De stem die ik ternauwernood vernam, alsof ze uit een ander tijdperk kwam

Vervoerde miij weerloos naar een verleden

Waarin de wortel zit waaruit ik stam.

Anton van Wilderode

.

Al groter aandacht gaat naar het geringe, de onderkant van de gewoonste dingen

Die ik bekijk met scherp geslepen oog, dwars door een mistbank van herinneringen.

Anton van Wilderode

.

In mijn leveven worden de winters langer, de kleuren valer, de vrienden banger

De liefde verdwijnt uit mijn gezicht, ik berg mij op in mijn gedicht

Cees Noteboom

.

Vrijheid... is vrijheid voor een ander.

Alleen die geven kan is vrolijk

Als God mij anders gewild had, dan zou hij mij anders gemaakt hebben