Zegt u het maar, Mijne Heren.
Bijna de helft van de Antwerpse moskeeën is in handen van de fundamentalistische islamitische beweging Deobandi, die moslims oproept ‘bloed te vergieten’ voor Allah en waarvan de leiders westerse normen en waarden afkeuren, en joden, christenen en hindoes minachten. De Deobandi-preken zijn doordrenkt van een diepgewortelde haat voor de westerse samenleving, bewondering voor de Taliban en martelaarschap. Deobandi verbiedt kunst, televisie, sport en muziek; eist dat vrouwen volledig bedekt zijn en ziet voetbal als ‘een kankergezwel dat onze jeugd besmet’. In preken wordt gezegd dat muziek een methode van de joden is om het ‘satanische web’ te weven om jonge moslims op het verkeerde pad te brengen.
De gevaarlijke Deobandi-sekte is ontstaan rond 1870 in Deoband, regionaal centrum in het toenmalige Brits-Indië. Als reactie op de Britse steun aan modernistische koraninterpretaties, vooral door Sjeiks die zich in Londen gevestigd hadden, besloten de ultra-conservatieve schriftgeleerden een madrassa op te richten waar een tegenkoers werd gevaren, in hoogst mogelijke versnelling en met buitenlandse financiële steun, toen reeds uit het Arabisch schiereiland komend. De koloniale overheid, gevangen in hun eigen concept van de scheiding tussen burgerbestuur en religieuze authoriteiten (hier als Kerk en Staat bekend), kon niet anders dan lijdzaam toezien.
Nog vóór de vorming van Pakistan profileerden de zogenaamde Deobandi's zich als de invloedrijkste politiek-religieuze stroming binnen de Indische Moslimgemeenschappen. De Barelvi Soennieten, de sjiieten, de Ahmadiyya; zij moesten allen rekening houden met gewelddadige reacties van Deobandi’s wegens 'afvalligheid' of tenminste 'dwaling'.
Een sprong in de tijd nu, tot aan de Sovjetinval in het chaotische Afghanistan. De Deobandi's kregen er een nieuw missioneringsgebied bij. Een nieuwe geldschieter ook : de VS. Die waren ook gul met wapens.
De gulle schenkers toonden zich grenzeloos naïef in het vastleggen van tegenprestaties of gebruiksbeperkingen.
Waarom zouden ze waakzaam zijn? Het onmiddellijke effect was het enige dat telde, zowel politiek als militair. Dit laatste aspect draaide goed uit voor de VS; de Sovjets werden inderdaad verdreven. Maar daarna liep het mis.
Het verhaal van de teugelloze jihadi's is welbekend in luchtvaartkringen en bij de families van duizenden slachtoffers na de terreuraanslagen van 11 september 2001. Minder bekend, vooral de zorg van de Pakistaanse bevolking, is de onwrikbaarheid van de ritueel-politieke kaste achter de Taliban, de ondertussen ‘een staat-in-de-staat’ geworden Deobandi hiërarchie.
Het noordwestelijke grensgebied (Waziristan) is nooit echt onder de controle van de regering in Islamabad geweest. De concurrerende Deobandi burgerij kan de militairen ofwel omkopen ofwel met zelfmoordcommando’s bestrijden. Ze kozen voor een combinatie van beide methodes, aan beide zijden van de Afghaans-Pakistaanse 'grens'.
De armoelijdende bevolking levert haar kinderen voor koranscholen waar ze gratis kost en inwoon krijgen, naast opleiding in wapens, haat tegen de ongelovigen en paranoia omwille van het ‘zionistisch wereldcomplot'. Inkomsten voor dit fundamentalistisch project komen niet alleen van steenrijke Saoedi's, zoals Osama Bin Laden. Ook plaatselijke commerciële operaties zijn een inkomstenbron : de verkoop van drugs en van blauwe synthetische stof voor de welbekende boerka’s.
Wordt vervolgd
(met dank aan Janice Laureyssens, bij wie we deze reeks herontdekten)
Dansen
