Archief

Een tekenfilm voor alle leeftijden en voor alle wijsneuzen

 Het is de tijd van de financiële aanslagen. In heel Europa en dus ook in België. Hier was de rook van de ene aanslag – de belastingverhoging bij het opmaken van het overheidsbudget voor 2013 - nog niet opgetrokken of er gebeurde een andere aanslag. Deze week. Een financiële clusterbom was het. Met duizenden fragmentjes die onschuldige slachtoffers maken. Met bijna 800.000 zijn ze. Voor het overgrote deel gewone mensen die via één of andere organisatie aanleunen bij het ACW, zeg maar de 'christelijke arbeidersbeweging'. En die op aanraden van de eigen financiële instellingen met hun zuurverdiende spaarcentjes Arco-deelbewijzen kochten. Om te investeren in de Dexia-groep. Het was even veilig als het spaarboekje, maar bracht meer intrest op. Beweerden ze. Helaas heeft de auditeur van de Raad van State een andere mening, zo blijkt nu. De deelbewijzen zijn volgens hem hetzelfde als aandelen, en de eigenaars zouden dus niet kunnen genieten van de door een vorige regering besliste garantieregeling. Hij stelt voor ze naar de prullenmand te verwijzen. Als de Raad van State zijn advies volgt zijn de 800.000 spaarders te samen 1,5 miljard euro kwijt. Voor elk betekent dat gemiddeld zo'n 2000 euro verlies. Er zijn leukere boodschappen enkele weken voor de eindejaarsfeesten.

Wisten de 'coöperanten' veel dat hun spaarcentjes dienden om te worden geïnvesteerd in Dexia, de bank waarvan de waarde van de aandelen vandaag bijna tot nul is herleid.

De lotgevallen van Dexia – waarvan de bankactiviteiten nu werden afgesplitst en herdoopt tot Belfius - zijn bekend. Oorspronkelijk was het Gemeentekrediet van België, waar destijds de gemeenten bij waren aangesloten en waarmee niets kon mislopen. Dacht iedereen. Om met de groten in de wereld van de financiën te kunnen mee knikkeren werd een fusie aangegaan met het Crédit Local de France. Wat de financiële armslag veel groter moest maken. Ook Bacop, de financiële poot van het ACW wou, na de ervaringen bij Lernout&Hauspie, haar graantje meepikken. Het werd een der grotere aandeelhouders van Dexia. Bovendien een belangrijke aandeelhouder, want vormde met Arco het kanaal waarlangs het spaargeld van de leden-coöperanten bij Dexia binnenstroomde. Terwijl de Bacob-klanten bij Dexia terechtkwamen.

Brak dan de financiële crisis uit, en bleek ook Dexia vergeven te zitten met dubieuze kredieten waar ze geen bal zou van terugzien.

Er waren kapitaalsverhogingen nodig waarop, om overeind te blijven, de aandeelhouders noodgedwongen moesten op ingaan. Ook de regering moest tussenkomen om de algehele debacle te voorkomen. Sinds de bankencrisis kostte Dexia aan België al 13 miljard euro, d.w.z. 1200 euro de man.

Voor het kapitaal van haar Arco-spaarders wou het ACW waarborgen en zo werd bekomen dat ze van hetzelfde regime zouden genieten als bij een klassiek spaarboekje. Maar wat blijkt nu: het destijds daartoe uitgevaardigde Koninklijk Besluit wordt zoals hoger gezegd als onwettig beschouwd.

De 'coöperanten' spelen daardoor hun spaargeld kwijt dat ze aan de christelijke zuil toevertrouwden. Meteen moeten ze ook, zoals de 'gewone' aandeelhouders van Dexia, zelfs twee keer betalen voor het falen van die bank. Naast hun 'privé'-verlies zullen ze, zoals alle Belgen, als belastingbetaler moeten bijdragen om de Dexia-putten te vullen. Zij en de volgende generaties... Want het blijft een tijdbom, die alleen met vers geld kan ontmijnd worden. Zo is er weer eens vijf tot zeven miljard nodig, ‘om de lekken te dichten en toe te laten dat het Dexiaschip de tijd krijgt een veilige haven te zoeken.’

Het ACW geeft intussen niet thuis op de mogelijkheid zelf te verhelpen aan het verlies van haar spaarders. ‘Het ACW heeft veel geld verloren aan de ontmanteling van de Dexia-groep en heeft niet de middelen om de coöperanten van haar financiële poot te vergoeden… Wij waren niet de verkopers van de spaarproducten’, heet het. Overigens blijft men erbij dat die spaarproducten in geen enkel geval te vergelijken zijn met beursgenoteerde aandelen. En wijst men erop dat het hier om een advies van de auditeur gaat, en nog niet om het arrest van de Raad van State. Yves Leterme, eerste minister destijds, blijft erbij dat de waarborgregeling voor de Arco-spaarders een wettelijk rechtvaardige beslissing was. Die geldt trouwens ook voor de tak-21 verzekeringsproducten die bvb. werden gesleten via verzekeraar Ethias van de socialistische zuil. En voorts zou ook de huidige regering door een nieuwe wet de situatie kunnen rechttrekken.

Het belet allemaal niet dat de burger via zijn belastingen in feite al begonnen aan het delgen van de schulden aangegaan om het financiële systeem in België overeind te houden. Na veel vijven en zessen werd een akkoord bereikt over het budget voor volgend jaar en daaruit blijkt dat de maximale ‘aanslag’-voet stijgt tot 51 procent. Voor wie werkt zouden loonmatiging en tragere indexaanpassing erop neerkomen dat men 150 euro per jaar minder verdient. Roken, een glaasje wijn of een borrel drinken wordt ook duurder, evenals een levensverzekering. De roerende voorheffing op aandelen stijgt tot 25 procent, en kunstenaars moeten op hun auteursrechten i.p.v. 15 procent nu ook 25 procent betalen. Er zit ongetwijfeld nog meer in de pijplijn, maar dat wordt slechts mondjesmaat bekend.

Intussen houdt de regering vol dat de sterkste schouders de zwaarste lasten dragen Nochtans valt dat te betwijfelen. Men moet maar denken aan een gevleugelde uitspraak van de premier uit de jaren vijftig-zestig, Gaston Eyskens, onder wie de BTW tot stand kwam. 'Het is gemakkelijker te verteren om een paar franken te halen bij enkele miljoenen inwoners, dan honderden franken bij enkele duizenden rijken', zei hij.  Vandaag zou dat een oneliner heten. Maar de betekenis blijft dezelfde: het is vooral het grootste deel van de bevolking, de middenklasse dus, die het gelag betaalt.
'Mensen die werken en sparen worden gestraft', zei een ondernemer.
In Spanje zal het wel niet anders zijn.

Manu de Tremerie  

 http://www.viw-costablanca.com/

Wie kent Carl Huybrechts niet ?  De blondgekrulde ex-sportjournalist van de 0000, de onstuimige praatvader, de passionele vrouwenversierder (nu op zijn 61ste is hij een fatsoenlijke huisvader)  de flamboyante presentator van de Vlaamse Proms in het Antwerpse Sportpaleis (absoluut niet te vergelijken met de originele Proms in Londen), de Vlaamsgezinde peer die zelden een blad voor de mond neemt om te wijzen op de mistoestanden in het land B en die de Eksters van Laken reduceert tot het niveau waar zij écht thuishoren namelijk downstairs bij de aardappelschillers, en zeker ook de man die door zijn impulsieve uitlatingen en daden vaak zijn eigen ruiten ingooit. Kortom, er zijn goeie en slechte kanten aan de ijdele Huybrechts, hij is een man voor alle seizoenen.

Deze sympathieke flierefluiter is al jaren bevriend met Bart de Wever.  Carl begeleidde ondermeer Bart tijdens diens vermageringskuur, hij is de auteur van *Het geestigste dieetboek ter wereld* dat de lijdensweg van De Wevers 142 kilo's naar 82 kilo's beschrijft. De twee maten trainden samen voor de Antwerpse Tien Mijlen (dat moet natuurlijk de Ten Miles heten in het Antwerps-Engels, want wij zijn niet te beoerd om onze moedertaal regelmatig een trap te verkopen) en Carl heeft zich opgewerkt tot de status van vriend van Bart, iets waar weinigen in gelukken, want Bart is geen warme mensenvriend.

Bij de gemeenteraadsverkiezingen stond Carl Huybrechts op de 17de plaats bij de Nv-A in Brasschaat, waar Jan Jambon de lakens uitdeelt.  Huybrechts toeterde overal rond dat hij niet alleen voor de gemeenteraad ging maar dat het volk van Brasschaat met hem de ideale sportschepen zou binnenhalen.  Eerlijk gezegd, Huybrechts is gepokt en gemazeld in de sport, hij heeft een uitgebreide kennissenkring en hij kent die materie als zijn binnenzak. Als er in Brasschaat een sportschepen moet zijn, zou Carl Huybrechts ongetwijfeld de geknipte man voor die job zijn.

De Nv-A werd met 39% de grootste partij en behaalde 14 van de 33 zetels. Carl moest het stellen met 361 voorkeurstemmen, wat hem een eerste teleurstelling opleverde en hij was de 7de verkozene bij de Nv-A.  Er werd direct een akkoord gesloten met de CD&V die nog 9 zetels binnenrijfde en burgemeester De Kort ruilde  met  eerste schepen Jambon van plaats.  De rest wordt gewoon voortzetting van het bestaande beleid  met weglating van de liberale partners en de ferme overtuiging zeker geen tram uit richting Antwerpen toe te laten tot het trotse Brasschaat.  Maar dat was al zo. Verandering ?  De gemeente was goed bestuurd volgens de burgers,  wat zou de Nv-A moeten veranderen ?

Helaas, Carl is er naast gevallen met zijn mandaat als sportschepen.  Jambon heeft de vriend van De Wever laten vallen. Het was een misverstand, er zijn andere beloftes gedaan, er moeten andere allianties afgesloten worden binnen de Nv-A en de nieuwe burgemeester heeft er zeker geen behoefte aan om de ogen en de oren van De Wever binnen te halen in zijn schepencollege.  Toen Huybrechts de droeve mare ontving, heeft hij onmiddellijk De Wever getelefoneerd, maar die nam zijn mobieltje niet op : hij heeft te veel beslommeringen om tegemoet te komen aan de eisen van Whisky van Peel om ook in de stad van allah niet te veel veranderingen aan te brengen.  Bij zomerse ontmoetingen in 't Nachtegaaltje was het nochtans allemaal koek en ei tussen Bart en Carl, maar ja, er is veel verschil tussen woord en daad bij VIP-politici. 

Huybrechts is weer wat wijzer geworden. Hij moet op zoek naar een ander einde van zijn carrière. Buiten de politiek. Misschien kan hij nu een werk schrijven "Het verraderlijkste beloftenboek ter wereld" ?

Ray

Zie de integrale verfilmde uitvoering van deze eenakter in een regie van Franco Zeffirelli in naturalistische decors bij : https://blog.seniorennet.be/operabelcanto/

Gebruik de knop in de rechterkolom : de link van blog tot blog bij Seniorennet werkt niet.

Wouter Beke over Elio Di Rupo : die man heeft geen uitstraling. Inderdaad, de charismatische CD&V-voorzitter is een publieksmagneet. Om nog te zwijgen over zijn partijgenoot Servais Verheirstraete.

Een samenvatting van 13 minuten van een BBC-reeks.