De Stad Antwerpen heeft meer dan honderd buitenlandse journalisten uitgenodigd naar aanleiding van de opening van het MAS. Kosten noch moeite worden gespaard. De stad is niet enkel van iedereen, iedereen moet ook onder de indruk zijn van de donkerrode mastodont, die sedert donderdag 12 mei officieel ingehuldigd is. En wij zullen het geweten hebben : de inheemse media zullen er niet over zwijgen.
In de euforie die de politieke elite beleeft en ons per se wil opdringen, valt weinig te horen over het kostenplaatje. Wij kunnen ons alleen baseren op bedragen, zoals zij een aantal jaren geleden genoemd werden. Dat was toen 34 miljoen voor de stad en 21 miljoen voor de Vlaamse Gemeenschap. In totaal 55 miljoen. De opening was gepland tegen 2007, werd toen verschoven naar 2010 en vindt finaal in 2011 plaats : daar zitten meerkosten aan vast. Benieuwd hoeveel de eindafrekening zal bedragen. Het zijn tenslotte de centen van ons allemaal, of ze nu van de stad of van de gemeenschap komen. Ze maken de beide schuldputten alleen maar dieper.
Het gebouw is 61 meter hoog, gespreid over 9 verdiepingen plus het dak en het is opgetrokken in donkerrode steen, onderbroken met veel gegolfd glas, dat het water symboliseert. Hopelijk word je als toeschouwer niet zeeziek-bleek.
Het massieve MAS blijft een onelegante klomp met circa 5000 m2 tentoonstellingsruimte. Want daar gaat het tenslotte om : de collecties van het Volkskundemuseum, het Scheepvaartmuseum van het Steen en het Muziekmuseum van het Vleeshuis zijn hier ondergebracht, samengepropt, tentoongesteld en vooral in voorraadruimtes opgeslagen. Omdat het Museum voor Schone Kunsten zeker tot 2017 zal gesloten worden, wordt een klein deel van de collectie (80 schilderijen) eveneens verhuisd naar het MAS. Stapel maar op. Al jaren weten de museamedewerkers dat het Museum aan de stroom te klein is voor de verzamelingen, maar niemand mag of durft dit luidop verkondigen.
Koen Van den Broek - Madonna 2011 (Vijf eeuwen beeld in Antwerpen)
Er moet ook ruimte zijn voor eigen thema-exposities, zoals de première vanaf 17 mei voor "Vijf eeuwen beeld in Antwerpen" die tot eind december te bezoeken valt.
In The New York Times van 17 april is dit het vertaalde slot over Antwerpen: De tocht van stadsgids Ottomer en Gisela Williams wordt afgerond met een drankje in het pasgeopende café van het Museum aan De Stroom (MAS). In de schaduw van het museum komt de journaliste tot de vaststelling dat Antwerpen haar nog meer bevalt dan de Duitse stad Berlijn. Enkel bij de architectuur van het MAS zelf heeft ze haar bedenkingen: ‘Een stukje hedendaagse architectuur dat nog het meeste doet denken aan bakstenen Tetris-blokken die uit de hemel naar beneden zijn gedaald', zo besluit de Amerikaanse. Het stadsbestuur rilt van vervoering bij deze lof.
Een redactrice van de Salzburger Nachrichte zegt het volgende : Binnenin vind ik het museum niet echt uitzonderlijk. Dat wil niet zeggen dat ik het maar niets vind, maar het is niet echt buitengewoon. Het lijkt ook alsof men eerst het gebouw heeft gezet en dan pas is gaan nadenken over de invulling ervan. Dat wekt de indruk dat de buitenzijde belangrijker is dan de binnenkant. Ik denk niet dat dit een museum is van internationale top ( ...) De live-beelden vanuit de haven vond ik dan weer minder geslaagd, omdat je een te comfortabel beeld krijgt. Het harde leven van een haven komt niet tot uiting.
Ze zullen het niet graag horen, de opgepoetste Weldoeners van het Schoon Verdiep, want in een speciale uitgave van het Mas-magazine wordt bescheiden de vergelijking gemaakt met het Guggenheim in New York en Bilbao, het Louvre te Parijs en het Museum voor hedendaagse kunst in Rio de Janeiro. Gênant, die dikdoenerij. Voorlopig wordt over het MAS enkel geschreven en gesproken als over een uitkijktoren, over de inhoud valt weinig nieuws te rapen.
Terwijl deze stad (en dit land) kreunt onder de gevolgen van een massale invasie van onwetende tafelschuimers en gelukzoekers, houdt het protserige schepencollege zich al jaren onledig met te toeteren over deze peperdure Uitkijktoren. Wie over de samenlevingsproblemen en de golven van criminaliteit iets durft te zeggen, wordt minachtend opzij gezet als een verzuurde racist. De verkeersopstoppingen die het economische hart van Vlaanderen, de haven, al tientallen jaren verlammen, worden doodgezwegen door een maffioos groepje politici die uitstel, twijfel en weglopen van de echte problemen, verkopen als beleid.
Politiek is verworden tot een diarree van woorden en gemeenplaatsen uit reclamefolders. Wij worden bedonderd, beduveld en ondergedompeld in een wereld van schijn en bedrog. De afbeelding hierboven is de realiteit. Het MAS is het dure Sprookje van de elite.
Ray
Scheldetocht 14 mei 2011
2 reacties op dit bericht
Willy
Festina rondvaart
Willy