Er speelt een ouwe muzikant
Op 't grachtje bij de waterkant
En vol verlangen zingt zijn lied
Van weemoed en een stil verdriet
Dat muzikantje, klein en krom
Brengt heel die oude tijd weerom
't Verleden zond een afgezant
Zo'n ouwe muzikant .

annita

Eenzame kinderen zonder liefde
Eenzame kinderen met verdriet
Eenzame kinderen zonder liefde
Eenzame kinderen, vreugde hebben ze niet

Overal tref je nog kinderen aan
Die zo verloren het leven door gaan
Kinderen die niet gelukkig zijn
En ze zijn nog zo klein

Zo velen missen aanhankelijkheid
Zo velen missen geborgenheid
Zien van het leven de donkere kant
Geef ze de helpende hand

annita

Liever alleen,
Laat me met mijn zorgen liever alleen…
Nee, geen knuffel, geen zoen,
Er is niks aan te doen…
Liever alleen,
Ik ben sterk, ik sla mezelf er doorheen…
Ik kan geen mannen meer zien,
10 jaar later misschien…

annita

VONDELINGSKENS

'k Vond z'in Vlaanderen, waar geen hand
Zegent d'idealen...;
Waar men, als een vreemde, bant
D'eigen zoete tale.

'k Vond ze, waar geen zachte stem
Door m'n zuchten streelde...;
'k Vond ze ver, heel ver van hem,
Ver van alle weelde.

In 't vertellen van wat wind...,
't Rits'len van de hagen...,
In de kijkers van een kind...,
't Scheem'ren van de dagen...

'k Vond z'in 't eigen stil gedacht...,
In wat bloemen-zegen...;
'k Vond ze, spelend langs de gracht
Van verlaten wegen...

Zoudt ge weelde vragen toch
Van die schaam'le dingskens...?
't Zijn geen rijke kind'ren..., och,
't Zijn maar vondelingskens...

Men hobby , men rust