De gedachtendoos.
Libel
Kunst ?
Kunst ? Ach kom! Stop me nu niet in een doosje!
Terwijl ik iets maak, denk ik geen moment aan kunst.
Het kan me ook niet schelen of het 'kunst' wordt.
Ik heb geen behoefte om gedwee het grillig spoor van
de kunstexperten te volgen.
Ik geniet gewoon van het creëren en van een kortstondig
euforisch moment als het werk klaar is.
Waarna de creatie er gewoonlijk verwaarloosd (*) bij blijft liggen.
Je mag dit genieten misschien wél een vorm van 'levenskunst' noemen.
En verder bekijkt de toeschouwer het zelf maar.
Ik blijf er een vrije mens bij.
(*) vb : 'Mijn Toscaanse schone' (zie haar foto op dit blog) ligt nu bijna
20 jaar in de living op de grond op haar sokkel te wachten.
Ik heb, wel wijselijk, mijn zuiderse lieverd geen mond gegeven.
De zitzakjes.
Sporen
HOUTSKOOL
Schil korte wilgentakjes.
Laat ze goed drogen.
Bindt ze kort bij elkaar.
Stop ze in een goed geloten pot.
Stook de pot op een klein vuur (+-8u)
Laat in de gesloten pot afkoelen.
Niet te vlug openen !
Dit 'recept' lag nog ongebruikt in de kast.
Traces (houtskool)
de nijl
Film, een spel met licht en donker.
de omarming
Praatmakers
Dolomiet
Paddestoel
Een computer,
mijn handig hulpje.
Ik laat hem maar eens doen.
Het paddenstoeltje
(fotobewerking Photoshop)
De waterkraan
Harpij.
Het model
Nimbostratus
Kunst in de natuur.
De gevallene.
I had a dream.
Against walls
Humor
The King and the Queen..
Kareltje
Ontmoeting
De Toscaanse schone.
Kleur
Met de ochtend komt er
kleur in de wereld.
Mijn schoenen in pasteltinten.
Gemaakt in teken- en schilderatelier Gill.
De aanloop naar een creatieve periode.
het drupje
het drupje aan de kraan
aarzelt even voor het
in het water duikt.
Uit mijn bundel : 'Keitjes'
Valentijn
Haar naam ben ik vergeten.
Maar ik vind haar een beeld van een vrouw.
( ontmoeting in het Egyptisch museum in Caïro )
George
slapeloze nachten
onrust broeit in mij
nog een nacht zonder inspiratie
verslaafd dat ik ben
(de kwaal van een zoekende)
mizar
Licht
licht,
de bron van het leven.
ik probeer het te grijpen
en te bewaren.
Duin (project : Poëzie in het landschap)
Klei
Klei, het geheugen van de handen.
Een eerste primitief resultaat.
Maar het was leuk.
Ik besloot toen om scholing te volgen.
Prelude.
Als kind reeds was ik gefacineerd door tekenen, boetseren en schrijven. Ik kreeg er nooit genoeg van. Nu ligt een en ander ergens op zolder en ik vind het niet direct terug, maar misschien toon ik het later nog wel. Vele jaren na mijn jeugd heb ik opnieuw een penseel in de hand genomen en in de oost-indische inkt gedoopt. Het werd een nieuw begin waarbij ik de smaak van het creëren opnieuw te pakken kreeg. In dit eenvoudige werkje ligt een klein verhaal van een blaadje dat op een dag zijn vertrouwde tak verliet.
De eerste lijn.
De eerste lijn op een blanco blad is altijd moeilijk. Je weet nog niet precies waar ze heen gaat. Zo is ook deze nieuwe blog, al is het niet mijn eerste, een nieuwe uitdaging. Maar ik verheug me op deze tocht met zijn onverwachte ontmoetingen. De weg is immers dikwijls boeiender dan het resultaat dat meestal slechts een kort euforisch moment is. Enfin, de eerste stap is hier gezet en dra volgt alvast meer. Nog even geduld beste bezoek(st)er.
(Ook de beslissing om het laatste punt te zetten en je werk af te maken, vind ik moeilijk.)