Zowat de helft van de Amerikanen zou Obama al beu zijn, omdat de media die man uur na uur in allerlei programma's, commentaren, shows laten opdraven en hem tegelijk voorstellen als de onvermijdelijke overwinnaar.

Na de donkere periode van 8 jaar  Bush-ellende komt nu de Grote Schoonmaak, het Paradijs, de Omwenteling met Barack  Hoessein  Obama. Amerika wordt opnieuw de Nieuwe Wereld. U weet het, als de poco's enthousiast zijn, verliezen zij alle zelfcontrole en gedragen zij zich als de simpelen van geest die ze in werkelijkheid zijn. Er is ook weinig reden om te juichen voor links in deze wereld die zij leiden van de ene mislukking naar de andere nederlaag.

Het weerwerk dat de Republikeinen kunnen bieden tegenover de overweldigende media-overaandacht voor de Democraten, wordt beperkt door  de lichtjes saaie figuur van Mac Cain.  Een man met ervaring, visie, moed en géén avonturier echter met het nadeel van zijn leeftijd, we moeten dit laatste argument nemen voor wat het is : een handicap.

De niet aflatende triomfkreten over Hoessein zouden wel eens zijn afgang kunnen betekenen. Uit een opiniepeiling blijkt dat zowat de helft van de Amerikanen hun buik vol hebben van de bijna-heiligverklaring van de  gedoodverfde volgende president. Precies omwille van de onredelijke aandacht. Als we daar wat kunnen aan meehelpen, waarom niet ?

@ BNP

In 1996, intussen alweer ruim 12 jaar geleden, dreigde Claude Eerdekens er in een woelig Kamerdebat al mee dat Wallonië eruit zou trekken. “Als jullie (Vlamingen) zo doorgaan, wees dan niet verbaasd als Frankrijk straks aan Brussel grenst” schreeuwde de PS-politicus woedend. Rik Daems, een VLD’er die zich nooit eerder op een gezonde Vlaamse reflex liet betrappen, beantwoordde de aanval laconiek: “Si vous voulez aller à la France, allez-y!”. Vrij vertaald: als jullie bij Frankrijk willen, ga maar, wij houden u niet tegen. Het verbale duel zorgde toen nog voor algemene hilariteit, maar de kans dat er in het huidige politieke klimaat nog om gelachen wordt, is uiterst klein.

‘La douce France’

Dat de klad er diep in zit, bleek al op 21 juli. Uit honderden kelen mocht dan nog de wanhopige kreet ‘vive le roi’ weerklinken, met hier en daar een zeldzaam ‘leve de koning’, de nationale feestdag werd overschaduwd door een troosteloze begrafenisstemming. De Franstalige trouw aan vorst en vaderland vertoont overigens onmiskenbaar opportunistische trekjes. Als de Vlamingen de geldkraan toedraaien, hoeft België voor hen niet meer. Vandaag zwaaien ze dus nog met zwart-geel-rood, maar morgen kan het Belgische vaandel zonder veel scrupules al ingeruild zijn voor de Franse driekleur.

De helft van de Walen ziet zo’n aansluiting bij Frankrijk trouwens wel zitten. Het zijn veelzeggende cijfers. Waar de Vlaamse onafhankelijkheidsgedachte decennialang smalend werd weggelachen als de dwaze droom van Vlaamse romantici, geldt dat in nog grotere mate voor het zogenaamde ‘rattachisme’, de politieke stroming die pleit voor aanhechting bij het Franse moederland.

Paul-Henry Gendebien – woordvoerder van het Rassemblement Wallonie-France – is niet verbaasd over de evolutie. “Cultureel, culinair, mediatiek, sportief: de Walen zijn in alles veel meer op Frankrijk gericht dan op Vlaanderen.” En België dan? “Het dringt nu stilaan tot alle Walen en Brusselaars door dat we het met de Vlamingen over niets meer eens raken. Alles is communautair, zelfs de hongerstakingen. Wat bindt ons nog?” (Het Laatste Nieuws, 30.07.08)

En dus kunnen we er maar beter een punt achter zetten. “België wérkt niet. Nu al hebben we een schijnregering, en als volgend jaar de Vlamingen nog ‘extremer’ (lees Vlaamser) stemmen, zal blijken dat er gewoon geen federale regering meer kan worden gevormd,” zegt Gendebien. Wijze woorden, voor één keer uit het zuiden van het land.

Confederalisme?

Intussen duikt de piste van het confederalisme steeds vaker op om België uit het politieke slop te halen. In een onderhandeling ‘van gemeenschap tot gemeenschap’ moeten Vlamingen en Walen dan uitmaken wat ze nog samen willen doen onder Belgische vleugels. Klinkt mooi, in theorie, maar of het in de praktijk en in de Belgische context ook nog werkt is een andere zaak. Wetstraatwatcher Jan Segers (Het Laatste Nieuws) zou er zijn hand niet voor in het vuur steken: “Elke gelijkenis in wat Jo Vandeurzen (CD&V) en Philippe Moureaux (PS) als confederalisme definiëren, berust op louter toeval. Hun invulling ervan verschilt dag en nacht.” En dus dreigt confederalisme niet meer te worden dan een schijnoplossing, nodeloos tijdverlies.

Waals parlementsvoorzitter José Happart trekt ook de kaart van het confederalisme. “Wie dacht dat hij of zij het land kon redden door ‘non’ te blijven zeggen, heeft zich zwaar vergist. (…) De enige mogelijkheid om België te redden, is een confederalisme met Vlaanderen, Wallonië en Brussel.”

Kijk eens aan, denk je dan, zelfs Waalse hardliners als Happart lijken plots bereid water bij de wijn te doen, maar laat u vooral geen zand in de ogen strooien. Het confederalisme wordt hier naar voor geschoven als het ultieme reddingsplan voor een afgeleefde en finaal vastgereden staat. Wat naïeve Vlamingen beschouwen als ‘een stap vooruit’, is voor Franstalig België niet meer dan een noodrem. En dat is ook de tragiek van álle vorige staatshervormingen. Het fameuze Belgische federalisme werd niét uitgedacht om de Vlamingen (en Walen) te geven wat ze nodig hadden en wat ze wensten, maar om België te redden. Hoeveel heil moet Vlaanderen verwachten van een confederalisme dat in wezen ook maar één doel heeft: het voortbestaan van België en de geldtransfers van Vlaanderen naar Wallonië?

@ Bruno Valkeniers

Voorzitter Vlaams Belang

De Chinese OS-delegatie

@ www.geenstijl.nl

Het is de tweede maal op nauwelijks een week tijd, dat twee kleine meisjes thuis verdwijnen en gelukkig zeer vlug terug opduiken.

De eerste maal deed de verdwijning zich voor in Willebroek en werd het kindje gezond en wel teruggevonden in Brussel. De tweede onrustwekkende verdwijning was te Antwerpen en ook daar werd de volgende dag het kind ongedeerd thuis afgeleverd.

In beide gevallen ging het om moslimgezinnen.  Het waren ook telkens de vaders die het woord voerden en de moeders stonden stilzwijgend op de achtergrond. Het was duidelijk en pijnlijk om te zien hoe die vrouwen een onderdanige en gelaten houding aannamen. Je moet geen psychiater of gezinstherapeut zijn om te zien, hoe het daar aan toegaat.

De jonge kinderen waren het afgestapt na ruzie in het gezin, alhoewel dat nooit bij de eerste meldingen gezegd werd.  Dat feit kwam terloops boven water nadat alles in orde was. 

Vreemd is, dat meisjes van rond de zeven jaar dan terechtkomen bij familie, een tante in het eerste geval, of een vriendinnetje en daar blijven overnachten, zonder dat die opvangers de ouders verwittigen. Die alarmeren wel de politie en Child Focus en heel de winkel van sinkel wordt ijlings in gang getrapt, wat overigens normaal is, want kinderen zijn kinderen.  Ook als sommigen proberen te insinueren dat wij daar anders over denken.

Wat alleszins wél anders is : de mentaliteit bij de vreemdelingen, en vooral die van moslim-origine.  Vaders oefenen vaak een schrikbewind uit en zijn de onbetwistbare heersers met alle onrechtvaardigheden van dien.  Als kinderen er onderuit trekken (op zo'n jonge leeftijd, dat is niet normaal) wil dat veel zeggen over de toestanden in die gezinnen.  Maar ook bij de ontvangende families, klopt het niet.  Daar wordt ook gevreesd voor de woede van de vader en dat kan de reden zijn dat er geen contact wordt genomen met de familie van het gevluchte kind.

Zelf hebben wij al enkele geschiedenissen "horen vertellen" uit onze omgeving, die een mens liever niet hoort.

Ook dat zijn gevolgen van de zo geprezen multiculturele maatschappij. Een verrijking is dit alleszins nooit.

Juffrouw Ellen

(

Deze brave, sympathiek ogende huisvader heeft het niet onder de markt.  De vijfenvijftigjarige papa heeft zijn dochter gewurgd.  Niet in Pakistan of Iranistan, neen nabij Atlanta, de hoofdstad van Georgia, USA, waar het voor de rest multicultureel goed in mekaar zit met wat nog rest van de Amerikaanse way of life. Geef toe, de hoer van een dochter kwam thuis met de melding dat ze ging scheiden en het wou proberen met een  Nieuwmans.  Wat doet een beetje vader met het hart op de rechte plaats en het heilig boek gebrand in de éne hersencel waar de mens over beschikt  ?  Hij neemt een touw, en draaien maar.  De Amerikaanse cops hebben de ongelukkige vader, die voor de eer van zijn familie opkwam, in de boeien geslagen.  Het wordt tijd dat de sharia zijn intrede gaat doen in de Westerse landen. Dan wordt zo'n man  toch vrijgesproken.

Ray

 http://www.nypost.com/seven/08062008/news/nationalnews/honor_killing_for_god_123236.htm

Het is hopen en bidden dat onze regime-ministers niet in het vredige en lieftallige Toerkije op fakansie zijn, want anders komen die mensen weer niet tot rust.

In Antalya branden de wouden zich de Middellandse Zee in en in Istanbul werden er zonet (donderdag 7 augustus rond de tijd van noen) een aantal handgranaten naar een openbaar gebouw gezwierd. Juist mikken zit er bij die Toerken ook niet in, want de tuigen vlogen in het rond, wellicht was het pinnetje er niet eens uitgetrokken en hadden ze dat voor alle zekerheid vastgekleefd. Messen en steekwapens zijn beter te vertrouwen dan al dat moderne gooi- en smijtwerk. 

Wij zijn alleszins tevreden  dat onze lievelingsministerin Turtelbaum in Italië verblijft, waar tenminste niet met granaten gegooid wordt. Daar dreigt echter een ander gevaar, namelijk dat zij zou opgepakt worden door een militaire patrouille die veronderstelt met een verwilderde Roma-zigeunerin te maken te hebben, op rooftocht naar onschuldige kindjes.

Fakansie ?  Je bent niet beter dan thuis. "Kom eens naar Ieper, waar het wemelt van de tjeven". Bijvoorbeeld.

'Aanslag met handgranaten op gebouw Istanbul'

http://www.elsevier.nl/web/10198518/Nieuws/Buitenland/Aanslag-met-handgranaten-op-gebouw-Istanbul.htm

De storm rond de verdachte promoties aan de top van de federale politie is nog niet gaan liggen. Het Laatste Nieuws meent te weten dat het onafhankelijke controleorgaan Comité P een huiszoeking heeft uitgevoerd bij de Algemene Inspectie (AIG), de interne inspectiedienst van de politie, naar aanleiding van vijf dubieuze promoties. Meteen komt de geteisterde commissaris-generaal Fernand Koekelberg weer in opspraak.

De huiszoeking zou voornamelijk verband houden met Christina D., die in 2007 plots aan de top van de AIG terecht kwam. Daarbij verwierf ze ook een serieuze loonsverhoging. Kort daarop verwierven vier andere vrouwen bij de dienst ook een opvallende loonsverhoging.

Christina D., criminologe van opleiding, werkte daarvoor op het kabinet-Binnenlandse Zaken, onder Fernand Koekelberg.

De federale politie zegt dat het bericht compleet onwaar is. De AIG is namelijk een onafhankelijk controleorgaan, waar de federale politie geen beslissingsbevoegdheid heeft over het personeelsbeleid.

Hoedanook komt commissaris-generaal Koekelberg opnieuw in slechte papieren nadat hij eerder in opspraak kwam na de promotie van twee secretaresses. Jean-Marie Dedecker (LDD) vindt alvast dat Koekelberg ontslag moet nemen en wil ook een onderzoek naar de mogelijke betrokkenheid van minister van Binnenlandse Zaken Patrick Dewael (Open VLD).

UPDATE + Nieuwe uitrusting

'Maddie ontvoerd in opdracht van Belgisch pedofilienetwerk'

Iedereen ontkent en de Morgen schrijft : "Al wat ontkend wordt, is niet gebeurd." Volgende zaak aub.

'Nederlandse nepagenten stelen miljoen aan goud van twee Belgen'

"Allez, oekandana ?" vroegen de twee belgen zich af. "Politie-agenten mogen toch niet pikkedieven".

Belg aangereden in Phuket, Thailand

De chauffeur koelde zijn woede op de gekwetste man door hem te stampen en te slaan.  Achteraf verklaarde hij : "Het is toch maar een belg" (van die laatste bewering hebben we helaas geen bewijs)

Duitse baron lichtte ook Belgen op

"Allez, wie ist dat möglich, so einen freundlichen mann. Sein nahm war Von Münchhausen, sagte er uns"

GPS stuurt Belgische toerist trappen af in Siciliaans dorp

@ http://www.aretorget.se/webcams.asp?cam=2

@ Aaargh

@ Iovis

Vlaanderen

De bomen buigen zich deemoedig naar ’t oosten
Takken geplooid, door de strakke westenwind
Die weemoedig klagend, - niet te troosten ,
In deze vlakten, geen andere weerstand vindt

Diep verscholen, onder ’n brede grijs gespikkelde klak
Robuust en hoekig, ’t zwijgzaam gesloten boerengezicht
In wiens hart en ogen, een stuk vertrouwen brak
Toen z’n geliefde Westhoek, onder vijandig geweld was gezwicht

Weiden en velden, waarop in bloed werd geschreven
Hoe fragiel en kostbaar, de vrede kan zijn
De nietigheid en onbelang, van een mensenleven
Herleid tot rijen witte kruisjes, naamloos klein

Nog steeds vindt men, die vele littekens en sporen
In de vergetelheid van jaren, vergeefs gesmoord
Diep geworteld leed, waaruit de hoop werd geboren
Dat dit heldenoffer, eens zal worden verhoord

En als boven de akkers, ver achter duinen en strand
De zeldzaam blauwe hemel, asgrauw verkleurt
Dan voel ik, hoe mijn gekwetste Vlaanderland
Heel innig, om zijn verloren zonen treurt.

De IJzertoren is en blijft het Memoriaal voor de Vlaamse Ontvoogding, het Vredesmonument, erkend door de Vlaamse Gemeenschap