Onze gedichten
Onze gedichten.
Leden van Vl@s, die zich geroepen voelen, kunnen hier hun gedichten, poëzie of ei kwijt.
Het volstaat om hun tekst door te sturen naar de blogmaster gevanguido@gmail.com
of op volgende e-mail adres.
Teken van leven: Kerst 2025
GUST PEETERS bracht in wereldpremière een gedicht dat we met u mogen delen:
Kerstcredo
Ik weet dat ik een goede herder was,
een herder met zijn schapen,
Ik weet ook hoe wij in die nacht
gerust lagen te slapen
tot onverwacht een ster verscheen
die fel begon te stralen:
zij nam ons mee, wij gingen heen.
Was zij ons komen halen?
En heel ver weg klonk toen muziek
die wij nooit eerder hoorden:
een onbestemde melodie,
zo zacht alle akkoorden.
Wat was er die nacht aan de hand,
wat stond er te gebeuren?
Wat was de boodschap aan het land?
Wat zou de ochtend kleuren?
Wij kwamen aan een kleine stal,
alleen en afgelegen,
een vlekje in een groot heelal.
Wij keken en wij zwegen.
Wij hoorden rondom ons de wind,
het wervelen en woelen;
daar in de kribbe lag een kind.
Het deed ons liefde voelen.
(Antwerpen, 16 december 2025)
Z a l i g K e r s t m i s
Zelfreflectie van Jeannine De Cnodder
ONZE REIS NAAR DE FRANSE ALPEN
Terwijl je de tekst leest, kan eronder het filmpje aanklikken om de muziek te laten spelen.
Gedicht van Jef Soetemans als eerbetoon en ter nagedachtenis aan hem.
De eenzame en stille lente 2020
Coronavijgen na Pasen
Ik weet het , het zijn vijgen na Pasen maar dit wou ik jullie niet onthouden . Dit gedicht was een beetje in de vergeethoek geraakt doordat ik al een paar weken druk ben met mondmaskers maken . Dus vandaar die vijgen .
Het leven.
Groeten van Christiane Van Der Elst
Stadstuintje Jea 10/2018
Dit gedicht heb al een paar jaar geleden gemaakt ,maar heb in de laatste zin het woordje NU toegevoegd .
Gedicht Rita Van Pottelberge Coronavirus
Visie over griepvirus door Jef Soetemans
Gedicht van Maria de Roey
Groetjes Maria De Roey
Hierbij gedicht van Jeannine De Cnodder naar aanleiding van 15 jaar
Vlas Antwerpen Centrum
Beste Vrienden,
Aan het einde van het jaar merken we pas hoe snel de tijd door onze vingers glipt. Als de altijd te korte zomer met zijn lange dagen voorbij is en het koude, donkere seizoen aanbreekt, stel ik ieder jaar vast hoe kort een jaar wel is. Dit heeft mij geïnspireerd tot het schrijven van dit gedicht:
