Japan : onrust groeit

De Antwerpse rechtbank van eerste aanleg heeft een journalist van P-magazine veroordeeld tot een schadevergoeding van 10.000 euro aan de Brusselse handelsrechter Francine De Tandt. Journalist René De Witte noemde de Brusselse handelsrechtbank ooit "een rechtbank van koehandel" en moet dat nu bekopen.

Het weekblad P-magazine wijdde in september 2009 een stuk aan de vermoedelijke corruptie op de rechtbank van koophandel in Brussel, waar Francine De Tandt de spil van zou zijn. De Tandt vond dat haar goede naam en eer geschonden werden in het artikel.

In februari van dit jaar deed de rechtbank van eerste aanleg in Antwerpen in een niet openbaar gemaakt vonnis uitspraak over de zaak. De rechtbank veroordeelde journalist René De Witte tot een schadevergoeding van 10.000 euro aan De Tandt.

De Witte en zijn hoofdredacteur Michaël Lescroart bevestigen het vonnis maandag, maar benadrukken dat er geen sprake is van een professionele fout. Volgens de uitspraak zijn er geen redenen om aan de voorzichtigheid van de journalist en de geloofwaardigheid van zijn bronnen te twijfelen.

De rechtbank is wel van oordeel dat de terminologie van De Witte ongepast is. Hij noemt de handelsrechtbank in zijn stuk "een rechtbank van koehandel" en maakt enkele toespelingen op het amoureuze leven van De Tandt.

Michaël Lescroart heeft het over een "zwaar precedent" dat grote gevolgen kan hebben voor de toekomst van de journalistiek. Volgens De Witte is de rechtszaak een poging om zijn bronnen te ontbloten. "Wij gaan alleszins in beroep", bevestigt de hoofdredacteur.

Bron : Vandaag.be

Om het geheugen een steuntje te geven : hieronder een fragment uit Wikipedia over de prachtige affaires van Francine De Tandt van de Brusselse  Handelsrechtbank.

De Tandt kwam in augustus 2009 in opspraak wegens vermoedelijke corruptie.

Voor bepaalde zaken zou zij onder één hoedje hebben gespeeld met een zakenadvocaat uit Overijse, Robert Peeters, die voor haar vonnisteksten op voorhand zou klaargemaakt hebben, die zij dan alleen nog hoefde uit te spreken. Bovendien zou hetzelfde gebeurd zijn met Christian Van Buggenhout, een advocaat in de zaak-Fortis[1].

In 1998 verloren De Tandt en haar broer Marc een geleende som van ruim 500.000 euro aan een Afrikaanse oplichter[2].

Naar De Tandt zou al vijf jaar een tuchtonderzoek in verband met corruptie en schriftvervalsing lopen, maar toch kon zij benoemd worden tot voorzitster van de rechtbank[3]. Kort nadat Francine De Tandt eind 2007 werd benoemd tot voorzitter van de rechtbank van koophandel, stelde zij haar schuldeiser Luc Vergaelen aan als gerechtelijk expert.

Minister van Justitie Stefaan De Clerck (CD&V) gelastte op 18 augustus 2009 een strafonderzoek tegen haar[4]. De Clerck lag zelf onder vuur omdat hij in het parlement te weinig informatie gaf over de zaak.

De Tandt verwijt op haar beurt Glenn Audenaert, directeur van de Brusselse gerechtelijke politie, lasterlijke aantijgingen en schending van het beroepsgeheim. Op 25 augustus 2009 werd de Tandt geschorst.

.

Het Zwitserse Bundesgericht (Federale Hof) bevestigt: het Ausschaffungsinitiative (volksraadpleging over het uitwijzen van criminele vreemdelingen en profiteurs van de sociale zekerheid) is rechtsgeldig.

Of de SVP / UDC de kiezers voldoende ingelicht heeft over de problemen bij het in de praktijk brengen van het uitzettingsinitiatief volgens het internationale recht, speelt volgens de rechters in Lausanne geen rol.    Het SVP/UDS-referendum “voor de uitzetting van criminele vreemdelingen” werd eind november door de kiezers en de parlementen aangenomen.  Reeds vóór het referendum had een kiezer uit Solothurn zich tot het gerechtshof gewend om de ongeldigheid van het latere resultaat te bekomen.

De rechters in Lausanne hebben zijn klacht nu afgewezen.  De man had als argument aangevoerd dat de SVP/UDC verzuimd had te vermelden dat het uitzettingsinitiatief niet verenigbaar is met het internationale volkerenrecht.  Zo werd door middel van het initiatief uitgesloten dat bij een uitzetting het vereiste “non-refoulement-onderzoek” (volgens internationaal recht een onderzoek of het leven van de uitgewezene niet in gevaar is in het terugkeerland) zou plaats vinden.  Bovendien zou het tegen het EU-verdrag over het vrije verkeer van personen stoten en om die reden niet uitvoerbaar zijn.  De SVP/UDC had volgens de eiser de kiezers moeten duidelijk maken dat de uitvoering van het uitzettingsinitiatief zou leiden tot de opzegging van de genoemde EU-verdragen en andere volkerenrechtelijke akkoorden.  De eiser heft zijn beschuldigend vingertje ook naar het Ministerie van Justititie en Buitenlandse Zaken, want zij hadden de informatie moeten vervolledigen.

Het Hof stelt in het vonnis dat partijen niet verplicht zijn objectieve details in de kiesstrijd kenbaar te maken of foute informatie te verbeteren.  Het is hun toegestaan hun eigen belangen éénzijdig, vanuit hun eigen standpunt, te uiten en te verdedigen.  Daar is niets mis mee vermits de mondige kiezer op de hoogte is van het eventuele subjectieve feitenmateriaal der politieke partijen en hij door het federaal parlement neutrale informatie over het thema van het referendum ter beschikking gesteld kreeg.

Dat de omzetting van het uitzettingsinitiatief volgens de grondwet en het internationaal volkerenrecht niet gemakkelijk zou zijn was algemeen bekend.  Bij de voorafgaande verduidelijking werd herhaaldelijk erop gewezen.  Het probleem was juist hét thema bij de talrijke discussies voorafgaand aan het referendum.

De klacht van de eiser dat de kiezer bij de neus genomen werd en dat het resultaat van het referendum niet uit vrije wil tot stand gekomen is, werd als ongegrond beoordeeld.  Bovendien ging het Hof niet in op de eis dat alle federale rechters van SVP/UDC-signatuur hun ontslag zouden moeten nemen.  Volgens het vonnis zijn zulke eisen ontoelaatbaar als ze uitsluitend met de partijkaart van een rechter gestaafd worden. 

Nog een opmerking in de rand: aan dit vonnis heeft géén SVP/UDC-rechter meegewerkt want in de kamer van dit gerechtshof is de partij niet vertegenwoordigd…

Floriaan Terbeke

Elke schooldag vinden er in ons land zestien geweldsdelicten plaats in onderwijsinstellingen. Dat blijkt uit cijfers van uittredend minister van Binnenlandse Zaken Annemie Turtelboom (Open Vld), die door partijgenoot en senator Guido De Padt werden opgevraagd.

Veertien van de zestien gevallen houden opzettelijke slagen en verwondingen in. In gemiddeld meer dan één geval is er sprake van een seksueel misdrijf.

In de periode van 2008 tot en met het eerste kwartaal van 2010 werden er eveneens acht moorden en doodslagen vastgesteld.

In heel 2008 zouden in de Belgische scholen 2.916 geweldsdelicten zijn geweest. Een jaar later ging het om 2.994 feiten en in het eerste kwartaal van 2010 om 1.032 feiten.

Van alle geweldsdelicten situeerde 41 procent zich in Vlaanderen. Wallonië is goed voor 46 procent en Brussel voor 13 procent.

Tot zover dit bericht uit Vandaag.be.

In de stad van allah bestaat er een overeenkomst tussen de instellingen van het stedelijk onderwijs en de politie, om bij gewelddelicten direct een discrete interventie te laten plaatsgrijpen, zonder dat hier ruchtbaarheid aan gegeven wordt.  Wij vragen ons af of deze tussenkomsten opgenomen worden in de statistieken van binnenlandse zaken ?  Burgemeester Janssens van Antwerpen doet er jaren alles aan om vervelende waarheden uit de media te houden. Zeker nu met het oog op de komende gemeenteraadsverkiezingen in 2012.  Per se willen aantonen dat de multiculturele samenleving een zegen is voor de menschen, is een hachelijke opgave.  Janssens is een ramp geweest voor deze stad.

Ray

In de fysica is het een eenvoudig gegeven: als er ergens een vacuüm ontstaat en de omhulling lek is, dan zal dit vacuüm zich vullen met dat wat zich buiten de omhulling bevindt.  Met andere woorden: wie geen eigen Leitkultur heeft, moet er zich niet over verbazen dat een andere cultuur in de plaats komt.    Tot deze vaststelling konden jonge Oostenrijkse ouders komen toen de vader ’s nachts bij zijn 6-jarig geopereerd dochtertje wou blijven.  Al bij de aanmelding in het Weense SMZ Ost (Sozialmedizinisches Zentrum Ost) moesten de ouders zich schriftelijk akkoord verklaren dat de moeder – en niet de vader – bij het meisje mocht waken. 
Een bericht uit de Kronenzeitung:

“Sinds september had ons dochtertje al de zevende opeenvolgende angina, zo vertelt de anoniem blijvende moeder.  We maakten een afspraak voor de operatie en in het voorafgaand gesprek moest ik een akkoordverklaring ondertekenen dat ik ’s nachts bij ons dochtertje zou waken, want dat mijn man niet toegelaten wordt.”

Niet toegelaten?  Hoezo?  De verklaring van de dokters is duidelijk: „Mocht een moslimmoeder ’s nachts bij haar ziek kind in het ziekenhuis willen blijven, dan staan de moslimvaders niet toe dat zich in dezelfde kamer een niet-moslim man bevindt.” 

Het gezin reageert verrast: “Wat indien een man alleenstaande ouder is?  Mag die dan niet bij zijn dochter blijven?” 

Dit speelde zich af in Wenen, maar Oostenrijk is met deze houding geen uitzondering.  Wij, West-Europeanen, laten ons door achterlijke jaloerse immigranten voorschrijven welke spelregels in onze ziekenhuizen gelden.  En in de scholen, én in de zwembaden.

Nog maar eens wordt duidelijk dat een grondwet en een rechtssysteem niet voldoen als Leitkultur, want er wordt pas ingegrepen als het rechtssysteem op gang gebracht werd.  99% van de dagelijkse omgang tussen mensen wordt door de zeden en gebruiken bepaald. 

Het wordt hoogste tijd dat de Europeanen eens een richtlijn voor omgangsvormen in hun landen opstellen en het als voorwaarde aan een verblijfsvergunning koppelen.

Eigenlijk is het klaar als pompwater: wie onze omgangsvormen niet kan accepteren, staat het vrij terug te keren naar hun herkomstland.  Wij worden stilletjesaan de paria’s in ons eigen land.

 Floriaan Terbeke

 Bron: Kronenzeitung

Emeritus hoogleraar en ex pater-jezuïet Etienne Vermeersch mocht in HLN en op onze vermaarde zender zijn filosofisch licht laten schijnen.  Heel af en toe mag er iets politiek-incorrects geschreven of gezegd worden.  Vanzelfsprekend op voorwaarde dat de stellingname of uitspraak niet van een Vlaams Belanger komt. 

Zo verklaarde de jezuïet op 9 maart: “In plaats van huizen te bouwen in ontwikkelingslanden, zouden we die arme rakkers beter geld geven om zich te laten steriliseren.” Het gaat hier niet om een misverstand, verder in het artikel zegt de professor zeer concreet : “In plaats van 1000 dollar te geven voor een nieuw dak in Haïti, zouden we beter 1000 dollar geven aan elke Haïtiaanse vrouw die zich wil laten steriliseren”.

De wereldbevolking groeit immers aan met EEN KWART MILJOEN PER DAG (91 miljoen per jaar of 1 miljard per 11 jaar) In de Derde Wereld, welteverstaan.  Die Derde Wereld hebben we ons in huis gehaald, want die kientjes moeten volgens de politiek-correcte bijbel onze welvaart, onze sociale zekerheid, onze pensioenen redden…

In Denemarken proberen ze het ietsje omfloerster dan Vermeersch aan te pakken: zij sturen vroedvrouwen in de islamitische parallelle maatschappij.  Zij worden op huisbezoek in de moslimgetto’s gestuurd met het doel informatie te verschaffen over anticonceptie en gezinsplanning. Sexuele voorlichting is in de sexueel-repressieve moslimcultuur in het algemeen een taboe en volgens de Deense vroedvrouwen ontstaat daaruit een bloeiend bijgeloof en foutieve informatie (o.a. dat vrouwen tijdens de borstvoedingsperiode niet zwanger kunnen geraken).  

In de meeste moslimmaatschappijen geldt een hoog kinderaantal als een hoge sociale status.  Bovendien is het bij collectivistische structuren in het algemeen gebruikelijk dat ouders veel kinderen hebben om zichzelf economisch te beschermen bij het bereiken van een hoge leeftijd.  In het westen is kinderen krijgen en opvoeden niet goedkoop en de volwassen kinderen kunnen zelf over hun verdiende geld beschikken.  Bovendien leven wij in een welvaartstaat met een pensioenregeling. In westerse culturen is het belangrijk niet méér kinderen ter wereld te brengen dan het aantal dat men zelf op een verstandige manier kan opvoeden en onderwijs laten volgen. 

Indien men echter uit een compleet andere cultuur komt, is het voor een moslim(a) al moeilijk genoeg zich in onze democratische hightechmaatschappij te integreren.  Als die migranten (vooral de vrouwen) dan nog bovendien een boel kinderen ten laste hebben, zal het voor hen zeker niet gemakkelijker zijn de tijd en energie te vinden om een taalcursus te volgen, te gaan werken en in het algemeen deel uit te maken van onze maatschappij.  Bijgevolg is gezinsplanning een noodzakelijk element voor een succesrijke integratie.
 
Bron: HLN en Europenews

De Standaard heeft een leuk en surrealistisch belgisch verhaal op de kop weten te tikken.

Op de Romeinsesteenweg in de buurt van de Heizelpaleizen, rij je met de wagen maar best aan de juiste kant van de weg. De ene helft is opgeknapt. Dat is de Wemmelse kant. De andere helft ligt nog vol putten. Dat is de Brusselse kant.  

De Romeinsesteenweg is een bron van gehakketak want hij ligt op het grondgebied van de stad Brussel, de Vlaamse gemeenten Wemmel, Grimbergen en Vilvoorde — en voor een stukje is zelfs het Brussels Gewest bevoegd.

Er was een afspraak tussen de stad Brussel en de Vlaamse gemeenten om de steenweg te laten vernieuwen en de kosten te delen. Het Wemmels-Brusselse deel zou in 2012 aan de beurt zijn. Maar daarop kon Wemmel niet wachten. De putten waren te groot, vond het gemeentebestuur.

Vorige donderdag lag er een laagje asfalt, zo berichtte Brussel Deze Week. Netjes alleen op de Wemmelse helft. Brussel reageerde meteen boos vanwege deze solo slim die een akkoord doorkruist waar twee jaar over onderhandeld werd.

Het lijkt voor de hand te liggen deze frictie in een communautair licht te zien maar dat gaat niet op. Wemmel is een faciliteitengemeente en de bevoegde schepen van Openbare Werken, Roger Mertens, is een Franstalige van de partij Intérêts Communaux.

Al meermaals is voorgesteld om de steenweg over te hevelen van gemeentelijk naar gewestelijk niveau. Maar de Vlaamse regering weigert alsnog het Vlaamse deel te beheren, en de Stad Brussel wil haar stuk niet afstaan aan het Brussels Gewest omdat het een strategische toegang naar de Heizel is.

Terwijl ministerin Ingriet Lieten de domme fout begaat haar collega's van CD&V en NV-A in een vertrouwelijk verslag te bekladden als teflon- en betonfiguren en deze weinig vleiende commentaren rond te sturen, wordt heel het ministrabel zwikje  dat de Vlaamse Regering vormt, door de realiteit gewikt en gewogen als een stelletje wanbetalers.

De dames en heren die het voorbeeld zouden moeten geven qua commerciële correctheid en financieel fatsoen, gedragen zich als potverteerders die dure bestellingen plaatsen, goederen laten leveren, diensten doen uitvoeren en vervolgens de uitverkoren leveranciers laten wachten op hun geld. Noem dit gerust bedrieglijk opzet, financieel onfatsoen en moreel verwerpelijk gedrag.

Het was LDD-er Lode Vereeck die de cijfers opvroeg op eind december 2010 toen een betalingsachterstand van 130 miljoen euri genoteerd werd.  Het gaat zowel om goederen, diensten als subsidies die te laat betaald worden.

"Als een ander dit doet, staat de deurwaarder klaar", aldus Vereeck. "Grote firma's en instellingen kunnen dit opvangen, maar voor kmo's betekent dit vaak de doodsteek."

Vlaams begrotingsminister Philippe Muyters ziet verschillende oorzaken voor de betaalproblemen : een fout ingeschat betaalritme, een ongelukkige timing qua facturering van de tegenpartij en een kastekort. Je moet echt Philippe Blunders heten om je leveranciers te beschuldigen van een "ongelukkige timing inzake facturering", als je weet aan welke stringente voorwaarden leveranciers gebonden zijn, vooraleer dezen een factuur mogen opmaken voor de Vlaamse Gemeenschap. Wat een domme, arrogante opmerking. En wat met de subsidies, vriend Blunders ?  Die data bepalen jullie zelf via ondermeer beheersovereenkomsten of andere engagementen. Als je voor een bescheiden jaarbegroting van rond de 25 miljard niet bekwaam bent de uitgaven te beheren, dan ben je inderdaad een knoeier.

De lezer herinnert zich ongetwijfeld nog de slogan van de eerste Vlaamse minister-president Gaston Geens : "Wat wijzelf doen, doen wij beter".  Daar blijft intussen niets meer van over.  Zelfs de schijn wordt niet meer opgehouden.  Afgunst en misplaatste profileringsdrang van onbekwame figuren die niet in staat zijn behoorlijk samen te werken en fatsoenlijk met ons aller centen om te springen, dat is de realiteit.  Ingriet Lieten is bovendien een niet-verkozen ministerin in deze Vlaamse Regering, net zoals Philippe Blunders. Je zou verplicht worden op de lange duur Freya Vandenbosche een genie te noemen.

Ray

Voor oud-premier en multimiljonair Jean-Luc Dehaene (CD&V) is het duidelijk. Nieuwe verkiezingen zouden de situatie nog ingewikkelder maken. Dus als het nog 500 dagen moet duren, dan moet het maar, zegt hij in een interview met De Standaard.

Hiermede bevestigt Dehaene dat ook hij lak heeft aan de politieke mening van de belgische kiezers, zoals trouwens de meeste vooraanstaande politici. Juist, laten we inderdaad het oordeel van het klootjesvolk buiten beschouwing. De domme burgers hebben het al genoeg verknald met de huidige samenstelling van het parlement. De kans dat de invloed van de verzamelde pro-Vlaamse partijen nog zou toenemen, mag in geen geval overwogen worden. Er moet net zo lang gesjoemeld worden tot er opnieuw een monstrueus akkoord gesloten wordt, dat niemand bevredigt maar dat vooral de geldstromen van Vlaanderen naar Brussel en Wallonië overeind houdt.  Dat het land B inmiddels aan de rand van het bankroet staat, is een probleem voor later. De multimiljonair uit Vilvoorde staat bekend om zijn politieke compromissen die met misbruik van veel openbaar geld gesloten werden.  Tegelijk heeft hij steeds zorg gedragen voor een groeiend eigen familiekapitaal : voor wat, hoort wat en graaien is nu eenmaal eigen aan gearriveerde politici.  Over het aantal mandaten dat Dehaene bekleedt in het bedrijfsleven is al genoeg geschreven, evenals over zijn bijverdienste in het Euro-parlement waar hij omzeggens nooit verschijnt.

Dat de koning mensen blijft uitsturen, vindt Dehaene geen probleem. "Toen ik in 1988 honderd dagen vroeg aan de koning, noemde men dat 'ongezien'. Wel, als ze nu vijfhonderd dagen nodig hebben, zal dat ook 'ongezien' zijn. Ik wil daarmee niet zeggen dat het zeker 500 dagen moet duren. Maar als het moet, dan moet het maar."
 
Hij voegt daar aan toe dat momenteel "de toekomst te weinig wordt voorbereid. De verdienste van Leterme en zijn regering is dat ze de zaak beheren. Maar we moeten wel vooruit", dixit de neo-kapitalist. "Mijn stelling is altijd geweest: als je iets kan doen, doe dat dan gewoon, want anders blijf je ter plaatse trappelen. Zowel bij de staatshervorming van 1980, 1988 of 1992 wist ik dat er nog andere stappen moesten volgen. Maar dat was geen reden om niets te doen."
 
Over de N-VA zegt Dehaene dat "de grootste partij van Vlaanderen zal moeten leren compromissen afsluiten. Blijkbaar hebben ze het daar nu moeilijk mee. Ze zijn gebiologeerd door de druk van de volgende verkiezingen. Wie geen compromissen wil sluiten, blijft beter weg uit de politiek."

De geldverzamelaar rept met geen woord over de korte en mislukte pogingen die hijzelf in opdracht van de keuning ondernomen heeft om de toestand te ontmijnen.  Evenmin een woord van aandacht over de bemiddeling van partijvoorzitter Beke. 

Ray

Wie in Vlaanderen komt wonen, moet zich aanpassen. Dat meldt Vlaams minister van Binnenlands Bestuur, Inburgering en Vlaamse Rand Geert Bourgeois (N-VA).

De politicus deed die uitspraak in La Libre Belgique. Volgens hem moet elke inwoner van Vlaanderen zich aan de Nederlandse taal aanpassen. Hij noemt Franstaligen in Vlaanderen "Vlamingen die geen Nederlands spreken en die rechten en plichten hebben".

Bourgeois zegt in het interview ook dat het "gedaan moet zijn met de boodschap te verspreiden dat we racistisch zijn". Niet-Nederlandstaligen kunnen hun eigen taal spreken, maar de bestuurstaal is Nederlands.

De faciliteiten zijn in het leven geroepen als een "tijdelijk mechanisme" om de integratie van nieuwkomers te vergemakkelijken. "De Franstaligen hebben altijd geprobeerd om een ander discours te houden door te stellen dat het gaat om een definitief verworven recht, wat niet het geval is", besluit Bourgeois.

Dit is duidelijke taal van Bourgeois waar wij het vanzelfsprekend mee eens zijn. Hopelijk is dit ook de mening van de President van de N-VA en wordt er gestreefd naar de afschaffing van deze belachelijke en a-sociale faciliteiten.  Wie na + veertig jaar niet voldoende Nederlands kent om de officiële berichten van de gemeente te bevatten, is een doelbewuste analfabeet of een onderontwikkelde waar de maatschappij helaas niet langer voor verantwoordelijk kan zijn.  Au revoir, endouilles !

Bron : de media

Ray

Neem de inkomsten uit Arabische olie weg, en de motor van global jihad sputtert en valt spoedig stil.

Een utopie? Neen, integendeel.

Sinds 2007 onderzoekt de Engelse firma CELLA ENERGY een soort "superbrandstof" die weinig koolwaterstoffen uitstoot, vrij milieuvriendelijk kan worden geproduceerd en zich laat tanken in conventionele verbrandingsmotoren zonder al te veel aanpassingen.

Na drie jaar onderzoek is de firma klaar met de brandstof. Het is waterstof maar in een andere vorm. Zoals u allicht weet kan waterstof alleen worden opgeslagen en getankt onder hoge druk en onder extreme koeling. Cella Energy heeft dat probleem opgelost, zodat deze nieuwe brandstof nu gewoon gelijk benzine kan worden getankt en opgeslagen.

En hier is het goede nieuws: de kostprijs aan de pomp zou tussen 0.25 en 0.30 euro per liter bedragen. Die goedkope prijs in combinatie met de te verwaarlozen uitstoot is eigenlijk te mooi om waar te zijn maar hoe dan ook reeds bevestigd met een patentname door de firma CELLA.

Wel waar wachten we nog op, hoor ik u denken? Welnu, de grote oliemaatschappijen en de "elites van het grootkapitaal" voelen de bui hangen en werken Cella met alle middelen tegen om de brandstof via hun distributienetwerken aan te bieden aan de consument en het bedrijfsleven.

Het loont de moeite om hier ruchtbaarheid aan te geven en alzo de wereld kond te maken dat deze brandstof bestaat. Een beetje druk op het politieke establishment en de opinievormers in het hele Westen kan hieromtrent wonderen doen.

Meer info over deze brandstof vindt u bij CELLA ENERGY via deze link : cellaenergy.com 

Stradi

Hong-Kong maakt sedert 1997 deelt uit van de Chinese Volksrepubliek  met bevoorrecht statuut, dat tot 2047 in voege blijft. De regering in Peking houdt zich tot hiertoe zorgvuldig aan deze overeenkomst.  De Hong-Kongers hebben een grotere bewegingsvrijheid en een ruimere vrije meningsuiting dan de rest van China.

Wij hebben ons dertig dagen bewust afgesloten van alle belgische wantoestanden om ons intens onder te dompelen in de adembenemende verwezenlijkingen die het Verre Oosten te bieden heeft.  Stel u voor : gisteren, zaterdagmorgen 12 maart  tjokten wij nog door het gigantische Peking, dat meer inwoners telt dan Nederland (17 miljoen) en de week voordien waren we in Shanghai dat de bevolkingen van Nederland, Vlaanderen en Denemarken samen,  benadert (27 miljoen).  Zijn dit nog leefbare stedelijke gemeenschappen die hun inwonersproblemen beheersen ?

Deze cijfers zijn ramingen, want er lopen, niettegenstaande alle strenge controles, miljoenen illegale inwijkelingen rond uit het agrarische binnenland. Deze twee steden vormen de uithangborden van het "Chinese Land van het Midden" dat tijdens het obligate Partijcongres van voorbije week de economische groei teruggeschroefd heeft tot 7% op jaarbasis.  China heeft 1,35 miljard inwoners van wie 50 miljoen lid zijn van de communistische partij die zonder enige tegenspraak haar zin doet en haar plannen drastisch en zonder tegenspraak ten uitvoer brengt.  Een natte droom voor de duizenden dictatortjes in Europa.

Wij waren op tocht met een internationale groep, onder wie twintig Vlamingen en een tiental franstalige weledelgeborenen uit Bruxelles en "Knokke-le-Zoute". Ons voornemen was duidelijk : wij zouden niet aan politiek doen. Willem Elsschot was echter  even uit onze gedachten verdwenen : tussen droom en werkelijkheid staan praktische bezwaren in de weg.

Gedurende een maand hebben wij met de meerderheid van deze twintig  Vlamingen, als ijverige missionarissen het woord van Vlaanderen verspreid zonder pathos, noch fanatisme, met gedegen argumenten, met de logica van de waarheid en tussendoor gesteund door de botte domheid van de franstalige jammerhouten die enkel in staat waren zich te uiten in hun bargoens dieventaaltje. Frans stond in dat internationale milieu op hetzelfde niveau als Swahili en de beoefenaars van het arrogante gekwaak werden als dusdanig behandeld : met een goedwillende neerbuigendheid.  "Allez, Francois, doet Manneke Pis nog eens na."

Wat vooral opviel, was de volstrekt unanieme houding en argumentatie van al de Vlamingen over de partijgrenzen heen  : het land B gaat voor de bijl door de arrogante taaldwang van de franstaligen én hun niet ophoudende financiële eisen.  Een van de Vlaamse vrienden vertelde bij het afscheid aan Britse en Amerikaanse reisgenoten, dat hij dringend terug aan de slag moest om geld te gaan verdienen om de Walen in leven te houden. Zo'n gevatte uitspraak is meer waard dan een ingewikkelde poging om de transfers uit te leggen

Het bleek al na enkele dagen dat het kluitje Vlamingen dat wij vormden op heel wat sympathie kon rekenen omdat wij ons uit de slag trokken in verschillende talen. Zeer veel buitenlanders bleken geïnteresseerd in de belgische crisis, zeker na het behalen van de belgische kampioenstitel,  en zij begrepen niet dat een land bijna een jaar zonder regering kan bestaan. Lopende zaken of  een overgangsregering, dat zijn in een normaal democratisch bestel, uitzonderingsmaatregelen van hooguit enkele weken. Erg  dankbare opmerkingen, die wij aangrepen om het belgische artificiële onland met enkele welgemikte torpedo-voorbeelden de dieperik in te boren.  Waterhoofd Brussel met zijn 1 miljoen inwoners, een eigen regering met parlement, 19 burgemeesters en circa 700 politieke mandatarissen, illustratief voorgesteld met een gegoogelde foto van het Brussels drankorgel, burgemeester Freddy Beulemans, vormde vaak een hilarisch hoogtepunt.

Daartegen waren de franstaligen met hun eeuwige  "je ne comprends pas"- gejammer niet opgewassen. Zij hingen samen met een groepje aanstellerige staatsfransen en enkele minoritaire Quebec-Canadezen en even gefrustreerde Zwitsers. De man uit Knokke-le-Zoute die er de eerste dagen prat op ging dat hij niet bilingue was, versomberde met de dag toen hij de Vlaamse ambassadeurs bezig zag en hoorde die in wisselende opstelling kontakten hadden met Zweden, Ieren, Amerikanen, Engelsen, Duitsers, Denen, Canadezen, enz.

Wij hebben ons serieus de vraag gesteld hoe het komt, dat binnen de internationale organisaties, zoals ondermeer de Verenigde Naties of de Raad van Europa, de belgische Vlamingen er niet beter in gelukken zich te profileren als goedmenende, democratische  en overtuigde burgers die géén enge, xenofobe lieden zijn.  Wij waren in onze vrijwillige rol echter niet gehinderd door de dubbelzinnige hypocrisie van de belgische leugen. Een reden te meer om correct maar kordaat het belgische pornowinkeltje te sluiten.

Ray 

Zicht op de financiële wijk Pudong in Shanghai. Om 22 uur worden de lichten gedoofd.

(foto's : Gerda)

Uit het recent antwoord van staatssecretaris voor Maatschappelijke Integratie Philippe Courard (PS) op parlementaire vraag nr. 58 blijkt dat de uitgaven voor ‘dringende medische hulpverlening’ aan illegale vreemdelingen in 2009 maar liefst 39.836.986 euro bedroegen. Op tien jaar tijd gaat het bijna om een vertienvoudiging: in 2000 ging het om 4.623.523 euro.

Er zijn twee factoren die de stijging verklaren: de toename van het aantal illegalen en de steeds ruimere interpretatie van het begrip ‘dringende medische hulpverlening’. Dit laatste blijkt uit het feit dat het niet alleen gaat om spoedeisende behandelingen, maar ook om luxe-ingrepen zoals een neuscorrectie of ivf-behandeling. Ook abortus, prenatale consultatie of borstvoedingsbegeleiding, kortom alle medische verrichtingen waarvoor RIZIV-nomenclatuur bestaat, behoren tegenwoordig tot het gamma van de ‘dringende medische hulpverlening’. België dreigt zo niet alleen het OCMW van de wereld te zijn, maar nu ook nog de uitverkoren ziekenhuisbestemming.

Het Vlaams Belang heeft de voorbije jaren parlementaire vragen gesteld over de oorzaken van de explosieve toename van de uitgaven inzake gezondheidszorg voor illegaal verblijvende vreemdelingen. Op de vraag of er misbruiken vastgesteld werden, bleef de bevoegde staatssecretaris evenwel het antwoord schuldig: hij ‘wenst geen speculaties te doen’ en ‘het is voor zijn diensten onmogelijk om een adequate analyse te maken van de redenen van de stijging’. Van een beleidsman kan men het eerste antwoord aanvaarden, het tweede zeker niet.

Het Vlaams Belang vraagt dat een grondig onderzoek wordt uitgevoerd naar de oorzaken en wil een lijst van medische tussenkomsten die in geen geval als ‘dringende medische hulpverlening’ kunnen aangemerkt worden.

Voorts moet een einde worden gesteld aan het gedoogbeleid tegenover illegalen door werk te maken van actieve opsporing en effectieve uitwijzing. Het blijft onaanvaardbaar dat de kans op regularisarie zowat tien keer groter is dan de kans op repatriëring.