"Vlaming zijn om Europeeër te worden" zo zegden wij dat in de jaren '50 en '60. Een beetje August Vermeylen nabrouwend zonder precies te weten hoe wij plots Europeaan zouden worden en hoe het dan verder moest met onze Vlaamse identiteit.
.
Wij hoorden toen over een Verenigd Europa praten in de zwart-wit nieuwsactualiteiten van Belgavox in de cinema. Er kwamen indrukwekkende, oudere heren in beeld met een zware mantel, een deukhoed die ze soms oplichtten voor de camera en een dikke sigaar, teken van welstand in die dagen. Uit de nasale commentaren in keurig ABN vernamen wij dat er akkoorden gesloten werden over kolen en staal en de Europese economie. En dan zag je steevast een vliegwiel in een hoge toren boven een kolenmijn en enkele afgejakkerde mijnwerkers stapten de camera voorbij en lachten hun witte tanden bloot, alsof de stoflong hen niet deerde.
.
Frankrijk en Duitsland waren doende afstandelijke vriendjes te worden en wij fantaseerden dat de arrogante Waalse en Brusselse meesters op de achtergrond zouden gedrukt worden en dat Europa, ons de Vlamingen, eindelijk communautair zou geven waar we recht op hadden na 130 jaar belgische bezetting. Die heilboodschap werd ons trouwens door een Vlaamse bouwpromotor met veel Europese ambitie bevestigd : Walter Kunnen. De ouderen kennen hem nog. Hij was geen partijvlaming maar een Europese dromer.
.
Wij waren toen de trotse jonge rebellen die mee opstapten met de oudere Vlaams-nationalisten van wie velen probeerden te herstellen van hun repressiewonden. Er werd betoogd tegen de Franse preken in de Heilige Geestkerk op de Mechelsesteenweg of de Sint Jozefskerk nabij het Stadspark in Antwerpen en bij de paters in Knocke-le-Zoute. "Werk in eigen streek" werd geëist en het taboewoord "federalisme" zou de oplossing bieden voor de Vlaamse achteruitstelling. De Volksunie floreerde en partijsecretaris Wim Jorissen, die er uitzag als een slagschip, vertelde mij dat hij in Antwerpen wel eens de de hand wou komen drukken van de Revo's (een mager afgietsel van de Amsterdamse Provo's) om zich te laten begroeten op de Groenplaats met de woorden "Dag, kloot". Zowat het voornaamste Revo-programmapunt bij de gemeenteraadsverkiezingen van 1964, de burgers beschimpen.
.
Vreemd is het, dat een kleine vijftig jaar jaar later ene Bart de Wever de belegen theorie over Euopa terug heeft opgegraven : belgië zal verdampen en Vlaanderen zal opgaan in een democratisch Europa. Nu ik deze woorden neerschrijf, ogen ze nog ongeloofwaardiger en doffer dan als de NVA voorzitter ze uitspreekt : de zelfverzekerde toon is er niet bij en dan verliest de boodschap zeer veel van haar waarheidsgehalte. De Wever, ik wil je soms monddood maken (ik kan je natuurlijk verbaal niet aan) maar jouw show heb ik al heel lang in mijn mouw.
.
Optimisme en pessimisme hebben in de voorbije 50 jaar het leven gekleurd, alnaargelang de maatschappij omsprong met de samenlevingsproblemen en met de oplossingen of compromissen die werden voorgeschoteld. Vlaanderen heeft zijn werk in eigen streek verworven, de welvaart spreidde haar warme deken over onze samenleving, wij werkten, we verdienden en we waren vol hoop. Een samenleving die drijft op optimisme en hoop, kan iedereen meesleuren als in een nooit ophoudende polonaise. De maatschappij kon toen gul zijn met hen die niet mee wilden of konden, want wij stoomden op échte solidariteit. Niet op de opgedrongen, valse surrogaat-compassie die onze centen wegrooft en onze bloeddruk beïnvloedt. De politici van toen, deden wat die van vandaag nog steeds proberen : de bevolking laten geloven dat we de welvaart uitsluitend aan hen te danken hadden.
.
Hoe welvarender Vlaanderen werd, hoe vadsiger zijn inwoners werden. Het was wennen aan 3 weken vakantie, een auto, een 13de maand, een sociaal vangnet bij job-tegenslag of ziekte maar goeie dingen wennen razendsnel. In onze Vlaamse overmoed zouden wij snel de meesters van het land worden en de Walen zouden vele toontjes lager zingen nadat ze verjaagd waren uit Leuven. U herinnert het zich. We bezongen onze overwinning in het Engels : We shall overcome.
.
Later schudde het Egmontpact de bewuste Vlamingen door mekaar. Terwijl velen hun volgende vakantie naar de Middellandse Zee aan het plannen waren, bereikten de politici een akkoord dat "met de karwats door het parlement gejaagd zou worden". Het was Hugo Schiltz die zich met deze woorden ontpopte tot een getrouwe paladijn van het toenmalige regime. Later riep Hugo zelfs "leve belgië". De Vlaamse Beweging bewoog zich naar alle kanten en er verschenen spandoeken tijdens betogingen met Franse tekst : "Nous avons été VU(s)". Als Vlamingen boos worden, grootse plannen koesteren, of zoals ten tijde van Leuven Vlaams, overwinningen vieren, drukken zij zich uit in een andere taal. Engels, Frans, verminkt Italiaans of potjesatijn. Met het Duits hebben ze slechte ervaringen gehad, vandaar deze zwenking naar de Romaanse klanken. Zelfs de harde kern ontkent de eigen taal, als het er op aankomt. Triest. Er wordt door sommigen gesteigerd bij de correcte term "Nederlands", want dat moet "Vlaams" zijn, maar bij emotionele massa-uitbarstingen schakelen ze over naar een vreemde taal. We zijn dan ook een vreemd volkje.
.
De Egmont-chaos heeft het Vlaamse radicalisme aangescherpt, dat vandaag de dag weer op de proef wordt gesteld. Er is ditmaal geen paladijn van het belgisch regime opgedoken, maar veel erger, een Messias met gespleten tong. Op papier wordt gestreefd naar Vlaamse onafhankelijkheid maar in politieke onderhandelingen wordt dit heftig ontkend.
.
En de Vlamingen vinden het allemaal weer best en cool. Meer dan 200 dagen stratego spelen en sjacheren en vooral het franstalig profitariaat niet mishagen, laat staan benadelen. De zoveelste witte ridder die Vlaanderen zal redden, staat al maanden bewegingloos te pruilen. Hij staat pal, wordt ons verteld. Hij is een strateeg. Ik wou dat het waar was maar de tijd van goedgelovigheid ligt al vele jaren achter mij.
.
De NVA heeft een verlies-overwinning geboekt en weet niet hoe er mee om te gaan. Bevangen door enerzijds angst om deze electorale vette vis niet te verliezen en anderzijds vervuld met hoop dat een lange periode van immobilisering de tegenstrever zal nopen tot een of andere toegeving. Tot hiertoe zijn de knievallen vooral gebeurd door de Vlaamse onderhandelaars, laten we dat niet uit het oog verliezen. Méér geld voor Brussel zonder enig vooruitzicht op het ruimen van de aalputten aldaar, een eventuele splitsing van BHV mét heel wat tegenprestaties en Vlaamse toegevingen. En dan hét grote punt : de centen, de bevoegdheden en de solidariteit.
.
De grootste partij van het land B en de allergrootste van Vlaanderen heeft pleinvrees. Dat is overduidelijk. De spagaat waartoe De Wever gedwongen wordt, door zijn Vlaams-nationale vleugel en de stoet gematigde Vlaamsgezinden, televisiekijkers en Bracke-adepten, veroorzaakt kramp en pijn.
.
Het licht dat gloort voor Vlaanderen aan het einde van de tunnel, is en blijft de consequente overtuiging van zij die opkomen voor een Ordentelijke Opdeling om een Vlaamse Republiek te vormen. Er is geen alternatief voor wie het goed voorheeft met Vlaanderen en de toekomst van onze kinderen en nazaten.
.
Wij wensen u een voorspoedig en gezond 2011 toe en veel moed en hoop op een betere samenleving, een Vlaamser Vlaanderen en een terminaal belgië.
.
De Redactie van Angeltjes
.
De ellende gaat verder in 2011 ...
6 reacties op dit bericht
Stok om mee te slaan
Gosdienst vd vrede
http://www.forum-voor-de-vrijheid.nl/showthread.php?t=20647
Speel niet met vuurwerk
Ook in Irak was het weer prijs. Zo kennen we de laffe mohammedanen weer: Als het niet lukt in het Westen, dan maar gemakkelijke aanslagen plegen in het Oosten?
Overigens heb ik wederom de cynische bedenking: Zou het soms niet beter zijn dat zo'n aanslag hier lukt opdat het probleem ontkennen onmogelijk wordt en opdat de hoge heren eindelijk orde op zaken stellen? Kwestie van erger in de toekomst te voorkomen.
Wordt het ook niet hoog tijd dat we Egypte treffen in zijn achilleshiel namelijk het toerisme? Laat ons met zijn allen afspreken om in 2011 de piramides links te laten liggen tot de regering haar werk doet.
Laat ons hopen dat 2011 het jaar van de ommekeer wordt. Verder wens ik jullie een gezond en gelukkig 2011
herhaling (wegens korte onderbreking)
en zal nog verder gaan
Nee ik heb ze niet allemaal gelezen maar enkel al door ze te recenseren worden de teksten één verhaal. Joost Niemoller geeft zo aan dat we een verloren continent worden.
EEN CONTINENT DIE WETTEN MAAKT DIE ZIJN BEVOLKING VERBIEDT ZICH TE VERDEDIGEN,
DU JAMAIS VUE!
Waar blijft in godsnaam die REVOLUTIE?!
Er zijn boeken die me, soms al jaren, verwijtend aanstaren uit de boekenkast, en ineens is er dan het moment. Op andere boeken heb je gewacht tot ze eindelijk uitkwamen.
10. Richard Overy. Dictators. Hitlers Duitsland, Stalins Rusland. Uitgeverij De Bezige Bij.
Was Hitler een socialist? Hij was in elk geval van het slag socialisme/communisme/nazisme, het totalitaire denken dat meer met elkaar gemeen had dan we nu, terugblikkend op Hitler als uniek, alleenstaand fenomeen, zullen denken. Dit monumentale overzichtsboek van de Engelse hoogleraar Overy (uit 2005) zet het nazisme maar ook het communisme terug in de context van zijn tijd. Het gaat niet over Hitler en Stalin als karakters, wel over de systemen. Over de dictatuur als moreel universum, de interne onvolmaaktheid van de autoritaire top down structuren, die maakt, dat het in de praktijk altijd een nooit verwachte chaos werd en uiteindelijk door de ondergang van binnenuit zou leiden. Het noodzakelijke vijandbeeld. De culturele gelijktrekking. De militarisering, en de voortwoekerende paranoia. Zeer degelijk onderbouwd met feiten.
9. Brian Barry: Culture & Equality. An Egalitarian Critique of Multiculturalism. Uitg. Polity Press.
Professor Brian Barry is een filosoof/politicoloog in Amerika en Engeland. Liberaal. Hij schreef deze klassieker in 2001. Over de absurditeit waartoe het multiculturalisme leidt, zij het in een nogal juridische, niet ‘lekkere’ manier geschreven. Over hoe, in de woorden van Barry, in Europa de wereld onder leiding van de ex-Marxisten, leidde tot de heersende filosofie van het relativisme en postmodernisme, met het multiculturele wangedrocht als resultaat. Over hoe diversiteit een mal werd voor dwingend groepsdenken, en niet tot individualisering leidde.
8. Chris de Stoop: Vrede zij met u, zuster. Het verhaal van een westerse zelfmoordterroriste. Uitgeverij De Bezige Bij.
De Belgische journalist Chris de Stoop volgde de sporen van de Belgische vrouw Muriel Degauque, die zich bekeerde tot de islam en zich tenslotte in de buurt van Bagdad zou opblazen naast een naderend Amerikaans legervoertuig, met als enig slachtoffer zichzelf. Een adembenemende vertelling over leugens, zelfbedrog, eenzaamheid en de hersenverweking waartoe de islam in de praktijk leidt. Verschenen in 2010.
7. Ibn Warraq: Weg uit de islam. Getuigenissen van afvalligen. Uitg. Meulenhoff.
Het boek uit 2003, vertaald door Bernadette de Wit, ging in de ramsj en ik moet tot mijn schaamte bekeken dat ik het toen pas las. Wie in discussie met islam aanhangers/verdedigers wel eens met zijn mond vol tanden staat, moet dit boek lezen, want nooit eerder zag ik de anti-islam argumenten zo helder en systematisch verwoord. Heel interessant is ook de behandeling van de innerlijke tegenstrijdigheid van de koran, die het voor de meer intelligente moslims uiteindelijk alleen maar onmogelijk maakt om nog te geloven dat de koran volmaakt is, omdat Allah, die geacht wordt het boek gedicteerd te hebben, ook volmaakt zou zijn. Ook is Weg uit de islam een pijnlijk precies portret van de hypocrisie onder moslims.
6. Peter Sloterdijk: Het kristalpaleis. Een filosofie van de globalisering. Uitg. Sun.
Dit jaar ontstond er in Duitsland een controversie om de Duitse filosoof Sloterdijk, omdat hij in een artikel het dievensysteem van de verzorgingsstaat aanklaagde. Voor volgend jaar is beloofd dat hij dit artikel heeft omgewerkt tot boek. Gezien het enorme tempo waarin Sloterdijk zijn diep gravende, literair hoogstaande, boeken schrijft, hoeft dat niet te verbazen. Bij de presentatie van dit boek, Het kristalpaleis (uit 2004), werd Sloterdijk heftig aangevallen door Frits Bolkestein. Ten onrechte, weet ik nu. (Ik kan niet zo snel lezen als Sloterdijk schrijft.) Dit is een zeer overtuigend pleidooi voor de analyse dat de mens leeft en functioneert in een context, in een plaats. In ‘sferen’, om met een eerder boek van Sloterdijk te spreken. De globalisering die samenlevingen aantast, doet een vorm ontstaan die hij dodelijk omschrijft als ‘schuim’. De grote gelijktrekker en vervreemder is het geld.
5. John Rawls: Een theorie van rechtvaardigheid. Uitg. Lemniscaat.
De filosofische bijbel van het liberalisme, in Nederlandse vertaling verschenen in 2009. Rawls heeft een denksysteem bedacht van waaruit een rechtvaardige samenleving ontworpen kan worden die het mogelijk maakt dat het individu tot zijn recht kan komen. (Het centrale woord van Rawls daarbij is ‘zelfrespect.) En waarbij een zekere, wel sociale, mate van ongelijkheid, nodig is om de maatschappij verder te laten ontwikkelen. Een geniaal boek dat dwingt tot zeer langzaam een geconcentreerd lezen.
4. Christopher Caldwell: Reflections on the revolution in Europe. Can Europe be the same with different people in it? Uitg. Penguin Books.
Verscheen dit jaar met de nodige aandacht in Nederlandse vertaling. De Amerikaanse journalist Caldwell (o.a. Financial Times) toont in dit baanbrekende werk hoe een demografische revolutie het modernistische Europa uiteenscheurt en doet verworden tot een islamitische onderklasse, simpelweg omdat de politieke elite de deuren voor immigratie wijd open heeft gezet zonder de bevolking om zijn mening te vragen. De grootste ontwikkeling van deze tijd, gezien met de helikopterview van een Amerikaan.
3. Jan H. van de Beek: Kennis, Macht en Moraal. De productie van wetenschappelijke kennis over de economische effecten van migratie naar Nederland, 1960-2005. Uitg. Vosiuspers UvA.
In zijn dit jaar verschenen proefschrift omschrijft Jan H. van de Beek nuchter en gedetailleerd hoe het politiek correcte denken de ontwikkeling van de wetenschap heeft dwars gezeten en de kennis over de economische gevolgen van de immigratie en islamisering een schandalige achterstand heeft opgelopen. Met name de interviews met wetenschappers die gecensureerd en tegen gewerkt zijn, vond ik huiveringwekkend. Een geschiedenis waarvan nog nauwelijks is kennis genomen. Zo pakte de linkse dictatuur uit.
2. Martin Bosma: De schijn-élite van de valse munters. Drees, extreem rechts, de sixties, nuttige idioten, Groep Wilders en ik. Uitg. Bert Bakker.
Martin Bosma beschreef dit jaar de politieke revolutie die door Nederland trekt. Hij doet dit, ongemeen knap, als een avonturenboek, door de ideeëngeschiedenis van de laatste twintig jaar, te vermengen met de jongensdroom die hij meemaakte toen Bosma zich welbewust liet meeslepen in de Wilders draaikolk. Bosma is een origineel denker, en een taalkunstenaar, die aankomt met vondsten als ‘Demografische Draaischijf’, over de jaarlijkse immigratie-emigratie boekhouding van het CBS. Of die een hoofdstukje schrijft over ‘De 20 artikelen van de Multiculturele Geloofsbelijdenis.’ Origineel, en ook indruk makend, was zijn omschepping van Drees en De Kadt tot ideologische aartsvaders van de PVV. Iets wat natuurlijk de voor de hand liggende Pavlov-woede van zijn socialistische tegenstanders opriep. Het boek van Bosma is beslist het Nederlandse politieke boek van het jaar geworden. Maar… er is qua boeken van 2010 toch baas boven baas.
Uiteraard, de niet te vermijden bestseller van Sarrazin. Met gortdroge Duitse nuchterheid beschreven. Een economisch en demografisch vertoog, met veel aandacht voor de onvolkomenheden van het onderwijs. Een schrijnend voorbeeld: De neergang van de Duitse gymnasiacultuur, toen massaal snobisme er de macht over kreeg. Een boek dat in the picture kwam door iets waar het helemaal niet over gaat: De vraag of Joden nu wel of niet genetisch gesproken intelligenter zouden zijn. Een boek dat door zijn vele hysterische tegenstanders al ongelezen werd weggeblazen, met als gevolg dat heel Duitsland het wilde lezen. Een boek ook, dat de islam wel aanmerkt als de culturele factor die mensen onbekwaam maakt, maar niet, zoals sommigen schijnen te denken, uit en te na ingaat op wat de essentie van de islam wel zou wezen. Want waarom toch al die moeite doen voor zoveel inferieurs. Dat de Duitse cultuur zal verdwijnen, en dat dit erg is, daarvan ben je na lezing, en herlezing, van dit meesterwerk wel overtuigd. Er is bij Sarrazin, die een overtuigde moralist is, maar ook een realist, uiteindelijk geen licht aan het einde van de tunnel, hoezeer hij ook aan de pompen hangt om het zinkende schip te redden.
31
dec
Mijn non fictie boeken top 10 van 2010
Korte onderbreking
Er zijn een drietal reactiesweggevallen tijdens een korte onderbreking. Excuses hiervoor.