Dit is de eerste keer, sedert het ontstaan van het Groot Dictee dat wij na het beluisteren van de eerste lezing, overgeschakeld hebben op een andere zender. Het vergezochte, perfiede intellectualisme, de krampachtig, cryptische en voornamelijk verborgen boodschap tot het klootjesvolk, was er echt te veel aan.
De close-ups van de pretentieuze politiek-correcte koppen die fijntjes glimlachend veinsden alsof zij onmiddellijk begrepen waar het over ging, stuitten mij vreselijk tegen de borst. Gniffelende geluidjes, korte instemmende hoofdknikjes bij de deelnemers en La Tanghe die gnuivend als een citroen die zich een pompelmoes waant, orgastische bewegingen maakte met nek en schouders ... voor deze bijeenkomst van de linkse elite, heb ik vreugdevol gepast.
Als u nog aan het verder lezen bent, hierna volgt de tekst van deze kakofonische, elitaire woordenbrij van ene Tommy Wieringa, die niet alleen verliefd was op zijn tekst maar zichzelf ook best zag zitten.
Ray
Kakofonie
De tijden zijn in zoverre interessant dat ze kakofonisch zijn; je moet bijwijlen je oren dichtstoppen tegen het tenhemelschreiende geblabla van de muezzins van de eeuwige vergelding in het ene oor en dat van de filistijnen van het geperoxideerde ressentiment in het andere.
Geüpgradede Hoekse en Kabeljauwse twisten: de shoarmabakkers versus de aardappeleters, allen met vuvuzela’s bewapend; hun zuurstofarme hersentjes verkleinen je wereld en brengen haar binnen de afrastering van hun woestijngod of hun karikaturale weergave van joods-christelijke axioma’s en verlichtingsidealen.
Die boeroepers nemen het licht juist weg met hun stijlmiddelen van de provocatie en de daarbij behorende inflatoire hyperbolen, terwijl de man in het midden, de verdediger van de orde, mijmert over een vreedzame stadssamenleving zoals bijvoorbeeld het
Oost-Galicische Lemberg eens was.
Lemberg, dat multinationale en multilinguïstische Habsburgse babylon, die co-existentie van Asjkenazim, Roethenen, Polen, Duitsers, Armeniërs – door en door tolerant uit noodzaak en goede wil, laisser faire opgetuigd met een civilisatorische missie en een architectonisch mozaïek van gotiek, neoclassicisme en art deco.
Nochtans werden de tijden ook toentertijd interessant en viel de stad achtereenvolgens toe aan het gerestaureerde Polen, nazi-Duitsland en de Sovjet-Unie – haar namen waren Lemberg, Lwów en Lviv, de Polen en Armeniërs waren verdreven en de Joden uitgeroeid.
Hun huizen werden nu bewoond door Oekraïners; enigszins beduusd namen zij die verrukkelijke, lege stad in. Lemberg werd het failliet van de vroegtwintigste-eeuwse multiculturaliteit, alleen zijn begraafplaatsen spreken nog in vele talen.
Wie zullen straks de halflege flatwijken van Amsterdam, Culemborg dan wel Gouda innemen als hun bewoners zijn verjaagd door de dompteurs van de thymotische woede, wier dromen de nachtmerries van de eerste-, tweede- en derdegeneratieallochtonen zijn?
Opzichtig negeren zij die wet van consciëntieus bestuur die door het taoïsme wordt gepostuleerd : regeer de staat zoals je een klein visje bakt (behoedzaam).
2 reacties op dit bericht
Geen Copyright nodig.
Erg sentimenteel, vooral voor degenen die ook in zulke trieste toestand(en) verkeert hebben... men zou er waarachtig medelijden bij krijgen.
Geen Copyright nodig.
Erg sentimenteel, vooral voor degenen die ook in zulke trieste toestand(en) verkeert hebben... men zou er waarachtig medelijden bij krijgen.