Archief

Op een onmogelijk late uur, zoals ik dat vroeger wel meer beleefde,  liep ik nog door de havenstad. De straten lagen er verlaten bij, tot ik in de Hoogstraat enkele  kinderen met bloemen zag. Ze klampten me aan en in mijn roes kocht ik al de bloemen die ze nog bij zich droegen. Hun gezichtjes glunderden en ze liepen nog een eindje vrolijk met me mee. Wat later, toen ik in mijn eentje bij de stroom kwam,  gooide ik de  bloemen een voor een in het water. Thuis wachtte er toch niemand op me. 
De rozen dreven weg op het water en namen mijn wensen en gedachten met zich mee.

Eén roos heb ik gehouden, en telkens als ik er nu  naar kijk, zie ik nog steeds die  lachende kindergezichten.