De Gentse tragedie

Vlaams Belangvoorzitter Bruno Valkeniers heeft de vijf dissidente Gentse gemeenteraadsleden, die onder leiding van oud-Kamerlid Francis Van den Eynde de Belfortploeg hadden opgericht, uit de partij gezet.

Op zaterdag 18 juni had de partijraad van het Vlaams Belang beslist dat de vijf dissidente Gentse gemeenteraadsleden hun Belfortploeg en de bijbehorende website moesten opdoeken en meningsverschillen voortaan binnenkamers dienden te uiten, niet in de pers. De vijf zijn Kristina Colen ( de zuster van) Geert De Jaeger, Mireille Van Bellegem, Omer Denis en Francis Van den Eynde (van wie wij totaal niet begrijpen wat hem bezielt). 

'Indien uiterlijk 30 juni 2011 aan deze voorwaarden niet werd voldaan óf indien men tussentijds één of meerdere der hogervermelde voorwaarden niet naleefde, oordeelde de partijraad dat men zich buiten de partij plaatst en gaf de partijraad de opdracht aan de partijvoorzitter om de nodige maatregelen te nemen tot uitsluiting van het lid', schrijft Valkeniers maandag in de brief.

De druppel die voor Valkeniers de emmer deed overlopen, was de beslissing van de Belfortploeg om de vier 'niet-Belforters' in de Gentse gemeenteraad uit de Vlaams Belangfractie te verwijderen. Deze vier volgden nog wel de partijlijn.

'Bijgevolg moet ik vaststellen dat u zichzelf buiten de partij heeft geplaatst. Wij kunnen u dan ook niet langer als lid van de partij beschouwen', luidt het in de brief van Valkeniers. Ook de lidmaatschappen, mandaten en functies die de vijf namens of in het Vlaams Belang uitoefenden worden beëindigd.

'Een typisch voorbeeld van Antwerpse arrogantie', noemt Van den Eynde de beslissing van het partijbestuur. Daar moeten wij nu echt op zijn Antwerps heel erg mee lachen, zie, met die domme uitspraak.

Belfortploeg behoudt fractie

Het ontslag ontketende een strijd om de Vlaams Belangfractie binnen de Gentse gemeenteraad, maar die werd snel beslecht. De Gentse burgemeester Daniël Termont (SP.A) besliste maandagavond al dat de Belfortploeg de zitjes mag overnemen van de vier overblijvende Vlaams Belangers uit de fractie. Daarmee volgde hij de voordracht tot herschikking van de commissies, die de Belfortploeg indiende.

'De wetgeving voorziet niets specifieks in dergelijke situaties', motiveerde Daniël Termont. 'De wetgeving voorziet wel dat het aan een meerderheid van een fractie is om beslissingen te nemen'. Termont gaf de vier overblijvende Vlaams Belangers - Johan Deckmyn, Gaby De Boever, Ortwin Depoortere en Wis Versyp - wel mee dat het hen vrij staat om beroep aan te tekenen bij de hogere overheden.

En dat zullen zij vanzelfsprekend oo doen: 'Het is nu aan de gouverneur, minister Bourgeois of de Raad van State om een uitspraak te doen en een precedent te scheppen. Wat er gebeurt, gaat in tegen de geest van het gemeentedecreet', aldus Johan Deckmyn.

Volgens Deckmyn kan de Belfortploeg niet meer in naam van Vlaams Belang spreken, maar hij wijst op de onduidelijkheid in het decreet dat zegt dat mandatarissen verkozen zijn op een lijst maar niet op een partij. Deckmyn stelt dat de Belfortgroepleden duidelijk kiezersbedrog plegen.

Wat een dommigheden begaan die Belforters toch.

Bron : de Standaard

De afgelopen jaren scherpte Denemarken - onder druk van de rechts-nationale Deense Volkspartij (DVP) - zijn immigratiepolitiek steeds verder aan. Eind vorige week staken de Denen nog een tandje bij en zette het parlement het licht op groen voor een verdere verstrakking van het vreemdelingenrecht.

Voortaan zullen alle personen zonder Deens paspoort die veroordeeld worden tot een gevangenisstraf, na het uitzitten van hun straf automatisch het land worden uitgezet. Voor alle duidelijkheid: deze strikte wetgeving werd met een overdonderende parlementaire meerderheid - socialisten incluis! - goedgekeurd.

In eigen land werd in 2004 met veel bombarie aangekondigd dat niet-Belgische gedetineerden verplicht zouden kunnen worden hun straf in eigen land uit te zitten, maar dat gebeurde tot op heden nauwelijks of niet. Sinds 2005 werden welgeteld 57 buitenlandse gedetineerden, in hoofdzaak Fransen en Nederlanders, vrijwillig overgebracht naar hun thuisland. Wat de gedwongen repatriëringen betreft, staat de teller ondertussen op 39. Hier gaat het voornamelijk om Nederlanders.

@ VB

Een gemeenteraadslid van Amersfoort is op Twitter behoorlijk uit de bocht gegaan in een scheldpartij op Twitter aan het adres van Geert Wilders. "Een moedervirus dat Nederland besmet", zo noemt Youssef el-Messaoudi de voorzitter van de PVV.

 El-Messaoudi (PvdA) heeft het gescheld bovendien zelf aangewakkerd. Aanleiding was een uitspraak van de PvdA'er zelf dat de bedreigingen aan het adres van een islamitische Bilalschool afkomstig zouden zijn van PVV-aanhangers, waarna hij daaraan toevoegde: "Hoe ziek in je kop ben je als je een basisschool gaat bedreigen, stelletje PVV fascisten".

De islamitische school uit Amersfoort kwam vorige week uiterst negatief in het nieuws, omdat leerlingen hun middelvinger opstaken naar een passerende rouwstoet. Ook zouden de jeugdige scholieren kwetsende leuzen hebben gescandeerd. De school ontving daarop enkele serieuze dreigementen.

Toen Twitteraars daar woedend op reageerden, verdedigde el-Messaoudi zich door nog harder te gaan schelden, met woorden als "droplul", "botte hond" en "PVV-facist". De Twitteraccount van de vuilbekkende El-Messaoudi is intussen verdwenen. Zijn vooruitzichten op een politieke carrière wellicht ook.

El Messaoudi heeft ongetwijfeld heel wat aanhang verworven bij de islamieten met zijn gedrag.  Aan de PvdA heeft deze droplul lak : dat is enkel een opstapje naar een eigen politieke partij van moslims die overal in Europa in de maak zijn.  Het is nog wat vroeg om buiten e komen, maar over enkele verkiezingen zijn we zover. Niet aan twijfelen.

Ray

(Bron Gazet van Antwerpen)

Meer en meer manifesteren een groot aantal in het Westen verblijvende  aanhangers van de godsdienst van de vrede zich als uitgesproken tegenstanders, om niet het woord vijanden te gebruiken, van de Westerse beschaving,

De meeste vreemdelingen die niet uit de islamitische Prachtlanden afkomstig zijn, u roept maar een nationaliteit, vertonen een matige tot gemiddelde of zelfs enthousiaste bereidheid om zich te laten opnemen in onze gemeenschap.  Wij veralgemenen met deze beoordeling : ras- en cultuurverschillen doen zich altijd voor maar zijn niet onoverbrugbaar.  De echte problemen bestaan met hen die blijven zweren bij de achterlijke koran.  Waarbij we niet over het hoofd mogen zien, dat de Marokkanen die hier een grote minderheid vormen, zelden in staat zijn tot genuanceerd oordelen en in vele gevallen geen enkele affiniteit willen vertonen met de maatschappij, die hen met open armen en overdreven tolerantie heeft opgenomen.

Zij genieten hier van alle voordelen, de geestelijke en de materiële, die ook de onze zijn en toch lopen velen rond met ontzettend wantrouwen, afkeer en haat.  De overstap naar de Westerse, vrije en tolerante cultuur is té veel voor deze mensen.  De sociale voordelen zijn echter niet te versmaden en dat veroorzaakt een ernstig conflict, dat nooit smeulend zal doven. Er komen steeds meer en meer islamaanhangers in onze verdraagzame maatschappij : zij rukken op, wij wijken.

Onze scholen worden gedomineerd door de grootste lawaaimakers en ongedisciplineerde kereltjes die opgroeien voor galg en rad.  Figuurlijk, want wij hebben al eeuwen deze praktijken verbannen. Velen zijn rotverwende jong die zich superieur voelen en nauwelijks interesse vertonen voor wat zij gratis kunnen opsteken om iets anders te worden dan een norse, a-sociale buitenstaander. Politiek-correcte simpelen van geest, propageren vechtscholen om dit jonge tuig een gevoel van eigenwaarde te bezorgen. 

De meeste moslims worden maatschappelijk geleid door een achterlijke, onverdraagzame en wrede religie, die de lijnen van het dagelijkse leven en  de omgang met mekaar voorschrijft. Zo zitten zij met ons, ongelovige honden, en  wij met hen, vijandige vijfde kolonners opgescheept, tegen ons beider zin in.

Tot zover niets nieuws, maar het is soms goed en nodig, op een bondige wijze,  het grote beschavingsconflict terug tot zijn essentie te herleiden.

Een bijkomend en zeer pijnlijk gebeuren, is de verscheurdheid die er optreedt bij de eigen bevolking. Opgejaagd en opgejut door de politieke partijen die de teugels van het regime in handen hebben en de media die voor 90% linksig georiënteerd zijn, worden ons al jaren waanideeën opgelepeld om de vreemdelingen met open armen te ontvangen en hen te zien als de voorbodes van een rijke, gekleurde gemeenschap.  Paradijselijk zullen wij met mekaar omgaan als  broeders en zusters. Wie in die opgepepte leugens niet gelooft, is een racist. 

So far, so good.

Intussen kent iedereen de codes waarmee journalisten de ware toedracht van criminelen verhullen. Heel wat misdrijven komen trouwens nooit aan het licht : zij worden binnenskamers geregeld en uitgedoofd.  De Antwerpse schooldirecties hebben een rechtstreekse lijn met de politie om de talrijke "incidenten" op te vangen, zodat enkel de zware gevallen kenbaar gemaakt worden.

De taal die wij horen van jongeren, de opvattingen die zij aankleven, de ruwheid die in hun middens heerst, kan niemand optimistisch stemmen.  De zucht van verlichting die Patrick Janssens slaakte tijdens de extra gemeenteraadszitting over de zoveelste rellen op de Turnhoutsebaan, spreekt boekdelen : "Binnenkort is het vakantie en dan vertrekken zij naar Marokko ..."

Dit jaar gaan "zij" in hun Prachtland hypocriet ramadannen en als zij gereinigd terugkeren, is de miserie weer voor ons.

Wat wij beschrijven is niet baanbrekend nieuw. Tien jaar geleden bestonden die toestanden ook, maar minder geprononceerd. Niets is verbeterd, noch verzacht. Integendeel, in de steden behoren de onveilige toestanden tot het dagelijkse leven.  En de nabije toekomst zal niet roziger worden voor wie de cijfers van de demografische explosie eerlijk durft onder ogen nemen.

Gelukkig zien we in Europa overal politieke partijen of partijtjes opstaan die zich verzetten tegen de overgave van ons continent aan Mohammedanen. Dit is de enige redding voor het avondland, tenzij we over enkele tientallen jaren in burgeroorlogen ten ondergaan.

Neen, wij zijn geen racisten, absoluut niet, wij zijn Vlamingen die in een eigen Vlaanderen willen wonen en Europeanen die hun Verlichting niet laten doven door barbaren. Men zegge het voort, ook aan de vrienden van de NVA.

Ray

Volgens de PS van Elio di Rupo mag er geen geografische ruimte afgestaan worden om de toekomst van "ons franstalig nageslacht" niet te hypothekeren. Di Rupo had het over de splitsing van BHV. Laurette Onkelinx van haar kant (zij is nu definitief in Brussel gevestigd en zij aast op de job van minister-president van het Hoofdstedelijk Gewest, in opvolging van Charles Piqué) vindt dat de rechten van de franstaligen in de rand niet de kern vormen van het BVH-debat maar wel de zorg dat Brussel en Wallonië niet gescheiden worden. De rode kapitaliste Onkelinx voert iets in haar schild.

Waar blijft het Vlaamse plan B ?  Er is behalve de degelijke en gedetailleerde studie O2 van Annemans en Utzi absoluut geen enkel officieel document of plan dat rekening houdt met een scheiding van belgië.  De Vlaamse Lamme Goedzakken laten zich weer rollen, want zij voelen zich goed in hun vel in de rol van onderdanige financier, die bovendien verrot gescholden wordt. 

Terwijl de francobelgen zonder met wat  of met wie dan ook rekening te houden een Fédération Wallonie-Bruxelles oprichten, maakt de NVA-voorzitter zich dik omdat hij door Maingain niet fair behandeld wordt.  Dat Vlaanderen al meer dan 180 jaar behandeld wordt als Assepoester, is minder belangrijk. De tactiek De Wever lijkt nergens op. Met zo'n leider moet je niet eens ten strijde trekken, de overgave staat bij voorbaat vast.

Ray

Bernard Clerfayt (FDF) :

"Bart De Wever is de koning niet"

(als dit geen majesteitsschennis is, dan weten wij het niet meer)

Is Bart de Wever de keuing ? 

Wij lazen bij Clint onderstaand grappig artikeltje over "een spectaculair mooie vrouw" die een rijke man zoekt in New-York. Misschien had Steve Stevaert hier iets aan gehad, maar nu is het te laat voor hem. (De afbeelding komt uit ons archief, afdeling Vrijetijdsfantasieën)

ZOEKERTJE

Ik ben een mooie vrouw van 25 (spectaculair mooi zelfs). Ik ben welbespraakt en heb klasse. Ik ben niet van New York. Ik wil trouwen met een man die minimaal een half miljoen dollar per jaar verdient. Ik weet dat dit wat hol klinkt, maar een miljoen per jaar is middenklasse in New York, dus ik denk niet dat ik overdrijf.

Zitten er kerels die 500.000 dollar of meer maken op deze site? Of vrouwen die me tips kunnen geven? Ik had iets met een zakenman, maar die verdiende niet meer dan 200.000 - 250.000 dollar per jaar. En dan loop ik tegen de lamp. Met 250.000 raak ik nooit in Central Park West (betere buurt van New York, nvdr.) Ik ken een vrouw uit de yogaklas die gehuwd was met een investeringsbankier en die in Tribeca (duurste buurt van Manhattan, nvdr.) leeft, ze is zeker minder knap dan ik ben en intelligent is ze ook al niet. Wat doe ik verkeerd? Hoe raak ik op haar niveau?

Ik heb een aantal specifieke vragen: Waar kan ik rijke vrijgezellen treffen? Bars? Restaurants? Fitnesszalen? Wat zoeken mannen in een vrouw?

Wees gerust, jullie kunnen me niet pijn doen. Moet ik een bepaalde leeftijdsklasse achternazitten? Waarom zijn sommige vrouwen die in Upper East Side wonen gewoon lelijk? Ik heb echt lelijke vrouwen ontmoet die getrouwd waren met schatrijke kerels. En prachtige exemplaren van meiden in vrijgezellenbars. Hoe zit dat daar?

Moet ik speciale beroepen achternazitten? Advocaat, investeringsbankier, artsen? Hoeveel verdienen die kerels trouwens? En waar zitten ze? Waar zitten de kerels van die hefboomfondsen? Hoe beslis je of je gewoon een vriendin hebt of wil trouwen? Ik wil alleen TROUWEN.

Wees zo vriendelijk beledigingen achterwege te laten- ik ben eerlijk over mezelf. De meeste mooie vrouwen zijn oppervlakkig; ik kom er eerlijk voor uit; ik zou dit soort kerels niet achternazitten indien ik me niet op hun niveau zou kunnen bewegen- qua uiterlijk, cultuur en geraffineerdheid.

ANTWOORD

Beste,

Ik heb je advertentie met veel interesse gelezen en heb nagedacht over je dilemma. Ik voldoe zeker aan de vereisten, ik verdien meer dan 500.000 dollar per jaar. Ik zie de zaken als volgt:

Vanuit mijn perspectief is je aanbod gewoon een slechte zakelijke deal. Ik leg je uit waarom: als we al de 'bullshit' achterwege laten, breng jij je schoonheid in en ik het geld. Goed. Maar nu komt het. Jij wordt van nu af aan enkel lelijker en ik ga hoogstwaarschijnlijker steeds meer verdienen. Dan is er de absolute zekerheid dat jij niet nog mooier wordt.

Dus in economische termen ben jij een verminderende waarde en ik een vermeerderende waarde. Niet enkel ben je een verminderende waarde, de snelheid waarmee je waarde afneemt neemt enkel toe. Je bent nu 25 en je blijft waarschijnlijk nog 5 jaar mooi, maar daarna wordt het elk jaar minder. En dan wordt het echt ernstig. Wanneer je 35 bent, zijn we klaar met je schoonheid.

Dus in termen van de financiële wereld, ben je in een handelspositie, maar het advies is kopen, noch houden. Het heeft geen zin om jou te kopen (wat je wel vraagt), dus stel ik voor om je te leasen. Indien je vindt dat ik gemeen ben, dan wil ik het volgende zeggen. Mocht ik mijn geld verliezen, dan verlies ik ook jou, dus als jij minder mooi wordt, heb ik ook recht op een uitstapmogelijkheid. Zo eenvoudig is dat. Dus een deal die het overwegen waard is, is verkering, geen huwelijk.

Toen ik jonger was, werd me geleerd wat efficiënte markten zijn. Daarom vraag ik me af waarom een meisje dat welbespraakt is, klasse heeft en spectaculair mooi is, nog steeds geen rijke suikeroom heeft kunnen vinden. Ik kan amper geloven dat, als je zo mooi bent als je beweert, de 500.000 dollar je nog niet heeft gevonden, al was het maar om je eens te proberen.

Daarbovenop kan je altijd proberen zelf geld te verdienen, dan wordt dit soort conversaties overbodig.

Ik denk dat we te maken hebben met een klassiek 'pump and dump'-scenario ('pump and dump 'is een manier om de prijs van een aandeel artificieel de hoogte in te jagen, nvdr.)

Ik hoop dat je iets hebt geleerd, als je de lease-optie ziet zitten, laat me dan iets weten.

http://www.clint.be/lifestyle/relatie/superknappe-vrouw-zkt-stinkend-rijke-man

Van januari tot oktober 2010 inde de belgische staat 53 miljoen euri boetes van allerhande veroordelingen, waaronder verkeersboetes.  38 miljoen euri (72%) kam uit Vlaanderen, 13% uit Brussel en 15% uit Wallonië.

Ofwel is men in Vlaanderen crimineler, ofwel wordt er bij de francobelgen minder snel beboet of meer weggeritseld. 

Bron : Peter Logghe

Het is hoegenaamd geen mooie deugd, maar ik had toch wel wat leedvermaak toen ik vernam dat uitgerekend de Mortierbrigade wegvluchtte uit de Molenbeekse Maritiemwijk. Deze linkse bedenkers van talrijke anti-Vlaams Belangcampagnes hadden zich enkele jaren geleden met veel tamtam in deze gevaarlijke wijk gevestigd omdat ze zo hielden van de smeltkroes en “omdat het er toch zoveel beter ging.”  Maar ze hebben tot hun scha en schande moeten ondervinden dat hun multiculturele paradijs niets anders is dan een nachtmerrie.

Leedvermaak ook met de verschrikte Vlaamse journalisten, die zich  door de Molenbeekse burgemeester op zijn persconferentie lieten uitschelden voor “Faschos”. Roepend en heftig gesticulerend vaarde de man uit naar de “haatcampagne” in de “presse flamande”  (De Morgen) “Hoe durven ze hem en zijn gemeente vernietigen? Wij hebben een model dat sommigen stoort, want hier wonen veel culturen samen, van Oost-Europese fascisten tot moslims. Dat is  het model van de toekomst voor heel Europa, of we dat nu willen of niet. In die zin zie ik Molenbeek dan ook als een laboratorium voor heel Europa.” (De Standaard)  Het is duidelijk dat Moureaux veranderd is in een wereldvreemde gek, die steeds meer gelijkenissen begint te vertonen met die andere gek aan de overkant van de Middellandse Zee, Moammar Khadaffi. De 72-jarige PS-geront, die zich onlangs zou bekeerd hebben tot de islam naar aanleiding van zijn huwelijk met een 35-jarige Marokkaanse schone, is overigens vast van plan zich volgend jaar opnieuw te laten verkiezen …

Brusselse Metropool

Een klein beetje leedvermaak heb ik ook met de N-VA’ers, die door Maingain verrot worden gescholden en zelfs beschuldigd worden van negationisme. Net zoals ze altijd gedaan hebben bij ons. Het is de typische francofone tactiek. Het FDF heeft zich hiermee moedwillig buitenspel gezet en de N-VA-achterban mag dus op zijn tellen gaan passen. In tegenstelling met hetgeen nogal wat journalisten beweren, is de kans op een politiek akkoord nu veel groter geworden. Ik hou bijgevolg mijn hart vast, want alles wijst erop dat de rekening zal betaald worden in Brussel (taalwetgeving en tweetalige lijsten) én in Vlaams-Brabant. CD&V-voorzitter Beke had tijdens zijn bemiddelingsronde reeds een wetsvoorstel voorbereid waarbij aan de Brusselse Metropool (inclusief Halle-Vilvoorde!) een wettelijk statuut zou gegeven worden. Op die manier dreigt de situatie in Vlaams-Brabant nog veel erger te worden dan ze vandaag al is.

Zal de N-VA daarmee instemmen? En waarom weigert die partij nog altijd mee te werken aan een plan-B, waarbij de onafhankelijkheid als stok achter de deur wordt gehanteerd, net zoals de PS-kopstukken dat doen? Men doet precies het tegenovergestelde. Het is wat aan de aandacht ontsnapt, maar op een jongerendebat begin deze week verklaarde Kamerlid Bert Wollants  namens Jong-N-VA (voor de camera van het late VRT-journaal) dat België in 2030 zeker nog zal bestaan. Het land moet immers ‘geleidelijk’ hervormd worden. “De splitsing van het land wordt NIET op de agenda geplaatst.” Blijkbaar staat die eis enkel in het N-VA-programma om kiezers te lokken…

Senator Bart Laeremans

Jef van Hoof met zijn hartsvriendin Magda de Groodt in 1928

Gisteren hebben wij een muziekfragment op Angeltjes laten horen uit de Eerste Symfonische suite van Jef van Hoof, de componist van menig Vlaams strijdlied zoals Groeninge.  Jef was een musicus, dirigent, componist én een straffe Antwerpenaar die geen ruwe taal schuwde. Hij was evenmin bang van vrouwelijk schoon, wie kan het hem kwalijk nemen. Hij werd zowel na de Grote Oorlog van '14-'18 veroordeeld door de belgische staat, als na de Tweede Wereldoorlog, want hij had het ambt aanvaard als directeur van het Vlaams Muziekconservatorium in zijn vaderstad.

Ik herinner mij uit mijn jeugdjaren Jef van Hoof op de televisie gezien te hebben, tijdens een live-uitzending (er waren er geen andere in de jaren '50) die gepresenteerd werd door de populaire Paula Semer. Door een of andere wending in het gesprek, kwam het op de kleur van Jef van Hoofs haren neer en direct zei hij : "Mijn eigen haar is nog zwart, er zijn zelfs mensen die beweren dat ik helemaal ne zwarte ben ..."

Wij ontvingen van Jan de Moor uit Gent een typische en persoonlijke anekdote die Jan meegemaakt heeft met Jef Van Hoof :

De 3 koekoekburgemeesters hebben een kip veroverd (rechts)

Een nieuw stuk in het Echt Antwaarps Theater door de gekende blijspelauteur "Pat de Neus" : *Huisarrest is geen Pest* :  Lachen, gieren, brullen 

Een aantal Marokkaanse jongeren (wellicht zijn er ook nog andere nationaliteiten bij betrokken, de auteur wil niemand culpabiliseren)  krijgen, nadat zij het beest hebben uitgehangen op de Turnhoutsebaan huisarrest van een boze burgemeester. Ze mogen hun huisje niet uitkomen, maar ze mogen wel op reis gaan, als zij dit vijf dagen vooraf aankondigen.

Jef van Hoof (Antwerpen, 8 mei 1886 - 24 april 1959), met als volledige naam Josephus Bonifacius Emilius Michaël Van Hoof, was een Vlaams laat-romantisch componist.

Jef van Hoof van Hoof was de zoon van de koster-organist van de Sint-Michielskerk in Antwerpen, Frans Van Hoof. Hij studeerde aan het Koninklijk Conservatorium van Antwerpen of Vlaamsche Muziekschool, onder de leiding van Jozef Huybrechts, Paul Gilson en August De Boeck (harmonie), Jozef Callaerts en Arthur De Hovre (orgel), Jozef Bossiers (piano) en Lodewijk Mortelmans (contrapunt en fuga). Hij onderging ook de invloed van Peter Benoit.

Vanaf 1903 liet hij zich als componist kennen en in 1906 componeerde hij zijn eerste Vlaamse strijdliederen. In 1909 schreef hij het lied Groeninge op tekst van Guido Gezelle en behaalde er de Prijs van het Algemeen Nederlands Verbond (ANV) mee. In 1911 behaalde hij de Tweede Romeprijs met de cantate Tycho Brahé. Hij werd een grote aanhanger van de Vlaamse muziekbeweging in het kielzog van Peter Benoit. Zijn muziekactiviteiten waren vanaf die tijd sterk verbonden met Vlaamsgezinde organisaties zoals het ANV, het Vlaamsch Nationaal Verbond (VNV) en de Groeningerwacht, die hij mee oprichtte en waarvan hij het mannenkoor dirigeerde. Hij was ook medestichter van het Genootschap van Vlaamse Componisten (1922), van de Vlaamse Concerten (1926) en van de Nationale Vlaamse Fanfare (1930).

In 1916 componeerde hij op tekst van Nico Gunzburg het koorwerk Oproep dat werd uitgevoerd bij de opening van de door de Duitse bezetter georganiseerde Nederlandstalige universiteit Gent. Wegens zijn activistische sympathieën werd hij na de oorlog tot acht maanden cel veroordeeld.

Na 1920 bleef hij verder actief in Vlaams-nationalistische organisaties, zoals het Vlaams Nationaal Verbond. Hij trad op als dirigent bij IJzerbedevaarten en Guldensporenvieringen en componeerde verder strijdliederen voor deze gelegenheden. In 1933 was hij medeoprichter van het Vlaams Nationaal Zangfeest dat hij tot in 1936 leidde.

In 1916 volgde Van Hoof zijn vader op als titularis van het orgel in de Sint-Michielskerk. Na zijn veroordeling gaf hij privélessen en organiseerde concerten waarbij hij als pianist optrad. In 1924 werd hij leraar harmonie en compositie aan de Mechelse Beiaardschool en in 1936 werd hij leraar aan het Koninklijk Conservatorium in Antwerpen.

Begin 1942 werd hij benoemd tot directeur van dit Conservatorium, in opvolging van Flor Alpaerts. Zijn tegenkandidaat was Lodewijk De Vocht, maar Van Hoof haalde het omdat hij door belangrijke figuren uit de collaboratie, zoals Cyriel Verschaeve, gesteund werd. Het was onvermijdelijk dat hij na de Bevrijding werd afgezet en werd veroordeeld tot één jaar gevangenisstraf.

Hij trad nog een paar maal op als dirigent, onder meer op de Dag van het Vlaamse Lied in 1953 en op de Vlaamse dag van de Wereldtentoonstelling in 1958.

Hieonder een van de zeldzame opnames van Van Hoofs Eerste Symfonie door het BRT-orkest onder leiding van Alexander Rahbari, die als Iraans dirigent (en toondichter) meer waardering had voor Vlaamse componisten dan veel van de eigen springertjes.

Savat

Bron : Wikipedia

Zoals we met zijn allen NIET gezien hebben in het journaal van de 0000, is de euro dood en begraven. Zij het niet letterlijk, maar de eurosceptici van Nigel Farage organiseerden een nepbegrafenis  in Brussel op 24 juni.  Niet dat wij ons daarop verheugen, maar wij worden door de media eenzijdig overdonderd met argumenten om Griekenland tegen beter weten in binnen de eurozone te behouden. Pogingen van Barroso en Van Rompuy om Griekenland er bovenop te helpen, zijn daden van wanhopigen die de realiteit niet onder ogen willen/durven zien. Als volgende week het Griekse parlement instemt met de strenge bezuinigingsmaatregelen, zal dit stuiten op een heftige weerstand bij de bevolking. De reddingsoperaties van vorig jaar hebben niets opgeleverd ; wat men momenteel bekokstooft, zal evenmin een redding betekenen en Nigel Farage maakt nu reeds een afspraak voor volgend jaar om de Griekse bankroete staat opnieuw overeind te houden. Allemaal bijzonder onleuke mededelingen, waar onze Vlaamse kwaliteitsmedia, trouw aan het regime en de elite, over zwijgen. Het is veel leuker om over de amoureuze escapades van Leterme of Stevaert te roddelen en de gemoederen op te hitsen met de tweekamp Maingain-De Wever.

Ray