In onze brievenbus : het belgisch leger

Uit de Nieuwsbrief van Goldonomic, een beleggersblad.

De voorbije acht dagen heb ik honderden berichten, analyses en commentaren gelezen om mezelf (een leek op dit gebied) een betrouwbaar beeld te proberen geven over de omvang van de nucleaire ramp in Japan, en de humanitaire, economische, en geopolitieke gevolgen ervan. Dat bleek enorm moeilijk te zijn: de materie is complex, er is veel ontbrekende informatie, en de berichten spreken elkaar geregeld tegen.

Ik was begonnen met het samenstellen van een dossier over Japan, maar dat wordt steeds achterhaald door meer feiten. Laat ik het daarom maar houden bij een beknopte opsomming van mijn bevindingen:

1. Ik maak me sterk dat het probleem wordt geminimaliseerd door de Japanse overheid en het energiebedrijf TEPCO, alsook door de lobbygroepen voor kernenergie. Ook wordt niet alle informatie vrijgegeven. Zo mag het bedrijf dat verantwoordelijk is voor het maken van warmtegevoelige opnames naar verluid zelf de beelden niet bekijken, en wordt ook het brede publiek hiervan verstoken.

(Afgaande op historische precedenten en de ervaring van verschillende klokkenluiders vandaag en in het verleden, is het een goede vuistregel om je eigen onderzoek te doen en niet zomaar de geruststellende berichten van de autoriteiten te geloven.)

2. De omvang van het probleem is potentieel van de grootte-orde van de ramp in Tsjernobyl, door de enorme hoeveelheid nucleaire brandstof die op de site aanwezig is. Over het precieze aantal ton lopen de meningen uiteen, maar dat het om een veelvoud gaat van de 180 ton uranium in Tsjernobyl is zeker. Daarbij is er ook een zekere hoeveelheid van de gevaarlijke (plutonium bevattende) MOX-brandstof op de site aanwezig. Bij een volledige meltdown smelt de uraniumbrandstof tot een lava-achtige massa en kan het door het beschermende omhulsel van de reactor heen branden. Een grote explosie behoort daarbij tot de mogelijkheden, waarbij de nucleaire brandstof tot 500 meter de lucht in zou kunnen worden gekatapulteerd. Ook maakt men zich nu al zorgen dat het koelwater (en later misschien de brandstof zelf) in contact komt met het grondwater—en zo in de waterleidingen van de huishoudens terecht zou kunnen komen.

3. De actie om het probleem in te dijken, dwz. de nucleaire reactoren en bassins van gebruikte staven koel genoeg te houden, is een werk dat op z'n minst maanden zal duren—waarbij nog van alles fout kan lopen. Het gebruik van zeewater als koelmiddel heeft bovendien met zekerheid tot aantasting van beschermende hulzen geleid, waardoor een Tsjernobyl-eindfase—het dichtcementeren van de reactoren in een grote sarcofaag bijna onvermijdelijk is geworden.

4. Het feit dat vier van de zes reactoren in de problemen zitten, met daarbij nog honderden tonnen verbruikt maar potentieel smeltend nucleair afval, vergroot de kans op een catastrofale uitkomst aanzienlijk. Als op één plaats de straling plots veel grotere proporties aanneemt, wordt het koelen van de brandstof op andere plaatsen bemoeilijkt omdat die plaatsten dan niet of nauwelijks benaderbaar worden door mensen. Dat zorgt dan weer voor nieuwe problemen, enzovoort. Het uiteindelijk resultaat kan dan zijn dat men gewoon van buitenaf zoveel mogelijk zand, beton en stabiliserende chemicaliën op de smeltende brandstof gooit, en dan hoopt dat de betonnen vloer onder de reactoren het uithoudt en het ook niet tot een explosie komt.

5. Officiële informatie kan rechtstreeks bij de bron gevolgd worden op de websites van Tepco, IAEA, het JAIF, en het NISA.

6. Vandaag werd rook waargenomen boven twee reactoren. Nog maar eens het bewijs dat het probleem verre van opgelost is.

Tuur Demeester - Goldonomic

 Duizenden Portugese werknemers hebben zaterdag 19 maart betoogd in Lissabon tegen de regeringsmaatregelen.

De spanning en onvrede in Portugal loopt op : het land wordt geconfronteerd met een interne politieke crisis en tegelijk met zware financiële lasten, waarvoor de internationale gemeenschap zal moeten bijspringen.

Portugal wordt geregeerd door een socialistisch minderheidskabinet dat beroep doet op de centrum-rechtse oppositiegroep (PSD) om een vierde soberheidsprogramma op één jaar tijd door te voeren. Het vertrouwen tussen de regerende minderheid van premier José Socrates en de PSD-oppositie van Pedro Passos Coelho is verdampt, zoals gebleken is tijdens een ultiem gesprek van 20 maart.

Socrates zet alles op alles.  Na een laatste onderhoud met de sociale partners zal hij vandaag, woensdag, aan het Parlement de nieuwe soberheidsmaatregelen voorleggen.  De bedoeling is een begroting voor het lopende jaar  uit te voeren met een tekort van 4,6% van het Portugese BNP en voor 2012 een ambitieuze 3% te bereiken.

Hiervoor moet ondermeer aan de pensioenen van meer dan € 1500 per maand geknabbeld worden, zullen de gezondsuitgaven verminderd worden evenals de werkloosheidsuitkeringen en de ontslagvergoedingen.

Met dit programma hoopt Socrates de financiële markten voor zich te winnen  en geen beroep te moeten doen op de EU en het IMF.

De oppositie verwijt de regering dat ze afspraken zou gemaakt hebben met de Europese Centrale Bank zonder overleg gepleegd te hebben en de Portugese bevolking op de hoogte gebracht te hebben van de nieuwe maatregelen. "Het gaat niet langer op de Portugezen te onderwerpen aan telkens nieuwe besparingsmaatregelen : de crisis is niet langer te vermijden" aldus Pedro Passos Coelho. Waarnemers achten de kans op een ontslag van de regering Socrates bijna onvermijdelijk, als de oppositie voet bij stek houdt. Deze crisis doet zich uitgerekend voor op het moment dat de EU-regeringsleiders aanstaande donder- en vrijdag de defensiemaatregelen voor de euro moeten finaliseren.

Ook in Portugal wordt in politieke middens vooropgesteld dat nieuwe verkiezingen geen oplossing zouden bieden.  De rente die Portugal moet betalen voor verdere leningen bevindt zich in de omgeving van 7,5%.  In financiële middens is men ervan overtuigd dat Portugal verplicht zal worden, beroep te doen op externe steun.

Ray

Kadaffi schreef een brief naar Hoessein Obama met volgende aanhef :

"Aan onze zoon, Excellentie Mr. Baracka Hussein Obama.  Ik heb je in het verleden al gezegd, dat als Libië en de Verenigde Staten van Amerika oorlog zouden voeren, wat god verhoede, dat jij altijd een zoon zal blijven. Het beeld van jou zal nooit veranderen."

Ook Sarkozy, David Cameron en de Koreaan Ban Ki Moon kregen een brief van de Libische moordenaar : "Libië is niet van jullie, Libië is voor de Libiërs. De resolutie van de Veiligheidsraad is ongeldig, gezien zij niet in overeenstemming is met het charter dat verbiedt tussen te komen in binnenlandse aangelegenheden."

Het land B werd nog niet aangeschreven, zeer tot treurnis van vechtjas de Crem en de Zalvende van Buitenlandse Zaken, Vanackere.

Bron : The Times of India

Het Nieuwsblad brengt vandaag het hilarische of zo u wil, komi-tragische verhaal van de repatriëring van de landgenoten die uit Japan weggehaald werden door de onvolprezen belgische overheid.

De pauselijke zegen Urbi et Orbi zal dit jaar gegeven worden door de heer Obama.

Gisteren was het niet alleen de officiële eerste dag van de lente, maar ook anti-racismedag. Dat laatste hebben wij totaal over het hoofd gezien, waarvoor onze welgemeende verontschuldigingen bij onze lezers, vrienden, vijanden, alle openbare instanties, het Spionnencentrum, onze Franstalige overheersers, de Europese Unie, de oorlogvoerende landen in Libië, alle Wereldorganisaties die wij gul onderhouden met onze bijdragen, Martine Tanghe met haar gecorrigeerde oogleden en haar werkloze collega, Phara. Niemand vergeten ? 

In Gent werd een grote symbolische actie opgezet : men wilde het wereldrecord handjesschudden verbreken. Daarvoor waren 5.600 mensen nodig. Het werden er maar 2.905. Geen record, maar de deelnemers zijn wel tevreden over het signaal dat ze gegeven hebben. De moslimextremisten die geen handjes schudden met onreine vrouwen, waren ook heel opgezet met deze poging, maar helaas verhinderd om deel te nemen.

Wat men al niet doet, om de burgers geestelijk te stroomlijnen : om de politici van het land B te verplichten een regering te vormen, wordt ons verboden seks te hebben en om de discriminatie tegen te gaan, moeten we mekaars handjes schudden en mekaar feliciteren dat onze beschaving naar de haaien gaat. Wat zal het volgende zijn ?  Het parlement omvormen tot een frituurtent en een Sumo-worstelpartij tussen De Wever en Janssens, zodat we geen gemeenteraadsverkiezingenverkiezingen moeten houden in 2012 : de politiek is slechts spektakel.

Savat

Nederlandse en Duitse geologen beweren dat Nederland het risico loopt te worden getroffen door een zware aardbeving. Vooral Limburg is een risicogebied. 'Het is een kwestie van tijd'.  

Volgens de geologen kan Nederland worden getroffen door een beving van 7.0 op de schaal van Richter, meldt het tv-programma Een Vandaag.

Kerncentrales
De geologen zijn verbonden aan de Vrije Universiteit en de Universiteit van Aachen.

Bij de bouw van gebouwen en wegen wordt volgens hen geen rekening gehouden met aardbevingen. Ook chemische fabrieken en kerncentrales zijn niet bestand tegen een krachtige aardbeving, aldus de geologen.

Roermond
De wetenschappers ontdekten dat bevingen van 7.0 op de schaal van Richter honderden jaren geleden voorkwamen in en rond Limburg. Dat zou volgens hen dus weer kunnen gebeuren.

De sterkste beving die ooit in Nederland gemeten is, was in Roermond in 1992. Die had een kracht van 5,8 op de schaal van Richter.

Door Robin van der Kloor @ Elsevier

Iets voor 15 uur Belgische tijd zijn de Belgische F16's voor het eerst ingezet in de militaire operatie in Libië. Dat heeft minister van Defensie Pieter De Crem deze namiddag in de Kamer gezegd. Vier Belgische F16's helpen mee om het door de VN uitgevaardigde vliegverbod boven Libië af te dwingen.

De Kamer heeft intussen zo goed als unaniem ingestemd met de Belgische deelname aan de militaire operatie in Libië. De ministerraad bevestigde om 14 uur de deelname van ons land aan een internationaal militair ingrijpen dat een einde moet maken aan het geweld in Libië. Ons land zet F-16's in om het vliegverbod boven het land af te dwingen. Daarnaast zal een Belgische mijnenveger ingezet worden om het wapenembargo tegen Libië te handhaven. Van het inzetten van Belgische grondtroepen zal geen sprake zijn, benadrukte premier Yves Leterme deze namiddag in de Kamer.

De regering heeft al de 'rules of engagement', de inzetregels, voor de Belgische militairen goedgekeurd. Wat die precies zijn, kon defensieminister De Crem om veiligheidsredenen niet zeggen. Als de parlementscommissie die buitenlandse militaire missies opvolgt, de minister achter gesloten deuren hoort, kan dat misschien wel, liet De Crem verstaan.

De Kamer stemde rond 16.45 uur in met de resolutie die het licht op groen zet voor de Belgische deelname aan de militaire operatie. Enkel onafhankelijk Kamerlid Laurent Louis onthield zich.

Bron : Belga

PST : Wij, van Angeltjes blijven dit een ongehoorde en overbodige interventie vinden vanwege het land B dat niet eens in staat zijn eigen problemen op te lossen. Mag het ?  Ook als deze actie tijdens een regeringloze periode goedgekeurd wordt door de volksvertegenwoordiging blijft het een misplaatste interventie. Het land B kon zich niet vlug genoeg achter de VN-resolutie scharen en de levens van een aantal van onze militairen aanbieden op de internationale markt, om vooral het geschonden blazoen van deze onbestuurbare natie op te poetsen. Waarom treedt men enkel op tegen Libië en niet tegen Jemen, Bahrein of andere Prachtlanden waarvan de dictators rebellerende medeburgers vermoorden ?  Het staat nu al vast dat de talrijke conflicten in de gewelddadige moslimlanden, stromen vluchtelingen op gang zullen brengen die wij hier zullen opvangen, herbergen en met onze gulle sociale stelsels zullen verwennen.

We hebben ons standpunt terzake duidelijk uiteengezet in een artikel "Geen militair optreden met belgische troepen in Libië" van 19 maart en we herbevestigen dit persoonlijke standpunt.

Tot zover dit bericht uit Het Nieuwsblad. De hypocrisie van de socialisten is in deze aangelegenheid, die niet enkel de stad Oostende treft, maar àlle Vlaamse gemeentes, opmerkelijk. Door de klassieke truc met de duif toe te passen (1 dag werken en hops, een volledig pensioen ligt te wachten), verschuift de socialist de financiële adelating naar een ander niveau, maar dat zal de rode rakkers een zorg wezen.  Vooral onder hun druk als medelijdende mensenvriend, leiden zij niet enkel steden en gemeenten naar de financiële afgrond, maar ook nog eens hogere echelons : dat zal ze echter een zorg wezen. Socialisten blijven de meest onbekwame en onbetrouwbare bestuurders die er zijn. Een totale afwezigheid van financiële verantwoordelijkheid, behalve als het om de eigen zakken gaat, en voor de rest aan heel de wereld onze centen uitdelen.

Ray

Een leuk, nietszeggend liedje en leuke veelzeggende foto's. Wat is de internationale politiek toch een groots schouwspel. Helaas, kunnen we niet zonder, als we niet in een nog grotere jungle willen terechtkomen.

De kantonale verkiezingen die gisteren in Frankrijk plaatsvonden, konden slechts 45% van de kiesgerechtigden boeien, een electioraal dieptepunt.

De voorlopige cijfers van het Ministerie van Binnenlandse Zaken  geven volgende scores voor de eerste ronde :

Socialisten 24.88% - UMP (Partij Sarkozy) 15.75% en FN 14.22%

Er zijn meer partijen dan deze drie en de vermelde cijfers mogen niet als exact beschouwd worden. In sommige kantons wordt bovendien deelgenomen door "verscholen" kandidaten op lokale lijsten. Er is ook links, extreem-links, groen in diverse tinten enz. bij deze plaatselijke verkiezingen.

Het FN behaalt volgens de laatste berichten ruim meer dan 15%, zijnde zeker al 3% meer dan bij de vorige kantonale verkiezingen.

De werkelijke krachtsverhoudingen zullen bepaald worden in de komende weken die de finale tweede ronde voorafgaan.  De linksen hebben reeds aangekondigd dat in de kantons waar zij uit de boot dreigen te vallen, hun kiezers opgeroepen worden om de Sarkozy-kandidaat te steunen en in alle gevallen de opmars van het FN tegen te werken. "Met alle middelen" werd er nog net niet aan toegevoegd.

De verliezende UMP van haar kant, laat haar kiezers vrij voor de tweede ronde.

 Wat het FN zelf zal doen, is afhankelijk van plaatselijke toestanden. De partij behaalde haar beste resultaten in Het Noorden, het Zuid-Westen en de Midi. Op veel plaatsen verdubbelkt het FN zijn scores tegenover die van 2004.

Ray 

Onder deze titel doet Vandaag.be zijn lezers kond dat Arabische landen de coalitie steunen, terwijl in werkelijkheid slechts 1 land, de ministaat Qatar, 4 vliegtuigen zou inzetten.

Tenzij de redactie van Vandaag.be het land B reeds tot de Arabische landen rekent, want verder klinkt het als volgt :

De Golfstaat Qatar heeft beslist vier vliegtuigen boven Libië te ontplooien om deel te nemen aan een militaire interventie tegen de troepen van de Libische leider Moammar Kadhafi. Dat heeft de woordvoerder van het Franse ministerie van Defensie zondag meegedeeld.
Maandag kan ons land ook deelnemen aan de oorlog in Libië. België levert zes F16's en een mijnenjager. Het is nu wachten op het commando van de internationale coalitie.

Vandaag.be

Sinds de democratie haar intrede gehouden heeft in Tunesië, ontvluchten Tunesiërs massaal hun geliefde land.  Het blijft een raar verhaal : nu hebben ze de bewierookte democratie en ze pakken sito presto hun biezen en hun nep-Delvauxvaliesje naar de gehate Westerse racisten.

Ze zijn daar in Tunesië al zo democratisch dat men verleden week niet minder dan 37 partijen kon tellen.  Intussen kunnen het er enkele meer zijn.

De Tunesische kranten waren vol lof waren over de inzet van hun landgenoten voor de gestrande dompelaars in het grensgebied – want het zijn toch allemaal onze broeders en het is onze plicht en Allahs’ vreugd hen te helpen. In werkelijkheid beginnen de Lybische vluchtelingen ofwel op de Tunesische zenuwen te werken (… “zijn jullie onze revolutie al vergeten?  Wij zijn wel begonnen, he!”), ofwel zijn ze tot de realiteit van de dag overgestapt.  Zo loopt de stad  Ben Guerdane elke ochtend leeg richting grens, naar Ras Jedir en het kamp Choucha.  Een stormloop van verkopers, taxi’s, personenauto’s die ook een dinargraantje willen meepikken in de vorm van privévervoer, geldwisselaars, aanbod van allerlei goederen … met een ongelooflijke stijging van de prijzen als gevolg.  Tja, in een democratie geldt de wet van vraag en aanbod.

In een prerevolutionair leven was de stad Ben Guerdane een geliefde bestemming voor Tunesiërs en Libiërs met zeer schappelijke prijzen, betaalbaar voor ieders beurs.  Dat is nu veranderd : voor sommige waren is de prijs zelfs verdubbeld, zoals bv. voor benzine. Een grote maand geleden kostte 20 liter 17 dinar – dat is nu 27 dinar – want gesmokkelde waar is nu eenmaal duurder.  Ook koffie, broodjes en taxiritten ontsnappen niet aan de vooruitgang.  Vroeger kon men de prijs van een ritje afspreken; nu staat de meter op – die slaat vanzelfsprekend meer aan.  Het conflict in Libië heeft de commerce in het grensstadje doen dalen; bijgevolg moeten de prijzen stijgen om tot dezelfde handelsbalans te komen.  De inwoners trekken dus massaal richting grens en vluchtelingenkamp Choucha om hun handelswaar te verkopen.  Dit fenomeen heeft een ander tot gevolg: een kolonne privéwagens “vermomd” als taxi.  Inderdaad de meeste autobezitters hebben hun wagen omgetoverd tot taxi om de kampbewoners naar de beschaving van Ben Guerdane te brengen.  Het ritje kost 3 tot 5 dinar per persoon.  De taxichauffeurs rijden heen en weer tot in de late uurtjes.  Enkelen houden zich exclusief ter beschikking van de journalisten: eender waarheen voor de “all inclusive” prijs van 140 dinar per dag.

Overal, in het kamp of in Ras Jedir, overal tref je de vliegende handelaars aan met zowat alles wat verkoopbaar is.  De internationale hulp wordt met gemengde gevoelens onthaald: enerzijds kan men met enig fatsoen niet verklaren dat de lokale economie daardoor benadeeld wordt, anderzijds is het duidelijk dat men geen overprijsde waren zal kunnen verkopen als ze gratis uitgedeeld worden aan het potentieel cliënteel.

En wat valt er meer te melden?

Leest u iets in onze kwaliteitspers over de gangsterbendes die het land terroriseren?  Leest u over ontvoerde kinderen, die tegen een losprijs aangeboden worden?  Leest u over rellen bij de heropstart van een fabriek, waarbij de “revolutionairen” de vroegere werknemers de toegang beletten ?  Leest u over de journalisten, die het slachtoffer worden van roverbendes, die niet aarzelen hen neer te steken om hun camera, hun laptop, hun gsm of dictafoontje te stelen ?  Over auto’s die vernield worden om de airbag eruit te halen ?  Hier volgt een kort artikeltje uit Le Quotidien (Tunesisch dagblad): 

Les agressions contre les journalistes continuent

De par ce qui s’est passé lors de cette soi-disant conférence de presse du ministre américain des Affaires étrangères Hillary Clinton, et qu’on ne peut qualifier que d’une mascarade vu les scènes humiliantes dont ont été victimes les journalistes tunisiens, voilà que les gangsters de Tunis et de ses environs décident, eux aussi, d’apporter leur lot dans cette série d’agressions gratuites perpétrées contre nos confrères et nos consœurs. Trop, c’est trop de supporter à la fois les agissements des hommes politiques et des hommes du crime, alors que la seule arme que nous possédons est un stylo par-ci et une caméra par-là.
Il faut dire que Mourad Sallemi ou Kamel Zaïem, nos deux confrères du «Quotidien», l’ont échappé belle. Car, dans d’autres circonstances, ils auraient payé de leur vie l’extrême violence de cette bande de voyous qui les a attaqués alors qu’ils se rendaient sur le lieu de leur travail.
Ceci étant, Mourad Sallemi passait par une rue à El Manar, lorsqu’il a été attaqué par derrière par un inconnu qui a tenté de le neutraliser en lui assénant plusieurs coups de poings avant que son complice n’intervienne et s’empare de sa sacoche contenant tout son matériel de travail composé de son ordinateur portable, de son appareil photo numérique et d’un dictaphone. Pis encore et avant de prendre la fuite en direction de la route X, les deux truands n’ont pas omis de rappeler à notre confrère de faire attention à sa vie au cas où il songerait à porter plainte.
Peu de temps avant et du côté du Bardo et alors qu’il s’apprêtait à quitter son domicile pour se rendre au journal, notre confrère Kamel Zaïem a découvert que sa voiture a été littéralement endommagée par une bande de voyous qui ont brisé les vitres et défoncé les portières avant d’arracher la tapisserie et retirer violemment l’air bag de sa place.
Décidément, nous sommes dans une logique de haine et de mépris à l’égard des journalistes tant au niveau du monde politique que du monde du crime.“

(Het artikel vertelt in typische bloemrijke taal de overval op een journalist die beroofd werd van zijn laptop, fototoestel en dictafoon)

Geen nood: weldra wordt alles weer peis en vree.  Ban Ki-Moon wordt dinsdag verwacht; hij zal gesprekken hebben met de leiders ad-interim en een rondetafelgesprek met “de jeugd” houden.  We zijn benieuwd of hij  “de jeugd” zal kunnen overhalen hun reisplannen op te bergen en van de democratie in hun geliefd Tunesië te genieten.

Floriaan Terbeke

Wij ontvingen ongevraagd onderstaand wetenschappelijk advies met betrekking tot de problemen, veroorzaakt door een gewezen partijvoorzitter van een niet nader genoemde partij. De psychologische expert behoudt graag zijn anonimiteit in deze delicate affaire maar onthult een aantal inzichten die de moeite lonen er kennis van te nemen.

Waarde heer hoofdredacteur,

De reacties van de Angeltjeslezers over de problematiek  tonen aan wat er leeft er heerst in hun gedachtenwereld.  Zonder mij te willen mengen in de discussie of de betrokkene zijn politiek boekje te buiten gegaan is, zou ik  de aandacht willen vragen voor het menselijk aspect van de problematiek.

Vanop een afstand, vanuit het perspectief van de lichte media – de zgn. coiffeursboekskes en de diepzinnige talkshows – heb ik als professioneel deskundige op het terrein, de wedervaardigheden van de betrokkene en zijn jarenlange ontkende geliefde gevolgd.  Let wel, ik bega niet de fout van de Waalse psychiater, die de Heer Bart De Wever een gratuite afstandsbeoordeling gaf.  Ik wil slechts duidelijk maken dat er misschien, wellicht, waarschijnlijk méér aan de hand is met de betrokkene dan men in een "Goedele-moment" kan vaststellen.

Voor mij is het een uitgemaakte zaak dat de betrokkene in een zware midlifecrisis verkeert.  Hij vertoont alle klassieke symptomen: onrust, onvrede, een drang om het roer radicaal om te gooien, zowel qua werk als in de persoonlijke levenssfeer.  Alle logica, alle verworvenheden, alle engagementen worden ervaren als sleur, als "is that all there is ?" (vertaling : "is het slechts dat ?") Zowat een kwart van de mannen tussen de 40 en de 50 krijgt ermee te maken.  Hun omgeving snapt er niets van: de man, waarop je een rots kon bouwen, gedraagt zich even onvoorspelbaar en destructief als een puber.  Hij ontwikkelt een nieuw levensdoel, heeft heimwee naar zijn jonge jaren, neemt ondoordachte beslissingen, is vatbaar voor invloeden die zijn (waan)denkbeelden staven en wil als bevestiging van zijn onuitblusbare libido een jongere versie van het vrouwelijk geslacht aan zijn zijde.  Hij lijdt op een soortgelijke manier als een vrouw met het PMS-syndroom of met een postnatale depressie – alleen ziet de buitenwereld het niet en is er slechts negatieve aandacht en geen begrip voor de getroffen man.

Waar de medische wereld en de directe omgeving, zoals partner en oudere kinderen, begrijpen wat er met een vrouw met deze symptonen aan de hand is -wat veelal met hormonale medicatie en psychische ondersteuning te behandelen valt- wordt er bij de midlifecrisis van mannen gereageerd met ongeloof, ontzetting, bespotting en ruzie.  Onze samenleving kan zich niet plaatsen in de getormenteerde gevoelswereld van de man in kwestie die uit een gevoel van onmacht over de vergane jeugd zich niet kan neerleggen bij de situatie op een rijpere leeftijd.  Nochtans biedt net deze rijpere leeftijd een luxe die men in jongere jaren nog niet bereikt had. Financieel, beroepsmatig, sociaal, familiaal heeft men meestal een solide levenswijze opgebouwd die eerder geruststellend dan alarmerend zou moeten zijn. 

Bij een man die lijdt, is echter alle logica zoek : hij is in paniek, zoekt een jonge partner, wil verre horizonten onderzoeken, breekt met familie of vrienden, die hem er elke dag aan herinneren hoe "oud" hij wel al geworden is. Hij kan zich niet meer vinden in zijn beroepskeuze of werkkring, start een nieuwe onderneming … kortom : die man is niet alleen het Noorden, maar alle windrichtingen kwijt.  Eigenlijk zouden we hem tijdelijk ontoerekenbaar moeten verklaren.

Wat wij echter niet doen.  Wat wij bewust niet kunnen noch willen doen.  Het "onbegrip" zou ons slachtoffer verder doen wegvluchten van de realiteit.

En dan is er nog het mogelijk fysisch aspect van het ouder worden : mogelijke erectieproblemen, vergrote prostaat, haarverlies dat tot beschamende kaalheid leidt,  of obesitas, hart- en bloedsomloopproblemen.  Ook dit speelt een rol in het plaatje van totale paniek.  In menig geval wordt een doktersconsultatie pas overwogen als een hartaanval dreigt.  Erectieproblemen worden  ontkend of toegeschreven aan de partner, wier verleidingskunsten niet meer zouden voldoen.  De man in een midlifecrisis zal eerder obscure afrodisiaca of pornofilms ter hulp roepen in plaats van te laten vaststellen of er voor zijn problemen geen medische oplossingen te vinden zijn.  Nét dat zou voor de man de erkenning van zijn probleem betekenen, een probleem dat hij in paniekreactie probeert te ontlopen.

Ik geef in dit forum slechts enkele beschouwingen die vanuit mijn professionele  ervaring tekenend zijn voor een patiënt – in een midlifecrisis – die wanhopig op zoek gaat naar zijn nieuwe identiteit.  Klinkt dit alles theatraal en negatief ?  Ja, maar alles is eindig.  Zoals een midlifecrisis uitgelokt wordt omdat het leven eindig is, zo is ook deze crisis eindig.  Uiteindelijk herneemt het leven weer zijn gewone gang.  Tenzij er onherroepelijke stommiteiten begaan zijn.

Klinkt dit alles als een verontschuldiging voor de gedragingen van de betrokkene ?   Neen, zo was het niet bedoeld.  Ik wou slechts een mogelijke verklaring geven voor zijn irrationeel gedrag.  Men kan het vergelijken met een op tilt geslagen pc waarvan de software besmet is met een virus. De oplossing ligt voor de hand: verwijder het virus!

E. Zeno

Eén op de vier Nederlanders is ontevreden over politiek en samenleving. Dat zijn er iets minder dan in 2004 toen bij zo’n 30 procent van de Nederlanders een maatschappelijk en politiek onbehagen knaagde. Maar geklaagd wordt er veel en vaak in Nederland. Waar is het volk van durvers en doeners gebleven, vraagt de Vlaamse journalist Steven de Foer zich af.

In 1648 bezegelde de Vrede van Münster de scheiding van de Noordelijke en Zuidelijke Nederlanden. Het Zuiden werd voor eeuwen een bezette natie. Veel Vlamingen bleven zich zelfs na de onafhankelijkheid van België in 1830 beschouwen als een (door de Franstalige burgerij) bezet volk, tot een eind in de twintigste eeuw. Geen wonder dat veel Vlamingen zijn zoals ze zijn: wantrouwig tegenover overheid en grote instellingen, natuurlijke underdogs.

Nederland ontwikkelde zich zelfstandiger en zelfverzekerder. Een nieuwe natie, die haar onafhankelijkheid afgedwongen had, gestoeld op moderne principes van democratie en tolerantie en gezamenlijk werkend aan een florerende toekomst. Hier was een volk geboren van optimisten, durvers, doeners, zeevaarders en handelaars. En voorlopers, overtuigd van hun groot gelijk en niet te beroerd om de nek uit te steken.

Schokkende metamorfose
Anno 2011 bevindt Nederland zich dus duidelijk niet in zijn natuurlijke staat. Geklaag over slecht bestuur en over een maatschappij waarin de stem van de gewone man niet gehoord wordt: het komt in alle Westerse landen voor. Voor de Vlaming is het zelfs haast een tweede natuur. Het ligt echter niet in de aard van de Nederlander. Dat die Nederlander zijn branie en optimisme de afgelopen tien jaar heeft ingeleverd voor zwartgallig gezeur is zonder meer een schokkende metamorfose.

Bij het begin van deze eeuw begon de onvrede te gisten: over de kwaliteit van onderwijs en zorg, maar ook over onveiligheid en dreigende islamisering. De zweer rijpte echter zeer langzaam. Nederlanders gingen er gemakshalve van uit dat het in het buitenland allemaal nog veel erger was. Was het de verdienste van Pim Fortuyn dat hij de groeiende etterbuil van de onvrede opensneed, of valt hem te verwijten dat hij een doos van Pandora opende waardoor verbittering over Nederland waaide?

Radicale koerswijziging
De Nederlandse publieke opinie is als een mammoettanker. Zodra ze op een bepaalde koers vaart, is ze zeer moeilijk bij te sturen. Maar àls het schip door een zware storm of rond een enorme zandbank moet, kan de nieuwe koers ook opeens een radicaal andere zijn.

In de jaren vijftig bijvoorbeeld geurde geen land in Europa zo penetrant naar spruitjes als Nederland. De linkse tegencultuur sloeg bijzonder hard terug, en nauwelijks enkele jaren later was de linkse vrijheid-blijheid-jongerencultuur dominant geworden. Dat zou enkele decennia zo blijven. En andermaal hoopte de onvrede bij een zwijgende oppositie zich op, tot de slinger weer radicaal naar rechts sloeg.

Gevoelens van onvrede over de multiculturele samenleving zijn zo legitiem geworden dat je haast van een verplichting kunt spreken. Je telt niet mee in het publieke debat als je niet mee kankert.

Antidemocratisch
Nederlanders debatteren graag over details, maar er leeft aan de basis een instinctmatige neiging tot collectivisme en conformisme. Fundamenteel kritiek leveren op wat de meerderheid schijnt te vinden, ligt gevoelig. Dit volk dat samen een land heeft opgebouwd, eist van zijn individuen dat ze wel een beetje meewerken. Je niet akkoord te verklaren met wat een grote meerderheid vindt, wordt daardoor al snel als antidemocratisch beschouwd.

Tegenwind geven vergt moed. Alexander Pechtold van D66 heeft verbazend lang haast het monopolie gehad op het bekritiseren van Geert Wilders. Een partij met 24 zetels buitenspel zetten om fatsoensredenen betekent toegeven dat een deel van je publieke opinie onfatsoenlijk is. En dat zeggen, geldt in Nederland als antidemocratisch: de kiezer heeft immers altijd gelijk.

Kritiekloos
Buitenlandse kiezers kunnen zich massaal vergissen en zich laten leiden door foute sentimenten. Nederlandse kiezers kunnen zich onmogelijk vergissen: dat idee van een collectieve vergissing door het kiezerscorps botst met het verabsoluteerde ideaalbeeld van de democratie. Als de Nederlandse kiezer een signaal geeft, MOET dat signaal gehoord worden.

De nogal makkelijke stelling van de PVV-leider dat hij louter ten strijde trekt tegen de islamisering, maar niet tegen de mensen die die godsdienst aanhangen, wordt vrij kritiekloos aanvaard. Omdat de goegemeente niet de indruk wil wekken met kritiek op de boodschapper, ook de boodschap van maatschappelijk onbehagen te negeren. Nederland leeft daardoor nog steeds enigszins in ontkenning van zijn eigen reuzenbocht.

Het is de enige manier om het geluksgevoelen in stand houden: leven in ontkenning van het feit dat het eens zo progressieve Nederland nu één van de meest rechtse landen in Europa is geworden.

Antipolitieke haat
Een vergelijkbaar vluchtmanoeuvre is de anti-Europese houding van de modale Nederlander. Eigenlijk zegt die: ik ben die hele politiek zat. Herkenbaar. In België is dat gevoelen nog sterker en zeker al veel ouder. Maar typisch voor de Nederlander is dat hij die antipolitieke haat liever niet focust op Den Haag maar op een makkelijkere, externe vijand: Europa, of in de volksmond 'Brussel'.

Tegen islamisering, tegen Brussel, tegen de zware fouten die er door de halfzachte linkse kliek van vroeger zijn gemaakt in onderwijs en zorg: je herkent in de Nederlander van 2010 niet meer de wat naïeve zelfingenomen wereldverbeteraar van pakweg 15 jaar geleden. Ze bestaan nog wel, maar ze houden zich schuil – wachtend op betere tijden

http://www.rnw.nl/nederlands/article/nederlanders-waar-jullie-branie-gebleven

De lente is op komst.  Afsluiten uw pc en tv en allen naar buiten : hop, hop !