Archief

Zo horen we het eens van een ander

Gisteren 20 november werden 6 vermeende spionnen voor Israël zonder vorm van proces ijselijk vermoord in de straten van Gaza door een dolgeworden menigte en vervolgens werd het lijk van een van hen door de stad gesleept aan een moto, onder begeleiding van gejuich en gejoel.  Er is iets dat niet normaal is in de hoofden van deze lieden.

Hamas, de vriend van het linkse wereldgeweten.

Grieken lijken wel Walen : schimpen op wie hen moet onderhouden 

De ministers van financiën van de zeventien eurolanden zijn het in Brussel niet eens geworden over de betaling van een nieuwe termijn van de noodsteun aan Griekenland. Het overleg werd dinsdagnacht afgebroken zonder dat er overeenstemming was bereikt. De ministers zetten hun overleg maandag voort. Dit heeft voorzitter Jean-Claude Juncker laten weten.

Een kleine twaalf uur voerden de ministers verhitte discussies. Volgens Juncker is tijdens het overleg wel enige vooruitgang geboekt, over een ‘pakket geloofwaardige maatregelen’ om de Griekse staatsschuld te verminderen, maar kon men het niet eens worden met het Internationale Monetaire Fonds.

Bovenop het vermoedelijke public relations voordeel door “de zwarte Piet naar Israël door te schuiven”, rijft Hamas – volgens een rapport van het Washington Institute for Near East Policy uit 2011 – jaarlijks meer dan een half miljard dollars binnen van tolheffingen op goederen die via de tunnel vanuit Egypte Gaza bereiken. 

Om die reden, omwille van het veilig stellen van een onophoudelijke bron van inkomsten,  heeft Hamas alle reden om de perceptie van een blokkade levendig te houden, tegelijkertijd Israël te demoniseren en de Gaza bevolking te laten lijden en hen blijvend afhankelijk te maken van Hamas.  

Bij de Palestijnen circuleert er een foto van de “eerste minister” van de Hamas regering in de Gazastrook, Ismail Haniyeh, die Israëlische druiven koopt in Gaza met aan zijn zijde een jongen die een zakje Israëlische chips verorbert. De foto is een goed voorbeeld van de schijnheiligheid van de Hamas leider, want zijn groepering en zijn sympathisanten in het westen en in moslimlanden zijn felle voorstanders van een wereldwijde boycot van Israëlische producten.  De foto van Haniyeh terwijl hij Israëlische druiven koopt maakt hen – en hun verhaal – belachelijk die het nieuws verspreiden dat de Gaza bevolking uitgehongerd wordt door de Israëlische belegering.  Een Israëlische belegering is in feite juist dat wat de Hamas leiders willen bereiken: ten eerste om Israël economisch te treffen en ten tweede omdat dit tegelijkertijd de politieke en financiële steun van heel de wereld inhoudt, terwijl de Gaza bevolking blijft lijden onder de Hamas heerschappij.

Vooraleer Haniyehs foto een internetsensatie werd – verspreid door Palestijnen via sociale netwerken zoals Facebook – verklaarde de voormalige Palestijnse chef van de veiligheid Muhammad Dahlan in augustus dat Gaza “niet belegerd werd” en dat het de inwoners ”aan niets ontbrak”. Dahlan werd in 2011 uit Fatah verbannen als gevolg van een meningsverschil met de Palestijnse president Mahmoud Abbas, wat ertoe geleid heeft dat de man nu gemakkelijker vrij voor zijn mening kan uitkomen.

Dahlan staat met zijn mening niet alleen.  In juli 2010 schreef de Egyptische journalist Ashraf Abu-Houl in Al-Ahram (Egypte’s belangrijkste krant) dat Gaza “in feite” niet belegerd werd.  Verder merkte hij op dat de winkels “overvloedig bevoorraad werden met goederen tegen lage prijzen.”  Hij beschreef ook gedetailleerd de voorspoedige entertainment- en amusementparken-industrie in Gaza. 

En toch, in de media over heel de wereld blijft het beeld bestaan van een Gaza dat gebukt gaat onder een “onmenselijke” Israëlische belegering.  Enkele weken na Dahlans verklaringen gaf de VN een rapport uit waarin gesteld werd dat “de situatie in de Palestijnse enclave een kritiek punt bereikt had.  Indien er niets ondernomen zou worden, dan zou Gaza tegen 2020 "onbewoonbaar worden”  -  en verder werd Israël voor de leefomstandigheden in Gaza verantwoordelijk gehouden.  Het is de ironie ten top dat, ondanks de zogenaamde Israëlische belegering van Gaza, Israël ononderbroken Gaza van water en stroom voorziet.  Israël heeft in 2011 er wel mee gedreigd deze te zullen afsluiten indien de Palestijnse Autoriteit de hereniging met Hamas zou uitvoeren, een dreiging die Israël nooit uitgevoerd heeft.

Bovendien spreken de cijfers voor zich: in maart 2012, de maand waarop er 300 Hamas raketten vanuit Gaza afgevuurd werden op Israëlische steden, werden er 3653 vrachtwagens goederen vanuit Israël in Gaza geleverd en 1375 Gaza patiënten en hun begeleiders kwamen Israël binnen, of konden erdoor reizen, voor een medische behandeling, gevolgd door nogmaals 1364 gevallen in april 2012.

In augustus van dit jaar mocht de schoonbroer van Hamas eerste minister zich in een Israëlisch ziekenhuis laten behandelen. Het gaat hier om dezelfde Haniyeh, die tijdens een bezoek aan Tunis in 2011 op uitnodiging van het islamitisch gedomineerde parlement de menigte toesprak met de woorden: “We zullen Palestina niet opgeven.”  Waarop de menigte scandeerde: “Het is onze plicht de Joden te vermoorden”.

Dus, als Israël nooit gestopt is met humanitaire hulp aan Gaza en de zogenaamde blokkade van humanitaire hulp niet oplegt, waarom wil Hamas dan de mythe van de blokkade per se in leven houden en zelfs Israël blijven uitdagen door raketaanvallen zoals deze de laatste tijd het geval zijn?

Om Hamas' motieven beter te begrijpen, en dan hebben we het hier niet over het vermoedelijk public relations voordeel door de schuld in de schoenen van Israël te schuiven, is het nuttig om te weten dat het Washington Institute for Near East Policy in 2011 een rapport opstelde waarbij duidelijk gemaakt werd dat de handel d.m.v. de tunnel tussen Egypte en Gaza naar schatting “een recordbedrag bereikte tussen de $ 600 en 850 miljoen per jaar”.  Daarbij werd opgemerkt dat Hamas een stevig deel van tunnelopbrengsten opeist door “hoge douaneheffingen en een vergoeding voor dagelijks gebruiksrecht van de tunnel te eisen”.  Volgens dit rapport gingen de handelsactiviteiten via de tunnel aanzienlijk terug sinds juni 2010, toen Israël het toegelaten aantal vrachtwagens met goederen via de officiële toegangswegen verviervoudigde.  Daarom heeft Hamas er alle voordeel bij de blokkade te laten voortbestaan opdat er meer en meer geld naar de Gaza regering kan blijven vloeien.  Tegelijkertijd kan Hamas Israël voortdurend blijven demoniseren en de Gaza bevolking laten lijden om hen op deze manier nog afhankelijker te maken.  

Dit gezegd zijnde, slaagt Hamas erin niet alleen de sympathie van de hele wereld te verwerven – alles omwille van de blokkade – maar ook de financiële middelen: bv. Qatar heeft onlangs nog $ 400 miljoen financiële hulp aan Gaza toegezegd.  Het is vanzelfsprekend een open vraag hoe Hamas deze fondsen zal besteden.

Het is Hamas, niet Israël, die Gaza belegerd houdt.  Zij die ogenschijnlijk bekommerd zijn om het welvaren van de Palestijnse bevolking in Gaza zouden de inwoners meer helpen indien ze ermee zouden ophouden Israël aan te vallen en hun kritiek te richten op de ware reden van Gaza’s armoede, lijden en onderdrukking: Hamas.
Bron: Muhdar Zahran, Gatestone Institute

Vertaling: Floriaan Terbeke

Wat de leden van onze laatste regeringen hebben uitgespookt, tart iedere verbeelding. Gedurende de laatste jaren gaat het van kwaad naar erger en kan men enkel jammerlijke vaststellingen doen.
 
1. De getallen waarmede deze mensen goochelen stijgen exponentieel. Ministers verbinden zich tot het uitgeven van steeds grotere sommen waarover ze niet beschikken.

2. Ze deinzen er zelfs niet meer voor terug om zaken te beloven voor steeds langere termijnen. Op deze wijze nemen ze reeds beslissingen voor hun opvolgers en de opvolgers van de opvolgers zoals in het geval van de groenestroomsubsidies die voor niet minder dan 20 jaar werden beloofd.
 
3. De meeste van deze nefaste beslissingen, zoals de miljardenhulp voor DEXIA, werden zonder lang nadenken genomen en dit voor bedragen die men niet meer als normaal kan beschouwen.
 
Door dit totaal gebrek aan ernst hebben de regeringen gedurende de voorbije jaren onze staatsschuld tot 368 miljard euro extra laten exploderen.
 
We zijn stomverbaasd dat Justitie nog niet heeft ingegrepen. Wanneer een zakenman tegenslag heeft en na het verlies van zijn kapitaal nog tekorten heeft en dus de boeken moet neerleggen gaat Justitie toeslaan. Hij kan zwaar gestraft worden; verbod krijgen om nog beheerder te zijn in een vennootschap; zelfs in sommige gevallen een beroepsverbod krijgen. Daarvoor hoeft hij zelfs nog niet een fractie aan fouten te maken zoals onze laatste regeringen om de haverklap doen. Indien ons land een vennootschap was zou men onmiddellijk de boeken moeten neerleggen; tot de vaststelling komen dat het een bedrieglijk faillissement was en de beheerders (regeringsleden) aanhouden en in den bak steken.
 
Wat zouden die regeringsleden en hun respectievelijke leiders bijvoorbeeld kunnen antwoorden op volgende beschouwingen van de aangestelde onderzoeksrechter :
 
1. Uit mijn onderzoek blijkt dat een zekere Van delanotte u heeft kunnen overtuigen om zonder nadenken en zonder dat u over die gelden beschikte niet minder dan 14 miljard Euro subsidieverplichtingen heeft aangegaan die nu door de belastingbetalers zullen moeten worden opgehoest. Men ging zelfs zover om verplichtingen aan te gaan die de looptijd van uw mandaat talrijke malen overschrijdt.  Enkelen onder u gingen zelfs zover om schaamteloos vergoedingen voor uitgeoefende mandaten te ontvangen en dit voor mandaten bij diezelfde overgesubsidieerde ondernemingen die trouwens meestal werden opgericht om van die zinloze subsidies te kunnen profiteren. Heel dit dossier lijkt me steeds meer op een fraudedossier en een oneigenlijk gebruik van gemeenschapsgelden die trouwens nog niet beschikbaar waren. Ik ga U allen vervolgen voor "bendevorming" en hoop dat U passend zal bestraft worden.
 
2. Uit mijn onderzoek blijkt dat een zekere Leterme u heeft kunnen overtuigen om zonder nadenken en zonder dat u over die gelden beschikte voor tientallen miljarden verplichtingen bent aangegaan ten voordele van banken die aan medewerkers die als speculanten onbegrijpelijke risico's namen nog fortuinen aan premies en bonussen uitbetaalden. Bovendien kon niemand van u tijdens mijn ondervragingen op enkele miljarden Euro na vertellen hoe groot de uiteindelijke afrekening zal zijn. Heel dit dossier lijkt me steeds meer en meer op een fraudedossier en een oneigenlijk gebruik van gemeenschapsgelden die trouwens nog niet beschikbaar waren. Ik ga u allen vervolgen voor "bendevorming" en diefstal en hoop dat U passend zal bestraft worden.
 
Buiten deze twee voorbeelden liggen er reeds enkele andere en nieuwe dossiers op mijn tafel die er eveneens zeer bedenkelijk uitzien. Ik zal u daarvoor in de loop van de volgende weken ondervragen en u nu reeds verwittigen dat de rechtbanken zeer zwaar zullen tillen aan het zich steeds maar "herhalende" karakter van al uwe gedurende de laatste jaren, nefast genomen beslissingen waarvan nu reeds vaststaat dat ze al de door onze ouders en grootouders opgebouwde reserves hebben verbrast. Erger nog ... U hebt reeds fortuinen verbrast van niet beschikbare gelden en dus gigantische putten gegraven waarvan niemand nog weet wie ze zal kunnen of moeten vullen in de toekomst.
 
Mijne Heren en Mevrouwen,  ik ben als onderzoeksrechter beschaamd over uw betoonde gedrag; ik ben beschaamd over al de sommen die u via talrijke mandaten schaamteloos hebt opgestreken als vergoeding voor niet bewezen diensten; ik ben verbolgen over het feit dat u geen berouw blijkt te betonen en nog de indruk wil laten dat u hard hebt gewerkt voor de gemeenschap.  In afwachting van uw proces ga ik u nu reeds 30 dagen de kans geven om over alles rustig na te denken in eenzaamheid en afzondering.
 
Men zegge het voort,

Freddy van Gaever

Het voornaamste programmapunt voor de regering Di Rupo is niet het land uit de economische en budgettaire ellende houden maar zelf overleven. Een begroting is de cijfermatige uitdrukking van het beleid. Daar gaat het echter niet over in het land B : wij leven met gigantische tekorten, een staatsschuld van 368 miljard en een vastgeroest federaal bestuursapparaat waar niemand durft aan te tornen uit angst voor de syndicale woede die over ons allen zou bnederdalen.

De begroting is in het land B  een instrument waardoor de traditionele partijen hun machtspositie bevestigen. De zoektocht naar € 3,7 miljard die een maand geduurd heeft, is meer een symbolenstrijd dan een oprechte financiële zoektocht waarin wijsheid en sociale bekommernis hand in hand het evenwicht zoeken. Zo zou het moeten.

 De nieuwe maatregelen die getroffen worden om de belgische lappenmand bij mekaar te houden, vallen ten laste van zij die die onze vriend Freddy van Gaever zo duidelijk omschrijft als "de productieven", de werkers, de spaarders, zij die ertegen aan gaan, die geen risico's schuwen. En die men niet toevallig vooral in Vlaanderen aantreft.

Wie had het anders verwacht na dieweken van ruzieën ?  De Vlaamse coalitiepartners binnen deze regering sluiten zich aan bij het lappenwerk en ze laten natuurlijk niet na om het akkoord te bestempelen als een overwinning dankzij hun onverzettelijkheid.  

Het gaat dan nog steeds om een begroting die een tekort mag vertonen van 2,15% van het BBP. Maar stel nu even, dat wij als burgers konden of durfden gebruikmaken van ons democratisch recht en zouden eisen dat de regering Di Rupo doet waarvoor zij aangeduid werd : geen 2.15% tekort, maar 0%, een budget in evenwicht. Niet meer uitgeven dan er ontvangen wordt.  Dit is helemaal niet utopisch, dit is de normale gang van zaken.

Het land B wordt dan zelfs de eerste in de EU-klas.  Waarbij het de evidentie zelf is, dat de hoge belastingdruk en de onverantwoord zware loonkost die dit land onleefbaar maken, beide moeten dalen.  Je moet geen grote econoom zijn om te weten dat daardoor de koopkracht vermeerdert en de concrurrentiële positie van onze producten verbetert. Wie deze maatregelen voorstelt als drastisch of onhaalbaar, omschrijft zichzelf als onkundig en ongeschikt om het land te leiden. Inderdaad, politiek vergt moed en overtuigingskracht om heilige huisjes omver te halen.  En wie dat niet aan kan of durft, moet in het koekjesfabriek gaan werken of wintersokken breien.

In dat geval moet men enkel op zoek naar een vermindering van de uitgaven. Besparingen moeten gezocht en gevonden worden bij de staatsuitgaven en de personeelskosten. Deze natie heeft zich zoveel overbodige bevoegdheden toegeëigend en taken opgelegd, die niet langer houdbaar zijn. Er zijn veel te veel diensten en instellingen in het leven geroepen die groepen van personen dienstplichtig maken aan de overheid.  Tegelijk gaat heel de politieke wereld er gemakshalve van uit, dat er niets kan afgeschaft worden, want altijd stuit men wel iemand tegen de borst. 

Een diepgaande rationalisering en afschaffing van verroeste en verouderde onderdelen binnen de staatsadminsitratie vergt echter politieke moed.  Tegelijk worden ook een aantal automatische kredieten die in elk departement bestaan, geschrapt. En wij doen niet belachelijk door over de zakjes suiker en het aantal bics te zeuren.   Dit alles is een werk, niet zozeer van lange adem dan wel van professionele aanpak, politieke moed en hou er vooral de openbare syndicaten buiten.

We zijn nog niet zo ver als Griekenland, maar het zou wijs zijn en vooruitziend om te zorgen dat we die ellende nooit zouden meemaken.  Wij verwachten van onze regering dat ze ons behoedt van deze miserie.  Tijdig ingrijpen is altijd beter dan te staan janken als het kalf verdronken is. En voor wie Griekenland te ver af vindt, kan een kijkje gaan nemen over de taalgrens, in het quasi stalinistische Wallonië.

Wat we nu meemaken is het traditionele gestoethaspel van linkse broddelaars die vooral bezig zijn zelf overeind te blijven en die het staatsapparaat misbruiken om de macht te behouden.  Dat de Vlaamse collaboratiepartijen hieraan medewerken, verbaast ons niet : ook al lopen zij op de laatste benen, hun trouw aan vorst en vaderland blijft de drijfveer om de eigen partijbelangen veilig te stellen.

In het broddelwerk van Di Rupo & C° zien wij een zoveelste argument voor de Vlaamse Republiek.

Ray