er geen overstroming geweest en zaten de mensen nu niet in de problemen. Nu ligt de scheepvaart toch ook stil. Het zal wel goed zijn voor de eenheid van het land en voor de economie. De verzekering betaalt, de economie draait, en wij hebben toch al alles met een verhoogde solidaire rampenpremie betaald.

Tjenne

Angeltjesvrienden zullen hier  een politiek getinte titel menen te ontwaren. Meer dan terecht maar dat is nu niet de bedoeling anders had ik een artikel van tientallen bladzijden moeten schrijven.

Ik stel vast dat meer en meer grote bedrijven en multinationals zich net zo gedragen als “onze” fascistische regeringen en het EUSSR-politbureau. Klantvriendelijkheid is van geen tel. Leest u maar even wat Freddy van Gaever hierover te vertellen heeft i.v.m. zijn tevergeefse pogingen om contact te nemen met Fedasil.

Heer Ray vroeg me echter de situatie nog even te schetsen.

De arrogantie van Telenet.

Net nu juffrouw Ellen en Savat de Amazone aan het afvaren zijn zit Angeltjes zonder internet en Heer Ray ook nog zonder TV sinds 12 november. Vandaar dat ondergetekende als hulplijn wordt ingeschakeld wat ik met veel genoegen doe en voor mij een grote eer is.

Eind november verhuist Heer Ray om zijn riante villa in te ruilen voor een bescheiden loft zonder ellendige trappen. Daar is echter een groot probleem: het is er onmogelijk om Telenet te ontvangen en Heer Ray is bijgevolg verplicht om over te schakelen naar Belgacom. (Of Mobistar maar dan heeft hij toch nog een ADSL-lijn van Belgacom nodig.)

Alles wordt geregeld, via Belgacom, om vanaf eind november over te schakelen.
Dat weet Telenet maar al te goed en toch sluiten ze totaal onterecht, zonder boe of ba, de internet- en TV-verbinding af op 12 november. Gelukkig hebben ze iets over het hoofd gezien: er is nog mogelijkheid om te telefoneren.

Naar wij konden vernemen is het een smerige gewoonte bij Telenet om klanten die overschakelen te pesten door hen, vanaf Telenet op de hoogte wordt gebracht van de overstap, stante pede af te sluiten.

Na meerdere telefonische oproepen naar de dure betaalnummers - zelfs voor hun 075-nummer moet je betalen ook als je een abonnement hebt dat je alle normale nummers gratis kunt bellen - is er een sprankeltje hoop dat de zaak opgelost wordt tegen - ten vroegste - woensdag. Ondertussen zijn Heer Ray zijn vingers wel blauw van de vele nummertjes in te toetsen waar de computerstem hem telkens  om vroeg.

Ten vroegste woensdag want zo weten ze bij Telenet te zeggen: de technische dienst werkt niet in het weekend. Telenet geeft telefonisch toe dat er onterecht werd afgesloten maar doet niet de minste moeite om zich te excuseren. Integendeel. Dit bedrijf heeft een fout gemaakt maar i.p.v. die zo snel als mogelijk recht te zetten, wat impliciet als een soort verontschuldiging zou kunnen worden beschouwd, zetten ze Heer Ray gewoon in de wachtrij. (en dat rijmt nog ook, hé Jos)

Het wordt nog erger.

Individueel een klant afsluiten gaat blijkbaar als een fluitje van een cent. Aansluiten als nieuw “slachtoffer” is ook al geen enkel probleem.

Maar een fout rechtzetten? Holala.
Op de vraag om deze vergissing zo rap mogelijk recht te zetten antwoordde Telenet als volgt:

Wij zijn een groot bedrijf, wij kunnen niet ingaan op individuele vragen.

vermander zong

'k hoor vermander niet meer zingen
van een marokkaan in gent
op de grote markt van brussel
met zijn schoon west-vlaams accent
waar hij zong van de chinezen
van veel moren op de trams
van de turken die hier kwamen
met de kindjes en madam(s)
van de magere pakistanen
en de siks uit India
hij zag ook nog indianen
een prinses uit afrika
hij zag heel wat vreemde lieden
rond ''t kasteeltje' * aangeland
om hun diensten aan te bieden
in hun nieuwe vaderland
en na 't zien van al die mensen
in die multi-KULLE stad
is vermander,    op zijn peird...,
weggevlucht 'bachten de kuppe',  
in galop,...recht naar zijn heird !
nu zingt hij niet meer zo luide
zodat ieder 't horen kan
van die brave albanezen
en de bange blanke man

jos

.

De Beringse schepen Selahattin Koçak (sp.a) is opnieuw betrapt op een verkeersinbreuk. Koçak had zijn rijbewijs nog niet ingeleverd, wat hem als sanctie was opgelegd bij een vorige inbreuk, aldus TV Limburg.

Vlak voor de federale verkiezingen in juni bleek bij een politiecontrole dat de verzekeringspapieren van zijn auto niet in orde waren. Hij kreeg een rijverbod van drie maanden opgelegd.

De voorbije dagen liep hij bij een recente politiecontrole weer tegen de lamp, omdat duidelijk werd dat zijn rijbewijs sinds de vorige inbreuk nog niet ingeleverd was.

Selahattin kan moeilijk inroepen dat hij nog niet goed geïntegreerd is : het is de typische nonchalance van een opportunistische socialist die meent dat de wetten niet voor hem gelden.

Video verwijderd wegens geluidshinder

http://www.tvl.be/nl/nieuws/meest-recente/

Dino De Laurentiis (Torre Annunziata, 8 augustus 1919 - Los Angeles, 11 november 2010) was een Oscar-bekroonde Italiaanse filmproducent. Hij produceerde in totaal zo'n 150 films, van ondermeer Federico Fellini, Ingmar Bergman, David Lynch, Stephen King en Ridley Scott.

De Laurentiis studeerde aan de filmschool Centro Sperimentale di Cinematografia in Rome. De eerste film die hij produceerde was L'ultimo Combattimento (1940). Hij vestigde de productiemaatschappij Dino de Laurentiis Cinematografica in 1946. Toen zijn enorme filmstudio Dinocitta' Studios in financiële problemen kwam, verkocht hij de filmmaatschappij aan de Italiaanse regering en emigreerde naar de Verenigde Staten in 1970. Daar vestigde hij de De Laurentiis Entertainment Group, met haar eigen studio's in Wilmington (North Carolina)

De Laurentiis kreeg de Oscar voor beste buitenlandse film in 1957 voor Fellini's La Strada. In 2003 kreeg hij de The Irving G. Thalberg Memorial Award, een speciale Oscar voor producenten. Hetzelfde jaar ontving hij ook een speciale Gouden Leeuw op het Filmfestival van Venetië.

Uit de Oscarwinnende film La Strada van Fellini vonden wij de trailer uit 1954 met Anthony Quinn als de bruut Zapato  en de echtgenote van Fellini, de overrompelende actrice Giulietta Masina als het simpele en gevoelige meisje Gelsomina (wie herinnert zich nog het muziekje ?)  en de Engelse acteur Richard Basehart.

De periode van dit soort Italiaanse neo-realistische en tegelijk fantastische cinema is al lang voorbij (en vergeten).  Met de dood van Di Laurentiis is het helemaal afgesloten.

Ray

Heteroseks is een afwijkende vorm van pedofilie

(vrij naar AAaRGH)