Ik heb je niet gekend, vermetele oude vriend, maar dat jij het vaandel van de vrijheid manmoedig hebt gediend, dat weet ik niettemin, zoals ‘t eenieder weet, die in deze wereld zijn brood in schaamte eet.

Ik kon er niet aan weerstaan dit stuk te laten beginnen met een parafrase op het beroemde – en dus dissidente - kettersgedicht dat Willem Elsschot schreef ter ere van de geëxecuteerde Vlaams-nationalist August Borms. Ketter en dissident, twee titels die perfect bij Solzjenitsyn passen.  Voor hem waren ze waarschijnlijk eretitels.  Hij had er alleszins veel voor over. Tien jaar opsluiting in een streng Sovjetwerkkamp, allerlei andere pesterijen van het regime (zelfs zijn nationaliteit werd hem ontnomen) en tenslotte ballingschap.  Dit belette hem echter niet boeken te schrijven waarin hij het aandurfde te vertellen wat er werkelijk gebeurde in die Sovjetunie, die door zoveel linkse intellectuelen uit het westen als een paradijs werd beschouwd.

Een dag in het leven van Ivan Desinovich, Het Kankerpaviljoen en In de eerste cirkel zijn stuk voor stuk harde aanklachten tegen het totalitair systeem dat toen over Rusland heerste.  Het eerste van deze boeken kon hij nog in eigen land uitgeven.  De twee volgende moest hij in het buitenland laten drukken.  Dit belette niet dat ze ook in de Sovjetunie werden gelezen, maar dan via het Samizdat-circuit, dat getypte exemplaren van verboden werken ondergronds verspreidde via lezers die zelf in gevaar kwamen als ze ermee betrapt werden.

In 1970 won Solzjenitsyn de Nobelprijs voor Literatuur.  Hij durfde hem niet gaan afhalen omdat hij er praktisch zeker van was dat hij dan zijn land niet meer zou binnen mogen.  Toen in 1973 De Goelagarchipel verscheen, zijn opus magnus, waarin hij al de informatie over de Sovjet-concentratiekampen die hij door de jaren heen had kunnen verzamelen, bekend maakte, was het hek helemaal van de dam.  De KGB (De geheime dienst van de Sovjets) zette alles op het spel om dit werk te kunnen vinden en in beslag te nemen, maar het raakte toch in het buitenland.

Uiteindelijk werd hij, zoals reeds gezegd, van zijn nationaliteit beroofd en uitgewezen.

Solzjenitsyn verhuisde naar het westen, maar veroorzaakte ook daar de nodige heibel.  Hij ergerde zich met luide stem aan de decadente liberale en materialistische  maatschappij waarin wij leven en kon zijn kritiek soms zeer scherp uiten.  Ik herinner mij zijn uitspraak “Het verschil tussen oost en west? In het oosten mag je niets zeggen.  In het westen mag je alles zeggen, maar het dient tot niets.”

Bovendien kon weldenkend links niet goed over de baan met Solzjenitsyn.  In tegenstelling met wat zij steeds willen doen geloven, was hij immers van mening dat het stalinisme niet zomaar een “accident de parcours” was in de geschiedenis van het marxisme.  In De Goelagarchipel toonde hij duidelijk aan dat de Sovjet-concentratiekampen al in functie waren vanaf de machtsovername door Lenin, en Stalin dus enkel maar consequent de lijn van zijn voorganger had doorgetrokken.   Zoiets hoorden ze niet graag ter linkerzijde.  Solzjenitsyn ondermijnde immers heel hun marxistische levensfilosofie en dat deed pijn.

Ook nu nog bij zijn overlijden hebben “ze” hem proberen onschadelijk te maken.  Zo wordt in de meeste krantenartikels beweerd dat De Goelagarchipel een kritiek is van het stalinisme, terwijl wie het werk gelezen heeft best weet dat vanaf de eerste hoofdstukken ook Lenin serieus onder vuur wordt genomen. Het is ook opmerkelijk dat de artikels die beschouwingen brengen over deze grote Rus – zeker in de zgn. kwaliteitskranten – pas op de laatste bladzijden verschenen.   Maandagavond werd in het radionieuws van 18u zijn dood pas bekend gemaakt nadat gewag gemaakt was van een verkeersongeval in West-Vlaanderen en van een brand in Chatelet bij Charleroi.  Vergelijk dit eens met de heisa die de media gemaakt hebben n.a.v. het overlijden van Hugo Claus, een man wiens moed er zich toe beperkte het katholieke Vlaanderen af en toe eens als pispaal te gebruiken.  Solzjenitsyn stoort dus nog altijd.  Ik denk dat hij er trots zou op geweest zijn. 

Deze man, die meer dan tien jaar in een werkkamp gezeten heeft,en vveel meer dan dat, heeft tenminste aan zijn leven een heroïsche dimensie kunnen geven waarvan onze Vlaamse chi-chi-intellectuelen, die met tuitlipjes zijn naam uitspreken, zelfs niet kunnen dromen.

Vaart wel, rebel !

Francis Van den Eynde

Federaa volksvertegenwoordiger

Beste Vlaamse vrienden en sportliefhebbers,

Gisteren wat vroeger uitgetikt omdat ik een belangrijke en aangename afspraak had, met een bijbehorend etentje. Het etentje was bij deze afspraak functioneel wat niet altijd  van etentjes kan gezegd worden. Maar laat ons beginnen bij het begin.

Ik had er stiekem op gehoopt hem te ontmoeten, hem eens te kunnen spreken, maar dat hij een ganse avond voor mij zou uittrekken was buiten mijn verwachting. Ik had hem al zien lopen in het mediadorp, had hem al zien zitten tijdens het eten, bijna verborgen achter zijn Vogelnestjessoep, Bami, Nasi, en kroepoek. Zou ik hem wel aanspreken, mijn grote voorbeeld en idool ? Het klinkt nog al bombastisch, want zoals dat gaat  met vele bekende mensen,  je bent er voor of tegen. De man is geboren in Arnhem op 11 januari 1947. En sport is maar half zo leuk zonder hem, hij is dol op, uiteraard sport, muziek, en lekker eten. Voor de NOS presenteerde hij ook de afgelopen tour nog “ De Avondetappe” ,niemand minder dan Mart Smeets. Wat een leuke avond moest worden werd vooral een boeiende avond met een veelzijdig man.

Hoe hij vertelde over de Vlaamse klassiekers, volgens mij kent hij iedere meter van elk Vlaams parcours. Zijn liefde voor Vlaanderen en zijn Vlaamse bewoners. Achter een goed glas wijn hebben wij nog doorgepraat, te lang, want het was weer al bijna tijd om aan de slag te gaan. Hartelijk hebben we afscheid genomen. Bedankt, Mart. Wat mij vooral is bijgebleven, is dat Michelleke Wuyts maar een klein broekventje is naast Mart Smeets, Mister Michel kan nog veel leren van deze Vlaamslievende Nederlander.

Voor de O.S. in Athene  van 2004 bezocht de Olympische vlam alle steden die ooit de spelen hadden georganiseerd. Daar was in  1920 Antwerpen bij. De toorts met de vlam kwam dus ook door Antwerpen. In ons archief hebben we daar nog een foto van gevonden, genomen te hoogte van het (oude) Astridplein. De sportieve knappe dame op de foto is niemand minder dan de echtgenote van onze hoofdredacteur. Gerda De Ryck. Dit stukje Olympische geschiedenis willen we de Angeltjes lezers niet onthouden. (Beste redactie : hierbij mijn onkostennota)

Dan nu nog wat over plakken, uitslagen, en gestresseerde atletes.

In de debuterende sporttak "10 km. zwemmen in  open water"  behaalde de Nederlander Van der Weyden de 5^de gouden plak voor zijn land (en zichzelf natuurlijk ook)

Tia Hellebaut  gaat naar de finale van het hoogspringen zaterdag. Tia vraagt aan de pers om een beetje begrip omdat zij onder enorme druk staat, en haar daarom zoveel mogelijk met rust te laten. Omdat zij waarschijnlijk onze laatste hoop op één van de laatste plakken is, hebben wij ook niet aangedrongen om een exclusief interview voor Angeltjes te kunnen brengen.  Maar al bij al, wat kunnen ons  belgische plakken schelen. ? Onze sympathie gaat uit naar de sport – man – vrouw.  Niet naar het land b. dat ze vertegenwoordigen.

In het waterpolo voor vrouwen werden vandaag de plakken verdeeld. Het brons was voor Australië, dat won van Hongarije na 2 verlengingen. De gelijke stand was 9 – 9, na de  verlenging 3 – 2.  In een zeer spannende finale won Nederland het goud ( 6^de plak ), en het zilver was voor Amerik. Gedurende de eerste 4 minuten scoorden de Nederlanders 2 maal en liepenze  uit tot een voorsprong van 4 – 0, pas op het einde van het 2^de deel kwam Amerika op gelijke stand 5 – 5. de Nederlanders wisten de wedstrijd in hun voordeel te beslechten met 9 – 8.

In het hockey voor heren moest Nederland de duimen leggen tegen Duitsland. De wedstrijd werd beslist door het nemen van strafballen. De Nederlanders maken nog kans op  brons. 

Walsh en May pakten het goud in de beach volley voor vrouwen, China moest vrede nemen met zilver.

Voor Jos Lansink heeft het er lang goed uitgezien, maar nu is het over en out.

Morgen zijn we er weer met meer.

PUP (Pino Uit Peking)

Het land b.          Nederland            China

Goud     0                 6                       46

Zilver      0                5                       15

Brons     0                4                       22

Totaal    0              15                       83

HOUTHALEN-HELCHTEREN - Burgemeester Alain Yzermans (SP.A) van Houthalen-Helchteren heeft een samenscholingsverbod afgekondigd voor de wijk Houthalen-Oost. Daar werd de voorbije nacht vermoedelijk brand gesticht in de lokalen van het paradekorps DEMO. Het samenscholingverbod gaat vrijdag officieel in en loopt tot eind augustus.

Politieke correctheid

... waarin verteld werd dat de Amerikaanse regering een programma voor familiehereniging van Somalische vluchtelingen met onmiddellijke ingang heeft stopgezet. Reden ? DNA-tests hadden uitgewezen dat er in 80% van de gevallen geen familiebanden waren tussen de zogenaamde familieleden die "herenigd" wensten te worden. En wie durft te beweren dat het met de zogenaamde familiale herenigingen bij asielzoekers in België anders zou zijn ? Er was een tijdje geleden reeds iets over opgedoken in de belgische pers, maar de professionele goeddoeners ware er als de kippen bij om luidop te kakelen dat "familie" niet beperkt mag blijven tot bloedbanden... Nota: U moet niet gaan zoeken op de BBC webstekken naar dit verhaal. Ik heb er een uur aan gespendeerd en niets gevonden. Past waarschijnlijk niet in de hersenspoelingscampagne die 24 uur op 24 op ons losgelaten wordt, en de journalist die het uitgebracht heeft draagt nu waarschijnlijk koffie rond in de gangen van de Britse poco-burcht.

 Regus Patoff

+ AANPASSING 16.00 UUR

Ik ben echt benieuwd of de Vlaamse Belgische Radio & TV of de Vlaamse Belgische Televisiemaatschappij hierover gaan berichten. Het bericht is nu ook te lezen bij BBC.

 Vlaamse vrienden,

Nog enkele dagen en voor de zevende keer op rij vindt in Steenstrate bij Ieper de zevende IJzerwake plaats, nabij het monument voor de Gebroeders Van Raemdonck.

De zevende IJzerwake, onder het motto: Nu, durven met Vlaanderen!, staat volledig in het teken van de communautaire kwesties die de politiek nu reeds meer dan een jaar verlammen. Onze voorzitter Johan Vanslambrouck zal niet nalaten de Vlaamse eisen te onderstrepen, en de ontmanteling van de Belgische structuren voorop te stellen.

Met stevige bind- en themateksten, verankerd in de actualiteit, samenzang, VNJ-muziekkapel, koren en harmonie, zal iedere Vlaming zich thuis voelen op onze wake in de Westhoek.

Talrijke vrijwilligers, jong en oud(er) verenigd rond het fronterstestament, zijn al dagen in de weer om u zo goed mogelijk te ontvangen. Maar onze weide blijft een weide, ver afgelegen van de autoweg, onderhevig aan de weersomstandigheden die we zoals steeds moeten afwachten! Laat het u echter niet tegenhouden om erbij te zijn! Na de wake wachten uw vrienden en oude bekenden bij pot en pint op het IJzertreffen, om bij muziek en zang nog even te verpozen.

Laten wij zondag vanuit Steenstrate samen opnieuw een boodschap sturen naar Albert II en de knoeiers van de Wetstraat.
Daarvoor rekenen wij op ieder van u.
Tot in Steenstrate, 24 augustus, 11 uur.

Johan Vanslambrouck,
namens de talrijke medewerkers van vzw IJzerwake

Alle informatie is te vinden op www.ijzerwake.org

Hét prototype van de verzuurde poco-mens in de Lage Landen is Hugo Camps.  Uit elke plooi van het omhulsel rond de azijnbrouwerij Camps ontsnappen dampen verzamelde haat, chagrijn en intolerantie. Voor het overige zou Michel Van den Bossche van Gaia een goed rapport schrijven over het merkwaardige soort dat zich verschuilt onder de merkwaardige naam Concentratiecamps,  Hugo.  Misschien wat meer aandacht voor de hygiëne, de voeding en lichaamsverzorging ?

In zijn hoe langer hoe meer routineus geschreven afbraakstukjes in de Morgen schimpt Camps vandaag over het veiligheidsbeleid in Oostende en het college wordt enkele malen toegesnauwd dat het wat minder op recepties moet rondhangen.  Bemerken wij daar enige afgunst ? 

"Er moet niet gewacht worden op de analyse door Brice de Ruyver" over de criminaliteit in de koningin der badsteden, fulmineert Camps. "Reeds in 2006 ramde een groep Tsjetsjenen dagelijks dancings en cafés in Oostende. In Antwerpen struikel je ook over Oost-Europeanen, vooral 's nachts. Het Vlaams Belang hoor je daar nooit over : broeders van het blanke ras, nietwaar ?  Wie in Brasschaat zou dan geen Poolse werkster hebben".

En zo loopt de woordenkramer langzaam leeg met steeds dezelfde zeurderige vaststellingen omtrent thema's die gegeseld worden maar waarvoor nooit de evidente oplossing overwogen wordt : de grenzen dicht ! Er leven in dit land wellicht 100.000 illegalen, als het er niet meer zijn, naturalisaties gebeuren aan de lopende band, verblijfs- en arbeidsvergunningen worden uitgereikt als reclameblaadjes, herenigingen van gezinnen grijpen plaats met een heilig respect voor onleesbare documenten, oncontroleerbare kinderaantallen, familieleden die wildvreemden voor mekaar zijn,  en verklaringen op erewoord door mensen die bij het woord "eer" direct hun mes tevoorschijn toveren. Mensenhandel, criminele import, ellende van allerlei soort, profitariaat en tussendoor een enkeling die aan de voorwaarden beantwoordt voor het echte asiel.

Mijnheer Camps kent alleen het afgezaagde beeld van de Poolse poetsvrouw, uiteraard in Brasschaat, het Mekka waar Camps in het Peerdsbos mag rondwandelen tot aan de grens van de gemeente en dan onverbiddellijk : zurück naar zijn ellendige hut.

Door lucht te geven aan zijn emotionele verontwaardiging over de mistoestanden in Oostende beschrijft hij en passant wel  het failliet van de belgische immigratiepolitiek : de gesel van onze samenleving. Hij is nog vergeten te vragen aan die andere Oostendse blaaskaak, Jan-Maria Dedecker, hoeveel van de 5.000 door hem goedgekeurde geregulariseerden er verblijven in het Palermo a/d Noordzee ?

Ray 

BRUSSEL - Op de nieuwste versie van het bordspel Monopoly, de Wereldeditie, is het vakje 'Brussel' niet meer terug te vinden. De indeling van het spelbord is het resultaat van een onlinestemming waarbij surfers van over de hele wereld 22 steden konden kiezen uit een shortlist van 70 genomineerden. Dat deelt Hasbro, de uitgever van Monopoly, woensdag mee.

Bij de Belgische versie van de Monopoly Wereldeditie, die vanaf woensdag 27 augustus in de winkel ligt, zal wel een 'Brussel'-sticker worden geleverd, zodat de spelers het spelbord naar eigen inzicht kunnen aanpassen.

Begin 2008 konden internetsurfers zes weken lang stemmen voor de steden die ze op het nieuwe spelbord wilden. Ruim 5,6 miljoen stemmen werden uitgebracht op zeventig voorgeselecteerde steden. Het resultaat van de stemming bepaalde de geografische verdeling van twintig vakjes over het spelbord. Voor de laatste twee vakjes werd een speciale raadpleging georganiseerd, waarbij het Taiwanese Taipei en het Poolse Gdynia als winnaars uit de bus kwamen.

Dankzij een grootscheepse mediacampagne, die bovendien sterk door lokale politici werd ondersteund, aldus Hasbro, prijkt het Canadese Montréal op het duurste vakje van Monopoly, naast de Letse hoofdstad Riga. *

In de Monopoly Wereldeditie zitten ook enkele nieuwigheden. Er wordt met nieuwe pionnen, huizen en hotels uitgepakt, in de Kans- en Algemeen Fonds-kaarten zitten internationale scenario's verwerkt, de bankbiljetten worden vervangen door elektronische betaalkaarten en de transacties kunnen in de tijd worden beperkt om het tempo in het spel te houden.

Monopoly Wereldeditie wordt verdeeld in meer dan vijftig landen en is beschikbaar in 37 verschillende talen. Op de dag van de lancering wordt om 15 uur gepoogd een nieuw wereldrecord te vestigen door zoveel mogelijk fans te verzamelen die op hetzelfde moment Monopoly spelen.

 (BELGA)

* NvdR : Wat heeft Riga, dat Brussel niet bezit ?

Voor een nieuwe reeks jeugdprogramma's hebben de getalenteerden van de 0000 een mascotte ontworpen die overal rondgezeuld wordt op jeugdfestivals en op drukke ontmoetingsplaatsen alom in het land. De mascotte is een PP, een paarse penis en we brengen u in visueel contact met het delicate artistieke ontwerp :

Wij zijn geen oude PP's (Provinciale Puriteinen) en wij verstoppen ons niet voor de realiteiten van het leven.  Er zijn echter bepaalde grenzen die je beter niet sloopt.  Het niveau van talent en beschaving bij de 0000 ontmaskert zichzelf weer eens met deze campagne. "Het zijn de kinderen zelf die dit gekozen hebben" pruttelt een of ander gesyndikeerd onbenul. "De penis is meer een aanspreekpunt op festivals" maar er is meer : "De openbare omroep wil vooral opnieuw de jeugd bereiken. Onderzoek leert dat jongeren tussen veertien en achttien jaar hun weg niet meer vinden naar de VRT."

En wat kan men beter doen om de weg te wijzen naar de lullen van de 4 nullen dan een een grote PP te tonen ? "Een aanspreekpunt ..."

Savat 

Opgedragen aan Nicole van Walter

Dit is een jazz-opname uit 1927 van The Devonshire Restaurant Dance Band, muziek van meer dan 80 jaar geleden. In een eigenzinnige video-montage samengebracht door Jozef Sterkens (een schuilnaam) met beelden van Lenin, Stalin, Trotsky, een naakt ondervoed kindje in het Rusland van 1922, Hitler, Rosenberg, Weber, Mussolini en repetitiefoto's van Hitler voor een redevoering.  Het contrast tussen de vrolijke muziek en de heren die toen de wereld naar hun hand poogden te zetten is pijnlijk juist. Van harte dank aan de heer Jozef Sterkens. We plaatsen deze video niet uit verering voor de massamoordenaars van links of rechts.  Een schrijnend tijdsbeeld, dat wel.

We hadden ervoor gewaarschuwd: met zijn stelling dat MR-voorzitter Didier Reynders “gecompenseerd” zou moeten worden voor een volstrekt legitieme eis als de splitsing van Brussel-Halle-Vilvoorde (zie actueel 13 augustus), opende Jean-Marie Dedecker de doos van pandora. Dat de LDD-kopman in een Franstalige krant suggereerde dat er best te praten viel over de gegarandeerde vertegenwoordiging van de Vlamingen in Brussel, is de Franstaligen niet ontgaan. Bernard Clerfayt, FDF-staatssecretaris en burgemeester van Schaarbeek, nam de gelegenheid onmiddellijk te baat om in Le Soir (18 augustus) te pleiten voor “strenge taalregels die gelden voor overheden, en die rekening moeten houden met verdeelsleutels, aan te passen aan de sociale realiteit in Brussel”. De FDF’er vindt dat de 120.000 Franstalige kiezers in de Vlaamse Rand maar dezelfde garanties moeten hebben als de 60.000 Vlaamse kiezers in Brussel: 17 zetels in het Vlaams Parlement en een minister in de regering.

Compensatie nodig?

Het zal voor de lezer van deze webstek wel duidelijk zijn: het Vlaams Belang en de brede Vlaamse Beweging zullen niet aanvaarden dat voor de splitsing van Brussel-Halle-Vilvoorde welke prijs dan ook wordt betaald. Die splitsing is immers perfect in overeenstemming met een arrest van het Grondwettelijk Hof én met de Grondwet. De ‘onverwijlde splitsing zonder prijs’ staat daarenboven zwart op wit in het Vlaams Regeerakkoord geschreven, dat in 2004 door CD&V/N-VA, Open VLD en SP.A werd ondertekend. Of zoals toenmalig SP.A-voorzitter Steve Stevaert het stelde: “Die splitsing moet er komen. Franstaligen moeten bij ons geen stemmen komen ronselen, dat is niet meer dan redelijk, en daarom wil ik voor de splitsing ook geen prijs betalen." (Het Volk, 11 juni 2004)

Kan iemand mij trouwens eens uitleggen waarom sommige Vlamingen de Franstaligen mordicus willen ‘compenseren’ voor iets waar we gewoon récht op hebben? Waarom zouden we iemand als Didier Reynders moeten ‘compenseren’, de man die zijn Franstalige landgenoten zelfs in 100 procent Vlaamse gemeenten als Londerzeel en Asse oproept om “altijd en overal” Frans te spreken, “ook al antwoordt men u in het Nederlands”. Dezelfde Reynders die in een verkiezingsfolder schreef dat zijn partij “de uitbreiding eist van de Brusselse Regio naar gemeenten waar een significante francofone aanwezigheid bestaat. (…) Als er een vaderland bestaat voor Franstaligen, dan is dat een Franstalig vaderland, een Franstalig België”. Compensatie voor B-H-V? Geen sprake van!

‘Bon Belge’ in Wallonië

De jongste week viel me andermaal op hoezeer Vlaamse politici die aan de Vlaamse publieke opinie stoer verklaren dat het nu maar eens gedaan moet zijn met geven en toegeven, aan de andere kant van de taalgrens een heel ander verhaal brengen. In de Franstalige media profileert men zich als ‘redelijk’ en ‘compromisbereid’. Als ‘bon Belge’.

Het gevolg daarvan is onder andere dat vanuit Vlaanderen jaarlijks meer dan 12 miljard euro – liefst 2.100 euro per Vlaming – naar het zuiden van het land stroomt, en dat wij in ruil zelfs geen greintje dankbaarheid krijgen. Dat in Brussel de taalwetten stelselmatig met de voeten worden getreden, maar de Vlamingen braafjes laten begaan. Dat wij de meerderheid van de bevolking in dit land uitmaken, maar in de regering-Leterme de Franstaligen in de meerderheid zijn.

Iemand als Rik Daems die zich zorgen maakt over de radicalisering in Vlaanderen en verklaart dat hij sinds zijn huwelijk met een Franstalige “meer begrip kan opbrengen voor wat aan de andere kant van de taalgrens leeft”: het hoeft van een Open VLD’er niet te verbazen. Maar ook LDD is in Le Soir en La Libre Belgique plots een stuk minder republikeins en Vlaams-nationaal. Yves Leterme is hier schijnbaar de Grote Staatshervormer, maar op de RTBF-radio laat hij verstaan dat ‘koninklijk bemiddelaar’ Lambertz best een punt heeft wanneer die zegt dat er geen staatshervorming komt voor 2010. Al dient natuurlijk gezegd dat Leterme, die vorige week nog stelde dat de IJzertoren voor hem niets meer is dan een richtpunt voor een fietstocht naar de kust (Humo, 12 augustus), ook benoorden de taalgrens heel wat dubbelzinnige signalen uitstuurt. Kortom, de gespleten tong blijft - helaas - een handelsmerk van nogal wat Vlaamse politici.

De evoluties en verklaringen van de voorbije weken hebben wel een en ander duidelijk gemaakt. Bijvoorbeeld dat er, luidens de uitspraken van de drie Franstalige ‘bemiddelaars’, ten vroegste in 2011 over een grondige staatshervorming kan worden gesproken. De militanten en kiezers van CD&V en N-VA weten nu waar ze staan. Maar eveneens werd duidelijk dat Vlaanderen slechts één geloofwaardige en consequent Vlaams-nationale partij telt. Die partij dat zijn wij, dat is het Vlaams Belang.

Bruno Valkeniers
voorzitter@vlaamsbelang.org

Wegens te veel ambras binnen het kartel van onze redactie, uiteenlopende visies  en oplaaiende tactische discussies over de toespijs bij onze broodjes en het feit dat de een koffie wil, de ander thee en nog een derde Chocomel van Nutricia, is er geen tijd om vandaag eigen standpunten in te nemen. 

Wij reizen internet af en pikken overal wat mee.  We vermelden hoffelijkheidshalve de bron van de slachtoffers van onze artikelenrooftocht.

Morgen hoort u meer over de resultaten van onze kartelruzies. Als het zo nog lang zal duren, zal het rap afgelopen zijn met het kartel. Wij werken nu met dode lijnen, deadlines noemen ze dat elders.

Uw genegen redactie van Angeltjes : wellicht tot de volgende deadline.

Dat bericht lekte gisteravond uit. Na een openbare inzamelactie voor het goede doel "Kinderen in Nood" blijken £ 20.000 (€ 35.000) geschonken geweest te zijn aan een islamitische boekhandel in handen van twee terroristen die betrokken waren bij de aanslagen in Londen in 2005.  Er vielen toen 52 doden en honderden gewonden. Video's over de verheerlijking van de Jihad behoren tot de aangeboden verkoopwaren.

Schenk ons gul uw giften voor Kindjes in Nood.

En hier ziet u wat we er mee bereiken.  Thank you !

http://www.dailymail.co.uk/news/article-1047135/7-7-bombers-given-20-000--Children-Need.html