Archief

Het Koninklijk Bevers Harmonieorkest leidt nog steeds de dans!!!
Op 25 juli was de stand van zaken al te lezen van de eerste 8 deelnemers, klik hier.
Daar stond het Koninklijk Bevers Harmonieorkest 1ste.
Ondertussen zijn reeds 12 deelnemers aan de beurt geweest, zie hieronder de stand van zaken.

Harmonie Concertafdeling / Harmony Band Concert Division
1.Koninklijk Bevers Harmonieorkest - Beveren-Leie, Belgium 93.57
2.Sociedad Musical La Artistica Manisense - Manises, Spain 93.02
3.Harmonieorkest v/d Koninklijke Harmonie van Peer - Peer, Belgium 91.27
4.Harmonie St. Petrus en Paulus Wolder-Maastricht - Maastricht, The Netherlands 91.00
5 Sinfonisches Blasorchester Bern - Bern, Switzerland 89.96 
6.Landesblasorchester Baden-Württemberg - Stuttgart, Germany 88.87
7.Blasorchester Siebnen - Siebnen, Switzerland 88.51
8.Deutsche Bläserphilharmonie - Cloppenburg, Deutschland 88.07
9.Sinfonisches Blasorchester Ried - Ried im Innkreis, Austria 87.60
10.Orchestra di Fiati della Svizzera Italiana (OFSI) - Balerna, Switzerland 86.33
11.Banda Musicale Stanislao Silesu - Samassi, Italy 85.60
12.Musikkforeningen Nidarholm - Trondheim, Norway 85.38

CD Live In Concert
Bij deze ook nog even meegeven dat de CD verkrijgbaar via bestuurslid Frederik Staelens en 15 EUR/stuk kost.

Je kan de CD ook via mail bestellen bij frederik.staelens@telenet.be. U betaalt het bedrag van 18 EUR (15 EUR + 3 euro verzendingskosten in België) via overschrijving met vermelding van uw naam op rekeningnummer 751-2040057-90 (rekening op naam van Koninklijk Bevers Harmonieorkest, Gentseweg 91, B-8792 Desselgem).

Live In Contest
“NIMROD” UIT ENIGMA VARIATIONS – SIR EDWARD ELGAR De “Enigma Variations” is Elgars bekendste grootschalige compositie. Elke variatie is een gevoelsmatige beschrijving van één personage uit de vriendenkring van Sir Edward Elgar. Nimrod, de 9de variatie, werd vanaf de prille provinciale wedstrijddeelnames het geliefkoosde inspeelfragment van het Bevers Harmonieorkest.

DANCE MOVEMENTS – PHILIP SPARKE Dance Movements, geschreven in opdracht van de “United States Air Force Band”, werd in première voorgesteld in januari 1996. De vier bewegingen zijn op dans geïnspireerd. Het eerste deel heeft een Latijns-Amerikaanse tint. In het tweede deel komen enkel de houtblazers aan bod, het heeft de stijl van een Engelse volksdans. De derde beweging is voor de kopers en kan als een liefdesduet uit een klassiek ballet gezien worden. Het vierde en laatste deel vertaalt Sparkes fascinatie voor de dansmuziek uit “West Side Story” van Leonard Bernstein. De compositie, een ware tour-de-force voor het orkest, is fris, sprankelend, kleurrijk en bruist van vitaliteit. Het leverde het Bevers Harmonieorkest de wereldtitel op in 2005.

PINOCHO – FERRER FERRAN
* Ferrer Ferran componeerde “Pinocho” speciaal voor het prestigieuze “Certamen Internacional de Bandas de Música” in Valencia (Spanje), editie 2008. Het werd het plichtwerk voor orkesten in hoogste categorie, “Sección de honor”. “Pinocho” is een symfonische suite gebaseerd op de klassieker uit de wereldliteratuur van Carlo Collodi. De componist voert de luisteraar mee in het fantastische verhaal. Muzikaal vertaalt zich dat in onverwachte wendingen en veel sentiment.

VETRATE DI CHIESA – OTTORINO RESPIGHI, arr. José Schyns
* Hoewel de bekendheid van Respighi voornamelijk berust op de trilogie met symfonische gedichten rondom Rome, heeft deze componist een groot aantal werken in andere vormen geschreven. De vier symfonische impressies “Vetrate di chiesa” (Kerkvensters) begonnen als drie preluden op gregoriaanse melodieën voor piano, aangevuld met een vierde deel om een suite te vormen. Een typische oosterse sfeer in “De vlucht naar Egypte” en de strijdvaardigheid van de aartsengel Michael vormen het thema van de eerste twee delen. Daarna volgt de ingetogenheid van het ochtendgebed, de rust van het kloosterleven van de heilige Klara, en tenslotte in het laatste deel, de grootsheid van Paus Gregorius... de muzikale impressies spreken voor zich. Voor de uitvoering van dit werk - rond 3u30 ‘s nachts in de arena van Valencia - kreeg het Bevers Harmonieorkest van de internationale jury de hoogste scores van het hele certamen, editie 2008.

AMPARITO ROCA – JAIME TEXIDOR *
Net als “Nimrod” heeft “Amparito Roca” een speciale betekenis voor het Bevers Harmonieorkest. Op de traditionele voorstelling en intrede in de arena van Valencia leverde deze paso doble meer dan beleefd applaus op...

We hadden onze Plechtige Kommunie gedaan. We waren doorkneed in alle wetenschappen en kundigheden die een scholier zich eigen moet ma­ken om tot de elite te behoren. We waren derhalve rijp om de universiteit van de Gemeenteschool te betreden: de klas van meester Algoet. Ik zie ons nog staan, in klas bij meester Leon, de eerste morgen na de zomervakantie van het jaar 1935. We hielden ons gerief onder de arm. Een lei. Een pennedoos. Een tekenlat. Een doos met kleurpotloden. Veel was het niet. De meester overschouwde ons met welgevallen. We waren flink wat gegroeid in de twee jaar die we bij hem doorgebracht hadden en blijk­baar dacht hij dat hij er het zijne had toe bijgedragen. Zie maar dat je toont wat je kunt bij meester Algoet! Leons stem klonk dringend. We knikten ijverig en met heilige overtuiging. Als het maar daaraan lag! We hadden reeds zo dikwijls getoond wat we konden. Op alle gebied. Allez, ga nu maar! Dat was zijn afscheidsrede.

Een voor een trok­ken we de klas van de oppermeester binnen. De hemel, zoals men ons voorspeld had. Och, het is de mens nu eenmaal eigen zich aan overdrijving schuldig te maken. We ondervonden gauw genoeg dat we niet van de hel naar de hemel gegaan waren, maar wel van het ene vagevuur naar het andere.

Meester Algoet was een heel ander type onderwijzer dan meester Leon. Niet zo impulsief Niet zo geweldig. Hij was beheerst. Op het koele af. Nu altijd nog weet ik niet wie van de twee mij het liefste is geweest. Al dadelijk liet meester Algoet ons aanvoelen dat we nu tot de groten van de school behoorden en dat we ons daarnaar te gedragen hadden. Hij spekuleerde op ons gevoel voor verantwoordelijkheid. Net als alle speku­lanten was hij er wel eens naast. Natuurlijk. Maar dat risiko nam hij er graag bij.

De lessen waren nooit saai bij hem. Hij had er slag van om er de voorvalletjes van iedere dag in te verwerken. Om feiten en toestanden in Beveren in verband te brengen met de stof die hij aan het behandelen was. Eigenlijk de gedroomde onderwijzer voor een klas waar knapen van der­tien-veertien jaar hun laatste scholierbroek op de banken aan het verslijten waren. Bij hem heb ik voor het eerst in mij de neiging ontwaard om verhaal­tjes neer te schrijven. Zomaar gewoon neerschrijven voor het plezier. Zou ik het niet aan hem te danken hebben?

Hij was een knap verteller. De sim­pelste voorvalletjes kon hij uitschilderen in een waaier van kleuren. Ik ben het al die tijd blijven doen sindsdien. Het is een tijdpassering waarmee je niemand kwaad doet en die nog zeer goedkoop is bovendien. Het levendigst zijn mij meester Algoets zanglessen bijgebleven.
En zangles geven kon hij! Weliswaar in een heel ander genre dan we bij mees ter Stevens gewend waren. Niet zo artistiek. Volkser. En daardoor juist ple­zieriger. We leerden liedjes als De Blauwe Kiel, De Wereld Vergaat, De Neuzen, Vader Adam. Allemaal simpele en dartele wijsjes uit De Vlaamsche Zanger. Bijzonder dat liedeke van de wereld die vergaat, was uiterst plezie­rig van kadans. Als we aan het refrein toe waren, zat heel de klas geestdrif­tig mee te wippen en te schudden. Dat ie vergaat, dat ie vergaat, dat de we­reld vergaat! Boemtatata! Boemtatata! Boemtatatatata!
Robert Cnudde uit het Sportpaleis had een akkordeon en ik weet nog goed dat hij die een paar keer heeft mogen meebrengen om de 'zaak nog meer pit in te pompen.

Meester Algoet hield van tuinieren. Net zo goed als meester Leon. Zijn lessen dreven dan ook dikwijls die richting uit. Hij leerde ons hoe we oku­leren moesten. Hoe we geraniumscheuten moesten afnemen. Hoe we bor­delese pap moesten maken tegen de tomaten- en aardappelplaag. Hoe we de leuke maar uiterst schadelijke koloradokevers konden herkennen. Hij was daarbij de man van de Spaar- en Lijfrentekas en trachtte er bij ons de spaarzin en de zuinigheid in te pompen. Een tuintje jongens, voor je eigen groenten. En een stuk land voor je gerief patatten! Dat brengt geld op. Dan heb je iets over op het einde van de week en kun je sparen. Als je het anders niet verbabbezakt tenminste! Dat verbabbezakken was een van zijn gelief­koosde uitdrukkingen.

Hij had eens moeten weten toen hoe het later met mijn tuin gesteld zou zijn en met mijn liefde voor zelf gekweekte peulvruchten en patatten! Hoe zou hij me de mantel uitgeveegd hebben. En nochtans, ik bezit nog altijd Het hofje van de Planter, dat we na het achtste leerjaar kregen als prijsboek. Allemaal hebben we het gekregen. Van de eerste tot de laatste. Mijn andere oude prijsboeken zijn allemaal verdwenen. Waarheen? Vraag me naar mijn eerste hemd! Maar dat boekje mag niet weg. Voor geen geld van de wereld. Laat dan zijn dat ik het nooit meer opensla en dat zijn kaft gescheurd is en bevuild. Het herinnert me aan meester Algoet, onze opper­meester.

Ik kan soms nog grinniken als ik denk aan de keren toen we hem mochten helpen in zijn tuin naast de speelkoer. Altijd vonden we iets dat de moeite waard was om op te eten. Radijzen. Wortels. Stekelbezies. Jene­vers. We dachten dat we dat gappen heel handig deden en dat de meester er geen erg in had. Och God! Hij was veel te leep om zich zo te laten be­dotten. Hij zal ons deugnietachtig gedoe heus wel gezien hebben. Maar als het binnen de perken bleef liet hij ons rustig betijen. Hij gunde het ons.

Ja, meester Algoet was een kalme man. Dat hield echter niet in dat hij afzag van straffen. Aai nee! Maar echte rammelingen werden het toch nooit. Hij kneep eens duchtig in ons oor. Hij liet ons rondjes wandelen op de koer tijdens de speeltijd. Hij kon ons ook met hele vrachten reken op­schepen. Ja, die straflijnen van de oppermeester! Hoeveel ik alleen er voor hem geschreven heb, zou ik op geen paar duizend na kunnen zeggen. -Ik zal zwijgen in de klas. Ik zal opletten in de klas. Ik mag niet met knikkers spelen tijdens de les. Antwoordde wordt met twee d's geschreven. Een goed leerling vergeet zijn huiswerk niet.  
De variatie was eindeloos. En meester Algoet was niet zuinig. Honderd reken gaf hij nooit. Dat achtte hij beneden de waardigheid van scholieren uit de hoogste klas. Het werden er minstens tweehonderd, maar het konden er evengoed tweeduizend zijn. Begin daar maar eens aan! Hij was dan ook zo gevreesd om zijn straflijnen als meester Leon om zijn oorvegen en meester Marcel Berton om zijn regeltje. Een pak rammel kan je in een paar minuten verwerken, maar duizend straflij­nen kunnen een vrije namiddag grondig bederven.

Frans Viaene heeft met die reken ooit een winstgevend ambacht opge­bouwd. Frans, die nu zelf onderwijzer is (ondertussen op rust) en geacht wordt de leerlingen op het pad der deugd te begeleiden. Hij schreef reken voor kameraden die te lui waren om het zelf te doen. Niet voor het plezier van het schrijven na­tuurlijk. Hij verkocht ze tegen een bepaald aantal marbels (knikkers nvdr) per hon­derd. In de meest voorkomende teksten had hij zelfs altijd een beetje voor­raad. De kliënteel moest snel bediend kunnen worden immers. Dat kruik­je is te water gegaan tot meester Algoet eens het schrift vergeleek. Toen brak het en met het handeltje van pientere Frans was het amen en uit. Een scholier zonder marbels is als een soldaat zonder geweer.

We had­den ze gewoonlijk in een zakje dat moeder uit een lap afgedankte stof vervaardigd had. Veelal echter hadden we er ook enkele los in onze zak zitten. Een paar hier. Een paar daar. Wanneer je nu met een ondoordacht gebaar je neusdoek bovenhaalde, kon het gebeuren dat die marbels rikketikkend op de vloer terechtkwamen en onder de banken verder rolden, tot ze er­gens met een doffe tik tot rust kwamen.

Meester Algoet had het erg op die vallende marbels gezien. Hij veron­derstelde dat er meer achter stak dan alleen maar een onschuldige snuitbe­hoefte. Soms had hij daarbij wel eens gelijk ten andere. De marbels moes­ten hem dan gebracht worden en hij deponeerde ze in een bakje dat hij speciaal voor dat doel in zijn lessenaar had staan. Voor ons was dat erger­lijk. Een marbel was toch altijd een marbel! Ze tijdens de speeltijd uit de lessenaar weghalen zoals we dikwijls gedaan hadden bij meester Leon, durfden we niet. Bij Algoetje zou het niet gepakt hebben.

Het is Lucien Mestdagh geweest die eindelijk besloot daar middel in te scheppen. Op een keer haalde hij zijn zakdoek boven om zijn neus te snui­ten en iets viel brutaal tikkend op de grond. Meester Algoet stond juist op het bord te schrijven en riep over zijn schouder dat die marbel hem ge­bracht moest worden. Lucien scharrelde onder zijn bank naar het ... keitje dat hij had laten vallen en ging het dragen. De meester nam het aan. Zon­der een spier te vertrekken lei hij het in het bakje bij de rest. Er hebben daarna nog marbels gerikketikt en speels over de vloer gerold. Meester Al­goet hoorde het echter niet meer. Zo zie je maar weer dat een goed school­meester ook van zijn leerlingen wel een en ander leren wil. ...........

Deze ochtend was het om 09.00 uur verzamelen geblazen voor Chiro Leieland aan het station in Kortrijk.

Met de trein van 9:43u uit Kortrijk begon het avontuur. De laatste twee wagons werden gevuld met de Chiro van Beveren-Leie. Ze spoorden richting Retie. Jammer dat de wuivende ouders de vertrekkende trein niet konden zien door een andere trein die plots in de weg stond. Maar wees gerust; de trein is goed en wel vertrokken, zie de bewegende beelden.
Ondertussen zijn ze goed en wel aangekomen. Zo rond 13:00u kon de reeds aanwezige kookploeg de meute verwelkomen. Ook de fietsers, die reeds terplaatse waren sinds maandag om 14:00u heetten de bende welkom.

Deze namiddag richtte elkeen zijn plaatsje in en werd het kamp verkend. En terwijl het hier water giet, is het in Retie mooi weer, doch men verwacht er nog regen.

Het vieruurtje (een suikerwafel en fruitsapje) en het avondmaal (groentensoep, vol-au-vent, puree, yoghurt) zijn reeds verorberd. De avond wordt nog gevuld met wat spelletjes en een slotmoment, daarna kan iedereen zijn eerste nacht op kamp in Retie ingaan……
Morgen begint het echt, op kamp met als thema “The Flintstones”.

Beverse Retiese Weetjes:
     - de tiptiens hebben er de beschikking van een luxieus zwembad…
     - de toppers hebben een vijver met echte goudvissen…
     - de 3 chiro-kippen hebben ook al de kampplaats verkend…

Deze ochtend 21 juli vertrok een dol enthousiaste kookploeg richting kampplaats. Gisteren waren ze al druk in de weer geweest met het laden van de voorraad en het materiaal dat ondertussen al vertrokken is. Maar ondanks dat, hadden de meesten onder hen ofwel niet goed geslapen, of waren ze al vroeg uit de veren om hun thuisblijvende kroost nog enkele laatste richtlijnen te geven.

Gepakt en gezakt zette de karavaan zich iets over acht in beweging. De jarige Tommy ^{_{(40 jaar vandaag)}} sloot de rangen. Zonder tegenslagen zouden ze tegen de middag op de bestemming moeten zijn.

Daar zullen ze eerst hun privé camping, ondertussen gekend als ‘Camping Casablanca’ opzetten. Daarna zal de keuken ingerichte worden zodat ze morgen aan de slag kunnen om de groep te verwelkomen en te voorzien van een heerlijk avondmaal.

De kookploeg: Els en Piet, Annick en Hans, Nathalie en Jan, Greet en Bert en Hilde en Tommy. Nancy en Yves (die ontbreken op de foto) zullen de ploeg binnen enkele dagen vervoegen

In de periode tussen 13 en 18 juli werd ingebroken in de ziekenwagen van Rode Kruis Waregem. Het raam achteraan onze ziekenwagen werd ingeslagen. Er is eveneens schade aan het zijraam, kant chauffeur. Na controle bleek de GPS gestolen te zijn. PZ Mira werd op de hoogte gebracht van de feiten en kwam ter plaatse om een proces verbaal op te stellen. Voorgaande is gebeurd in de Boulezlaan in een parkeergarage aan het begin van de straat (kant Vijfseweg).

Wij betreuren het ten zeerste dat een dergelijk voertuig getroffen wordt door vandalisme. Hiermee wordt afbreuk gedaan aan de inzet en motivatie van onze vrijwilligers, die zich dagelijks inzetten voor de werking van de plaatselijke afdeling.

Wie getuige was van dit voorval of iets heeft opgemerkt in de periode tussen 13 en 18 juli, mag steeds contact met ons opnemen op het nummer 0475/361239 Frans Bouckaert / Afdelingsvoorzitter
Isabelle Bouckaert / Afdelingssecretaris