Zicht van op het dak
In Gazet van Antwerpen zwijmelt Lex Molenaar van gelukzaligheid bij de opening van het Museum aan de Stroom, het MAS. Alles is uitzonderlijk mooi, tof, cool en Antwerpen is de hoofdstad van de Weireld, zij opent haar poorten voor Iedereen en de Sinjoren betalen voor Iedereen die hier blijft plakken. En passant verklapt de kinderlijke Molenaar de ware bedoeling achter dit project : "Het MAS, de Red Star Line, Park Spoor Noord: dit stadsbestuur heeft in het noorden van de stad met drie nieuwe landmarks duidelijk zijn stempel gedrukt." De stempel van Patrick Janssens, wij zitten er op te wachten.
Dat heb je soms met regimeschrijvers die zwijmelend hun artikels plegen, zij kletsen ook uit hun nek. Om te beginnen is er van het migratiemuseum van de Red Star Line nog niets te bespeuren. De belgische rederij heeft enkele miljoenen Europese migranten tussen 1873 en 1935 van Antwerpen naar New York verscheept. Dit verhaal past als een handschoen bij de politiek-correcte gedogers van vandaag : migratie is van alle tijden, dus open uw deuren en portemonnees en zwijg. Het Park Spoor Noord is een soortement openluchtsoeks, waar nauwelijks één echte Sinjoor te bespeuren valt. Er is echter één "landmark" (ik krijg het heen en weer van die Engelse stoefwoorden) dat over het hoofd gezien wordt door mijnheer Molenbaar in Antwerpen-Noord : de Permeke-bibliotheek op het De Coninckplein, dat bij de opening geroemd werd als het monument dat de wijk boven alle criminaliteit zou verheffen. De buurtbewoners, zwart, blank, bruin, geel en alles daartussin zouden samen gelijk "de boerkes dansen van vreugde en plezier". Een fiasco is het, dierbare mensen. Als er gedanst wordt, is het door een overdosis of door een messteek. Hopla ! De politiek-correcte medemensch is getraind op het negeren van de waarheid en als hij die toevallig onder ogen krijgt, is hij geschokt. Niet door de onthulling maar door de onbeschaamdheid van de auteur. Het leven zoals het is in deze bezette stad (en bezet land)
Met genoegen las ik de voorbije dagen in sommige reacties van Angeltjeslezers dat zij zich lovend uitlaten na een bezoek aan de MAS-mastodont. Ik heb voor de opening een tijd rondgelopen in de omgeving, om met de mensen uit de buurt te praten en ik heb het museum intussen tweemaal bezocht en alle tentoonstellingen uitgebreid bekeken. Een eerste zaak die opvalt, is dat een aantal collecties (niet alle) niet of nauwelijks beveiligd zijn : de bezoeker kan schilderijen of objecten met de hand aanraken. De enkele wetenschappelijke medewerkers en suppoosten met wie ik gesproken heb, weten dit maar ze staan machteloos. Het heeft te maken met de interne structuur en de autonomie die elke verantwoordelijke geniet en tevens de ruimte die hij/zij geeft aan de scenografen die instaan voor de inkleding. Ter bescherming van het kunstpatrimonium is een dringende ingreep vereist.

Elk van de 9 verdiepingen huisvest een aparte tentoonstelling, wat de eentonigheid die kan optreden in een normaal museum doorbreekt voor de doordeweekse bezoeker. Er is variatie in de thematiek. Sommige onderdelen zijn zeer didactisch, andere origineel en natuurlijk wordt er de nodige nadruk gelegd op de diversiteit in onze samenleving. Het kan er niet voldoende ingehamerd worden.
De hoge glazen wanden die op elke verdieping een panoramisch uitzicht bieden zijn gegolfd, wat een beetje het effect van een lachspiegel biedt. Gevoelige personen kunnen bij het rondwandelen een wee gevoel krijgen zoals bij zeeziekte. Twee van dergelijke panelen van circa 6 met hoog, zijn nu reeds gescheurd. De decoratie van de roltrapwanden is banaal en ronduit ouderwets. Mag ik ook dit zeggen : de verklarende teksten in de expositie-ruimtes zijn klein, vaak slecht geplaatst en moeilijk te lezen, zeker bij minimale verlichting. De grote tekstborden (in vier talen) klinken nodeloos hoogdravend en pedant : een kenmerk van de tijd waarin reclamejargon verheven wordt tot diepgravende poëzie. Noem het voor mijn part kindjestaal, of bombastisch gelispel : de taal van de oppervlakkige meelopers.
Ik kan mij niet ontdoen van de algemene indruk dat er soms te veel stukken bijeengepropt werden zonder rekening te houden met het bevattingsvermogen van de doorsnee bezoeker. Ons absorptievermogen is beperkt en na een dergelijk bezoek , onthou je als doorsnee-bezoeker slechts een klein aantal beelden en indrukken. Het MAS, dat de collecties van diverse musea groepeert, incluis een 80-tal schilderijen van het Museum voor Schone Kunsten, wil té veel tonen en lijkt op een veredelde rommelmarkt met enkele verborgen schatten.
Wat je vaak merkt, is dat het publiek zich op de roltrappen stort om zo vlug mogelijk op het dak van het weidse panorama te kunnen genieten. Voor wie nog nooit op de Boerentoren of de kathedraal geweest is, is het uitzicht vanop het MAS-dak indrukwekkend. Het laatste stuk naar het dak moet langs een betonnen trap afgelegd worden. Tenzij er ergens een verborgen lift bestaat, maar die heb ik niet gezien. Ouderen en gehandicapten zijn gewaarschuwd. Het dak is niet voor Iedereen.
Al bij al is het MAS een opvallend gebouw dat estetisch zijn voor- en tegenstanders heeft. Het zal niet makkelijk een algemeen aanvaard Antwerps monument worden, denk ik. Uiteraard worden alle kritische geluiden, die er echt wel te horen zijn, angstvallig geweerd uit de media. Er mag niets anders te horen zijn dan hip, hip, hoera.
De inhoud van het MAS is aardig om te bekijken, maar zeker niet om internationaal indruk te maken. Met typisch Antwerpse branie wordt het ons door de reclamepolitici aangeprezen, als het antwoord op alle pijnlijke samenlevingsproblemen in de stad. Wat een pretentie. Wat een lef. Wat een misplaatste geldverspilling.
Over geld gesproken, de kostprijs beloopt circa 60 miljoen maar bevestiging van dit cijfer heb ik nergens gevonden. Een andere vraag : wat zijn de uitbatingskosten ? Onderhoud, personeel, energie, inrichting tentoonstellingen ? Vermoedelijk is daar niet zwaar aan getild : "We zullen wel zien" op zijn Antwerps. De inkomprijs bedraagt voor een volwassene € 10 en er zijn verminderingen voor groepen, kinderen en senioren.

Het Eilandje en omgeving wordt omgebouwd voor kapitaalkrachtige kandidaat-loftbewoners die met hun SUVS tegen 30 kilometer per uur door de oude binnenstad tuffen. Vele lofts en appartementen in de nieuwe torens en pakhuizen staan leeg : zij zijn ontzettend duur. Er wordt gemikt op de moderne champagnesocialisten, de moeders die met bakfietsen rondzeulen, die ze aan verkeerspalen op het voetpad vastketenen, zodat de voetgangers geen doorgang hebben. Jonge twee-verdienersgezinnen met kinderen worden geconfronteerd met de zeer ingrijpende schoolproblemen in de stad Antwerpen en daarom zijn zij niet makelijk te bewegen hier een peperdure investering te doen.
Deze stad kreunt onder de schulden, is verplicht de tekorten van het bankroete OCMW bij te passen en heeft verplichtingen aangegaan om de Oosterweelverbinding mede te financieren, om het gezicht van de burgemeester te redden. Dit zijn zware verplichtingen die op de schouders van elke Antwerpenaar rusten. In die omstandigheden is het gerechtvaardigd zich af te vragen, hoe verantwoord het is een bedrag van zowat 60 miljoen uit te geven aan een museum dat in feite een Uitkijktoren is.
Als een gezin diep in de schulden zit, is het aankopen van een mooie Mercedes een onverantwoorde uitgave. Dit geldt net zo voor het MAS. Er zijn andere prioriteiten in deze stad. Nu het er staat, kan u wel gaan kijken. Om naar het dak te gaan, hoeft u niet te betalen. Dat hebt u al gedaan.
Ray
6 reacties op dit bericht
IMF 2
In de rand vergeten
hoogmoed komt voor de val,
Moest het al een afrekening of komplot zijn , dan is de wraak wel heel zoet geweest., anderzijds een machtig man als DSK met dergelijk pervers gedrag , kan enkel alleen maar via dergelijke kanalen gestopt worden.
Intussen...is in het l'Elysée de romantiek zich aan't uitbreiden, ... Contrasten.
Verkeerde vertaling?
Volgens onwelingelichte bron hebben wij de vertaling van zijn originele ontslagbrief.
Oordeelt u zelf welke de juiste is.
Dames en heren van de raad van bestuur,
Het is met oneindige schaamteloosheid dat ik met walgelijke tegenzin ontslag neem als poenschepper van het IMF.
Ik reken er op dat, ondanks het feit dat ik zelf tegen heug en meug ontslag neem, ik kan rekenen op een op zijn minst exorbitante ontslagvergoeding.
Ik denk op dit moment in de eerste plaats aan mijn jonge heer - die ik meer liefheb en achterna loop dan wat dan ook - aan mijn riant inkomen, mijn escapades en seksuele machtswellust.
Ik denk ook aan mijn collega’s bij het Fonds; hoe we de afgelopen drie jaar, en langer dan dat, onze zakken hebben gevuld en de kluit belazerd hebben op de kap van de simpele belastingbetaler. Dat is nu eenmaal het doel van het ware socialisme.
Aan allen wil ik meedelen dat ik met de grootst mogelijke vasthoudendheid blijf volhouden dat een kaviaarsocialist boven de wet staat en zich dus meer mag permitteren dan om het even wie. Liegen, bedriegen, graaien en verkrachten horen daar vanzelfsprekend bij.
Ik wil de potverteerders van het IMF beschermen zodat zij met een gerust gemoed verder kunnen potverteren.
Vooral - vooral - wil ik al mijn kracht, al mijn tijd en al mijn energie besteden aan het bewijzen dat deze troela, een minderwaardige negerin - een simpel laag-bij-de-grondse kamermeid - zich schuldig heeft gemaakt door niet toe te geven aan mijn grillen.
DSK
IMF
dat laatste punt