Psalm 8 (zoals we die in onze kerk bidden)

Mijn God, mijn God,
hebt U mij verlaten?
Ver weg bent U,
ver van mijn roepen om steun en hulp.
\"O mijn God\" roep ik overdag
en er komt geen antwoord.
Vooral in het donker van de nacht
vind ik geen rust.

God in de hemel,
mijn voorouders hebben op U vertrouwd
en U hebt hen bemoedigd.
Zij hebben tot U gebeden
en U hebt hen bijgestaan.
Maar ik heb maar een simpel geloof
en soms vraag ik me af:
nemen ze mij wel serieus?
Lachen ze niet om mijn geloof?

Als een vroedvrouw hebt U mij
uit de moederschoot getrokken
en veilig aan de borsten van mijn moeder gelegd.
Bij mijn geboorte vingen Uw handen mij op,
sinds mijn begin bent U mijn God.

God, blijf mij nabij,
want ik voel me zo benauwd
nu er geen mens is die mij helpt.

(Tekst: Adrie Lint)

God is het hart.
Wij zijn zonen en dochters van God,
die Vader en Moeder is.
God is het hart van de Hemel,
het hart van de aarde.
Aan God behoren de dag en de nacht,
de bergen en de dalen,
alle dieren en ook wijzelf.
God is onze oorsprong,
de eigenaar van alles wat dichtbij en veraf is.
God is een heilige Vader en een heilige Moeder,
het middelpunt van de gemeenschap
en van de vier hoeken van de wereld.
God leeft; en waakt zonder ophouden over ons
God is de bron van alle leven.

Hoe lang nog ?

Rusten wil ik;
maar, God, in wie ?
Vaste bedding zoek ik;
maar waar te vinden?

Dag en nacht ben ik aan het tobben
van 's morgens tot 's avonds.
Hoelang moet dit nog duren?

Laat U toch zien
laat van U horen.
Dat mijn ogen niet sterven;
het licht in me niet dooft.
Ik wil er niet onder door gaan,
mezelf niet verliezen.

Op Liefde en Trouw
zal ik mij verlaten,
aan U mij overgeven.
Het zingt  in mij.
Alles komt goed.

Raakt het U dan niet -

de armen, de zwakken,
op de gemeenste manieren
worden ze overrompeld, klemgezet.

En U,
U houdt U maar afzijdig,
niets merken zij van U.

Hoor hen toch snoeven,
de goddelozen:
wie doet ons wat,
met geen mens, met geen God
hebben wij te rekenen,
God -
er is helemaal geen God.

Laat dit niet doorgaan,
U bent het toch,
God van de ontrechten,
hoe zoudt U hen vergeten,
hún pijn is Uw pijn,
hun verdriet is úw verdriet.

Koning bent U,
een God,
de verdrukten koninklijk nabij.

God van alle leven, hoe schitterend
is Uw kracht, overal op aarde.

De hemel en de sterren
zetten ons in het licht.
In de ogen van kinderen,
juist van de allerkleinsten,
zien wij Uw levenslicht
dat aan alle haat een einde maakt.
Als ik naar de hemel kijk,
het werk van Uw handen,
naar de maan en de sterren,
die U daar hebt aangeplakt,
dan vraag ik me af :
de mens is zo klein
en U geeft om hem.
Wat betekent die mens
dat U voor hem zorgt?
Bijna is hij een god,
stralend hebt U hem gemaakt.
Alles hebt U hem geschonken:
het groen van het struikgewas,
de tinten van de herfst,
alle kleuren van de bloemen,
en de dieren, de vogels en de vissen,
alles wat op aarde zijn weg zoekt.

God van alle leven, hoe schitterend
is Uw kracht, overal op aarde.

Wat een geluk,
wanneer je iemand bent
die niet wilt opscheppen
en het niet zoekt in sensatie,
die liever eenvoudig leeft
en bescheiden zijn verhaal doet.
Dan ben je een mens naar het hart van God.

Zo iemand staat sterk in het leven,
stevig geworteld als een boom.
Die is niet omver te krijgen.
Zo iemand houdt stand
en kan tegenslag verdragen.
Vriendelijkheid gaat er van uit.

Wat een geluk
wanneer je zo bent,
want eenvoud is de taal van God.