*Sein Kampf*
U hebt in de media vernomen (zonder veel rumoer overigens) dat de voltallige top van het Turkse leger op 29 juli jl. onverwachts zijn ontslag aangeboden heeft. Stafchef Isik Kosaner en de bevelhebbers van de landmacht, de marine en de luchtmacht stapten op uit onvrede met de beslissing van de regering in Ankara over promoties van generaals die opgesloten zitten wegens betrokkenheid bij veronderstelde anti-regeringscomplotten. De beslissing viel na een ontmoeting tussen Kosaner, premier Recep Tayyip Erdogan en president Abdullah Gül.
Tot zover de officiële mededeling in het land b. Wat eraan vooraf gegaan is, toont de frustratie van de legerleiding. Officieren zitten al jarenlang opgesloten in de gevangenis, zonder formele aanklacht, zonder proces, zonder veroordeling. Een heksenjacht, niet meer, niet minder. Het leger, dat beschouwd werd als de bewaker van de seculiere staat, werd in de hoek gedrukt, totaal gedemotiveerd met verdachtmakingen. Zo wordt het leger door de Ottomaanse Führer ervan verdacht de moskeeën in Istanboel te willen opblazen om vervolgens in de ontstane chaos de regering te willen omver gooien. Het lijkt erop dat Erdogan zijn slag zal thuis halen, dat “sein Kampf” de finale nadert. Zijn regering bepaalt alles, benoemt de officieren en het ziet ernaar uit dat de nieuwe chef-staf iemand is die zéér goed bevriend is met Erdogan.
Toen de Arabische lente Noord-Afrika overspoelde met als resultaat dat de wens naar democratie slechts de excuustruus was voor het versterken van de moslimbroederschap, hield men hier in de media de Turkse democratie als voorbeeld van een Arabische “Leitkultur”. Een droom uit duizend-en-één-nacht, dat allicht eerder een nachtmerrie zal blijken te worden!
De realiteit ziet er anders uit. Sinds de islamitisch-conservatieve AKP met premier Erdogan in Ankara de lakens uitdeelt, groeit weliswaar de economie, maar politiek keert Turkije snel terug naar haar berucht verleden. Turkije re-islamiseert. Want het versterken van de islam en het islamisme (… wat ook het verschil tussen beide moge zijn) is sinds jaren een fenomeen dat in heel het Nabije-Oosten een feit is.
Volgens een artikel van Welt-Online is voor Erdogan zijn moment gekomen om ook het seculiere leger door trouwe acolieten – islamieten - te laten leiden. “Erdogan wil tegen alle gebruikelijke regels in blijkbaar zeer jonge officieren uit de lagere rangen naar hogere officiersposities laten doorstromen”, zo schrijft Welt-Online. De reden is duidelijk: onder de oudere officieren vindt hij geen wenskandidaten, wat erop wijst dat de ideologie van de politieke islam vooral bij jonge mensen een renaissance beleeft. Dus moeten alle bevorderingsregels volgens anciënniteit aan de kant geschoven worden en moeten Erdogans wenskandidaten op het schild geheven worden.
Indien Erdogan hiermee doorgaat, dan zal de ontslagnemende legertop zich hiermee in eigen voet geschoten hebben. Welt-online vermoedt dat het ontslag als protest moest dienen, met als onderliggende dreiging dat er meer kunnen volgen, mocht de regering het leger niet gerust laten.
Méér dan 250 generaals en officieren, dienstdoend en gepensioneerd, staan voor het gerecht, gedeeltelijk sinds jaren met de beschuldiging een regeringscoup gepland te hebben.
Hiermee wordt duidelijk hoe diep de machtsstrijd in Turkije al geruimde tijd woedt. Het leger is de laatst gebleven instelling, die nog in seculiere handen is. Alle andere werden al uitgezuiverd: politie, justitie, onderwijs, ambtenarij – na 8 jaren AKP-heerschappij worden ze allemaal door de regeringspartij en soortgenoten “gestuurd”. En juist justitie werd door Erdogan ingeschakeld om de macht in het leger te grijpen. De media werden al langer “gedisciplineerd”. De krant Hürriyet bv. werd met enorme belastingboetes ontmoedigd nog een te kritische nieuwsduiding te verspreiden.
Dat er in Europa nog altijd politieke krachten verbeten trachten de EU-toetreding van Turkije aan te moedigen, schijnt ons – zacht uitgedrukt – eerder naïef, om niet te zeggen krankzinnig. De achtereenvolgende methodes, die Erdogan gebruikt om de macht te grijpen in Turkije, herinnert ons eerder aan de afschaffing van de Weimarrepubliek door Hitler en de NSDAP. Eigenlijk niet te verwonderen want “Mein Kampf” is een in islamitische kringen een bestseller.
Deze ontwikkeling zou kunnen leiden tot een islamitische dictatuur in Turkije. Gezien Erdogans talrijke verklaringen, zijn zelfverheerlijking, zijn religieuze verblinding, zijn nationalistische zelfoverschatting zou dat geen verrassing zijn. “Sein Kampf” wordt mogelijk zelfs beslissend voor de richting in dewelke de islamitische wereld zich verder ontwikkelt. Misschien wordt de mogelijkheid van een Turkse “Leitkultur” wel de werkelijkheid… maar dan wel op een wijze waarop niemand in het westen zit te wachten.
Floriaan Terbeke
Bron: Welt-online










2 reacties op dit bericht
Renaisence
Ik vraag me af waarom wij als Europeanen ons moeten moeien met gebeurtenissen in Egypte enz:Vroeg of laat keert dit zich toch tegen ons
Dit weet iedereen van klein tot groot,alleen de EG.politiekers weten het niet.
Aanvullend detail
Het beknotten van de macht van het leger wordt nu al uitgelegd - door EU-kortzichtigen - als de volgende stap naar de democratie. Naast de 250 officieren zitten er ook nog eens een 40-tal journalisten vast. Men kan zich afvragen tot hoeveel weken 'eerste pagina' nieuws dit zou leiden mocht Israël of de VS iets dergelijks doen, de slinkse media zou er zelfs misschien Breivik voor willen vergeten.