Een bezoek aan het oude vissersstadje Greetsiel mag eigenlijk niet ontbreken.
We verkiezen de korte weg ipv via Emden Knock. Water en boten hebben we nu genoeg gezien.
Via het binnenland bereiken we de grote parking aan de ingang van het stadje.
We plaatsen ons vooraan op de parking en kunnen hier 3 uren blijven staan voor enkele euro’s. De officiële MH-plaats is achteraan op de parking.
Behalve van het toerisme leeft Greetsiel van de garnalenvisserij. Het eerste dat we zien zijn de tweelingmolens die de bekendste zijn hier in de streek. De 1^ste herbergt een gezellige Teestube en in de andere kan men Ostfriesische specialiteiten aankopen. We kiezen de weg naar de haven en komen terecht in een historische prent. Stel de bezoekers voor in historische klederdracht, dan stap je zo het verleden binnen. Hier is de tijd blijven stilstaan. De haven en de historische gebouwen in de kernplaats worden nog steeds vaak gebruikt als achtergrond bij films. In de kleine haven liggen de “Krabbenkutters” uit te rusten na hun zware dagelijkse taak op zee.  Als we via het bruggetje aan de overkant komen ontdekken we nog een gezellig steegje met eetgelegenheden en diverse kunstenaarswinkeltjes en zelfs een kerkje waarvan, raar maar waar, geen enkele muur of raam van recht staan.
Typisch is ook het platduits, dat hier gesproken wordt : “Well na Greetsiel kummt, sücht al van wieden de twee Windmöhlens, de hör Flögels bi gaude Wind immer noch dreihn”. Vertaald betekent dit het volgende: Wie naar Greetsiel komt, ziet als eerste de twee windmolens, met hun wieken die bij goede wind altijd nog draaien. Al is het heden een echt toeristisch plekje, het is de moeite om een stop in te lassen en een bezoek te brengen aan dit gezellige vissersdorpje.

We zien een grijs olifantje met zijn kop en slurf doorheen een gevel steken. Dit zou het Otto huis zijn, museum en fanhuis van de duitse komiek Otto Waalkes. We kennen hem niet maar aan de mensen en de kinderen te zien is hij wel heel gekend in Duitsland. Midden op het plein staan tentjes met allerhande specialiteiten, waarschijnlijk uit deze streek. We verlaten het marktplein langs één van de hoeken en raad eens waar we terecht komen ? In de winkelstraat ! Neen, vandaag geen shopdag dus bekijken we alleen de mooie beelden die we hier in de streek in elke straat tegenkomen. ’s Avonds gaan we nog eens terug tot in het centrum. Nu is het er echt rustig, Emden slaapt, uitgezonderd de enkele toeristen die nog een laatste glas nemen op één van de vele terrasjes.

De volgende dag tijdens een wandeling langsheen de yachthaven komen we te weten wat het gedonder en gerommel is dat we gisteren en deze morgen steeds hoorden. Het zijn de treinen die over de ijzeren brug hun weg verder zetten.

En dat doen we ook, anders geraken we niet in Bremerhaven. Maar zover zijn we nog niet. Er is nog veel te zien op onze weg naar ginder.   

We besluiten om vandaag toch nog verder te trekken en na de MH te voorzien van de nodige brandstof begeven we ons richting Hesel.
Een grote MH parking met service aan het begin van het dorpje. We krijgen de regenwolken weer op bezoek en moeten wachten tot het bijna donker is om een stap buiten te zetten.

In het dorpje is niets te zien en hoe verder we zoeken naar een marktpleintje of kerk, hoe donker het wordt...en donkerder en geen kat of mens op straat. Met de hulp van het ledlampje aan onze sleutelhanger vinden we de weg terug naar de parking. Verdwalen kan je hier niet want er zijn maar enkele straten, maar dan ook zonder verlichting.

’s Morgens worden we wakker van de klokken van een kerktoren en ontdekken we op een 50 m van de parking een toren met daaronder een kerk. Hoe hebben we deze kunnen missen? Moet er wel bij zeggen dat de nacht heel rustig was. Het regent de hele morgen al en we maken nog gebruik van de gratis service zodat we weeral een paar dagen verder kunnen. Tegen de middag verdwijnen de donkere wolken en komt het zonnetje af en toe eens piepen.

We zijn nu al 6 dagen onderweg en hebben nog maar 393 km afgelegd. Dus we moeten verder.
En onze route gaat verder richting Leer, waar het verleden nog levendig is en waar huizen en de schepen u vertellen over de vorige generaties tot op heden (zo schrijft de brochure).
We kunnen de motorhome plaatsen op de parking Am grosse bleich.

Op onze verkenningstocht ondervinden we dat hier heel wat te ontdekken is, zoals de haven met zijn historische boten, de Altstadt die verbonden is met de gezellige voetgangerszone (weeral winkelen) en niet te vergeten de mooie aangelegde oeverpromenade langsheen de haven.

De dagen zijn hier echter veel te kort (of willen we te veel zien en doen op één dag). Het is weeral te vlug avond of beter gezegd nacht. Dus ’s morgens terug op stap om de rest te ontdekken in dit gezellig stadje. Een vriendelijke heer van het toeristenbureau, die blij is om nog eens Belgen te kunnen verwelkomen, komt ons begroeten en bezorgt ons nog de nodige documentatie met een snoepje. Het zonnetje is terug van de partij en het wordt een warme maar vermoeiende dag.

We komen toe in Weener, maar het zonnetje zijn we onderweg ergens verloren.

Een blik op de oude haven laat ons de donkere lucht vergeten en we installeren ons op de MH-plaats aan de Pannenborgstraße met zicht op de historische boten die hier aan de kade liggen.

De vriendelijke Platzwart, ja zo noemen ze hier de opzichter van de staanplaatsen, komt ons in de nederlandse taal begroeten en het standgeld ontvangen.
In het sanitairgebouw kan men gratis de toiletten gebruiken en douchen met een € muntstuk. Daar gaan we zeker gebruik van maken.

Het stadje zelf is niet groot maar bezit wel enkele mooie gevels. Het is er rustig en stil maar toch gezellig.
We maken ook nog een wandeling langsheen de oude haven, over de sluizendeuren en via de nieuwe yachthaven naar het Marina Park. Hier heeft elk huisje aan de voordeur zijn eigen aanlegsteiger en aan de achterdeur een carport voor zijn voertuig. Een flinke regenbui verrast ons en druipend nat komen we terug aan de motorhome. Een warme douche doet ons nu nog meer deugd dan anders.

We besluiten om hier niet te overnachten en rijden verder noordwaarts.
Na enkele km’s komen we voorbij de impossante “Meyer Werft” waar grote cruiseboten hun bestaan krijgen. Op het ogenblik zijn er 2 grote cruiseschepen in de maak en zal de grootste, die ooit op de werft is gemaakt, het 370 meter lange overdekte dok verlaten op 10 augustus.  Deze komt dan buiten aan de kade te liggen voor verdere afwerking. 
We gaan proberen om tijdens onze terugreis een blik op te vangen van deze “Celebrity Stoltice” die tot 26 september hier zal liggen pronken.   

Na een bezoek aan de plaatselijke Lidl (afstand viel te voet wat tegen) trekken we verder noordwaarts en zo komen we aan op onze eerste stopplaats in het Emsland :
Meppen : een oude vestingstad gelegen aan de Eems en op 20 km van de Nederlandse grens. 
(MH-plaats aan het zwembad met service - Nagelshof)
http://www.meppen-tourismus.de/themen/uebernachten/reisemobilstellplatz.html

Dit is ook weer een mooie winkelstad en op wandelafstand van de parking !
In plaats van cultuur op te zoeken wordt het shoppen. Nog overal solden en een stralende zon, wat wil een mens nog meer.

Tijdens de avond blijft het warm en genieten we buiten nog van een gezellige avond met onze medereizigers.  

We zetten onze reis verder en zo komen we in Bad Bentheim, (Niedersaksen) bekend door de Bentheimer zandsteen en het Kasteel Bentheim (Burg Bentheim).
Hier werden geneeskrachtige zwavelbronnen ontdekt waardoor de plaats nu een erkend heilbad is, te herkennen aan het woord "Bad" in de naam.

De centrale parking aan de Funkenstiege, met voorbehouden plaatsen voor MH en service, ligt aan een mooi groot park met zicht op de hoger gelegen Burg.
Bij de inrit van de parking is ook het Sandsteinmuseum waar veel wetenswaardigheden over dit »Bentheimer goud« zijn verzameld.  
De stad bereik je via het park of langs de Funkenstiege. Smalle straatjes, geplaveid met kinderkopjes en flink wat hoogteverschil.
We komen hier aan op maandag en zodoende kunnen we vanavond een “Nachtwächterrundgang” met de nachtwaker meemaken.  Om 21 uur is het verzamelen aan de ingang van de burg en verschijnt stipt, in historische kledij gestoken, de nachtwaker met staf en lantaarn :
“Hört Ihr Leut und lasst Euch sagen: unsere Glock hat neun geschlagen. Neun versäumten Dank und Pflicht, Mensch, vergiss der Wohltat nicht.“ (Lied van de nachtwakers)

“Ik ben geen gids, maar ik bewaak de stad en u kan mij vervoegen tijdens mijn ronde.” en zo wandelen we langsheen de nauwe straatjes en steegjes, naar boven, en naar beneden en vertelt hij leuke anekdotes over gebeurtenissen uit de tijd dat de steden nog bewaakt werden door nachtwakers en torenwachters. Als de klok elf uur slaat zijn we terug op het beginpunt en nemen we afscheid : “Hört Ihr Leut und lasst Euch sagen: unsere Glock hat elf geschlagen. Elf Apostel blieben treu, hilf, Herr, dass kein Abfall sei!“

Diezelfde weg, met een beetje zoeken, doen we de volgende dag opnieuw onder een stralende zon zodat we nog enkele mooie foto’s kunnen nemen.