
Jules Gheude
Vlaanderen wierp zich, in de loop der decennia, op tot een echte Natie
Publicatie: 16 augustus 2008 Jules Gheude - Politiek essayist
Knack - 30 juli 2008 http://www.ovv.be/page.php?ID=2541
6 mei 2005. De krant Le Soir publiceert in de rubriek "carte blanche" mijn open brief, getiteld België ligt op sterven. Ik schreef toen met name:
Er is (in het noorden van het land) een groot potentieel aan stemmen die de splitsing van B-H-V eisen en meer algemeen de overheveling van nieuwe belangrijke bevoegdheden naar de gewesten willen. Als dit werkelijkheid wordt, zal het Belgische koninkrijk zich letterlijk in verregaande staat van ontbinding bevinden. Requiem voor België. (...) Bij gebrek aan een overeenkomst met de Franstaligen omtrent de gewenste institutionele hervormingen, zouden de Vlaamse politici evengoed geneigd kunnen zijn de krachttoer via hun eigen parlement te bewerkstelligen. Zij beschikken daartoe over de democratische legitimiteit en op het eerste gezicht zou niets kunnen beletten dat een meerderheidsstemming tot de afkondiging van een soevereine Vlaamse Staat leidt. Daarin zou het francofone front van de weigering kunnen uitmonden.
De verantwoordelijke Franstalige politici dragen de verpletterende verantwoordelijkheid van niet te hebben gezien of niet te hebben willen zien dat Vlaanderen zich, in de loop der decennia, opwierp tot een echte Natie.
In 1947, stelde Jean Rey vast dat het nergens, wanneer een eenheidsstaat wordt opgeruid door een nationalistische beweging, mogelijk is dat hij eindigt zonder te scheuren. (...) de wijsheid bestaat erin dit tijdig in te zien. (2)
François Perin had de wijsheid dit tijdig in te zien. Op 26 maart 1980, nam hij op spectaculaire wijze ontslag als senator en verklaarde: Ik slaag er niet meer in, om in geweten, verder te geloven in de toekomst van ons Land. (...) België lijdt aan drie, ongeneeslijke en onomkeerbare ziekten.
De eerste ziekte is, zoals ik vroeger al zei, het Vlaamse nationalisme. Hij koos vervolgens, eenzaam en als een echte staatsman van een "non-"staat, opnieuw voor deze onverdraagbare waarheden waarvan de verantwoordelijke Franstalige politici, vastgeroest in de politico-electorale passies, het niet opportuun achtten om er de nodige aandacht aan te besteden.
Vandaag zijn de feiten duidelijk: de ziekte overwint de patiënt. België is dood, morsdood!
Men zou een grove fout maken te denken dat sommigen, in Vlaanderen, minder natio nalistisch zijn dan anderen en dat, enkel Bart De Wever, een probleem stelt. Het geval Karel De Gucht is, in dat opzicht, verhelderend. De liberale tenor heeft verstand van het Vlaamse opbod. Heeft hij immers, op 6 november 2002, op de set van VTM niet verklaard: België is op termijn veroordeeld om te verdwijnen, in rook op te gaan, en dit, zonder intussen nog enige meerwaarde aan Vlaanderen bij te brengen.
Hij is het ook die, tijdens de onderhandelingen op Hertoginnendal, ermee dreigde, samen met zijn handlanger Patrick Dewael, om de financiële kraan voor de Franstaligen dicht te draaien. Het is nog steeds De Gucht die het telkens had over de Staatsgrens terwijl hij naar de taalgrens verwees. En vandaag verklaart hij dat op termijn, de wet van het aantal het steeds zal halen.
Het fenomeen is trouwens niet nieuw. In zijn persoonlijke nota's legt François Perin uit dat, na het mislukken van het Egmontpact, zijn inspanningen om tot een institutioneel akkoord te komen, in de schoot van de liberale familie hebben gestuit op de onverzettelijkheid van de PVV-tenoren: Noch De Clercq noch Vanderpoorten gaven het minste teken van enige toegeeflijkheid. Ze dachten enkel aan het dwarsbomen van de CVP en de Volksunie.
Vandaag is er opnieuw sprake van een dialoog van gemeenschap tot gemeenschap om het Belgische institutionele landschap te herstructureren, zonder er zich rekenschap van te geven dat de zaak onmogelijk is geworden in de mate dat Vlaanderen is overgegaan van het stadium van federale eenheid op een nationale staat.
Sommigen, zoals Philippe Moureaux, spreken over confederalisme alsof het een simpele vorm zou zijn van een meer doorgedreven federalisme, terwijl de deskundigen in internationaal recht eraan herinneren dat de formule enkel kan slaan op onafhankelijke Staten die, op een gegeven moment, ernaar verlangen om na te denken over een samenwerking op bepaalde domeinen.
Een ding is zeker, en Yves Leterme heeft eraan gehouden dit te onderstrepen toen hij onlangs zijn ontslag aan de Koning heeft gegeven: het federaal model heeft zijn grenzen bereikt.
Het paleis weigerde het ontslag en gaf aan het trio de Donnea - Langendries - Lambertz de opdracht om na te gaan op welke manier garanties kunnen geboden worden om op een geloofwaardige manier een institutionele dialoog aan te vatten. Daarmee heeft het Paleis de viering van de Nationale Feestdag kunnen redden. Maar het Koninkrijk, dat definitief is ondermijnd door het Vlaamse nationalisme, is niet gered.
De ondertitel in Le Soir vatte het zeer goed samen: De terugkeer van Leterme lost niets op. De uitstap uit de crisis verdeelt Vlamingen en Franstaligen. De N-VA dringt een ultimatum op voor 31 juli.
Niemand maakt zich nog illusies. Om te beginnen al zeker Karl-Heinz Lambertz niet. Hij is een van de drie "wijzen" die de koning aanduidde en hij verklaarde al meteen voor de VRT dat het doorvoeren van een echte Staatshervorming voor de regionale verkiezingen van 2009 zeer moeilijk zou worden... Zo negeert hij dat Vlaanderen uitzonderlijk is gehaast. Vlaanderen wil zo spoedig mogelijk maximaal beschikken over de nodige socio-economische hefbomen. Zo moet het het hoofd kunnen bieden aan aankomende uitdagingen - zoals de vergrijzing - en moet de regio opnieuw de top-5 van de meest welvarende regio's van Europa halen.
In werkelijkheid, zal de enige denkbare onderhandeling nog kunnen slaan op de verdeling van de erfenis van de overleden Staat. In afwachting is het belangrijk dat het productieve deel van Wallonië zich dringend verzamelt in een Staten Generaal, om de toekomstige weg uit te stippelen, hetzij:
- een onafhankelijke Staat Wallonië;
- een Staat Wallonië-Brussel;
- de hereniging met Frankrijk;
- de vereniging met een andere Europese component dan Frankrijk. Dit staat in het Manifest dat door Didier Melin, Thierry Ollevier, Claude Thayse en mijzelf verspreid werd op 15 februari dit jaar. (3)
Het zou betreurenswaardig en onverantwoord zijn mochten de politieke formaties neerkijken op dit initiatief. Het is niet langer tijd voor bekrompen vijandigheid, maar voor sereen overleg met het oog op het ontwikkelen van een waardige, redelijke en ordentelijke oplossing om te overleven.
(1) Laatst verschenen werken: "De ongeneeslijke Belgische ziekte onder het ontleedmes van François Perin", voorwoord door Xavier Mabille, Uitgeverij Mols, 2007, en " De keuze van Wallonië", voorwoord door Jean Beaufays en Pascal Delwit, Uitgeverij Mols, 2008.
(2) In "Pourquoi Pas?" van 25 april 1947.
(3) www.etatsgenerauxdewallonie.net
.
4 reacties op dit bericht
Ik heb ook een verhaaltje over die Vogeltjesmarkt...
ik vraag aan het kraam ernaast van wie dat hondje is, het zit er helemaal door, de man zei, die zatlap zit in het café op de hoek, hij heeft de kleintjes verkocht en is het al aan het opzuipen...
ikke op zoek naar dat café, kom ik daar binnen, allemaal mannen, ik zeg, ik zoek de meneer waarvan dat hondje met gezwollen tepels ligt te hijgen...hij moet de kooi openmaken en water geven, komt er ene naar mij gewageld en die zegt, hou uwe smoel, als ge geen wijft waart sloeg ik op a bakkes, tja...
ikke mijne paraplu naar boven en zei , als ge ne vent zijt kom dan naar buiten en we zullen eens robbertje slaan, andere mannen ertussen, de zatlap mee met mij om zijn hondje eruit te laten...
nu, vele jaren later, denk ik nog steeds... lompe trien, had ge niks gezegd en gewoon de kooi met hond en al meegenomen, wie had mij tegengehouden...
ik ben nooit meer naar de Volgeltjesmarkt teruggeweest... ondertussen mogen er geen dieren meer verkocht worden dacht ik...
ik heb een jonge vrouw gekend en die ging daar regelmatig eendjes kopen en liet ze vrij op een waterplas waar ze een buitenverblijf had
koeskoes
Bij de mossels koop ik niet want dikwijls staat er zo een troela met een vod op hare kop en dan is mijn besluit vlug gemaakt.
Trouwens al wat ze verkopen van groenten en fruit is overrijp en duurder dan in de supermarkt.
Enkele jaren geleden had ik mooie mango's gekocht bij een beverse marktkramer. Ik wandelde naar het kraam van Simonne, daar kocht ik steeds van die lekkere zelfgemaakte gevulde speculaas.
Ik dus voorbij een fruitkraam van een mossel, hij zei tegen mij:
gij proef minier en stak een schaal in mijn richting met gesneden mango,
ik pakte een stuk en het was gelijk een engeltje dat op uw tong pist, ik pakte nog een stuk... De mossel zei tegen mij: woeveel kilo minier?
Ik stak mijne zak met de mango's omhoog en zei, ik heb er pas gekocht.
Kolleirig dat die vent werd, hij riep naar mij: en woerom gij proef?
En begon luidop naar mij te schelden in zijn dieventaaltje.
Leut dat ik had...
Kip in...
rechtzetting
Zij gaan aan mij nog veel werk hebben met mijn bekering tot.