En de lucht die ik inadem is ijs koud
Ik voel er weinig van.
Emoties hoog geladen
Vraag ik mezelf
heb ik dan al de richtlijnen gemist?
Kon ik alles maar doen keren
helaas ligt dat niet in mijn vermogen
En kan ik enkel tranen drogen.
Toch wil mijn hart nu praten
wat mijn mond niet zeggen wil.
Maar al mijn vertrouwen
In de mens is verdwenen
Dus praten helpt niet meer.
Want niemand die me echt wel kent
Niemand die weet hoe ik over het leven denk
Voel de warmte van mijn tranen
Die langs mijn wangen rollen
en dan is het weer tijd en keer ik huiswaarts.
Mijn ogen leeg en op mijn gezicht
Het masker weer.



















