ziekenhuis

Op een onchristelijk uur( 4 o'clock) worden we naar de luchthaven van Darwin gebracht voor onze vlucht naar Cairns.
De morgenstond heeft goud in de mond.................
We vliegen van het subtropische Darwin in het topje van Australië naar het Noord Oostelijke Cairns.
Het is er ook zeer warm, zelfs op dit vroege uur maar de hitte is draagbaar, het is hier niet zo vochtig en er is lucht, dat voel je dadelijk.
Een gloednieuwe autocar staat ons op te wachten.

Ontbijt hebben we dubbel gehad, de ontbijtbox die we meekregen uit hotel in Darwin en dan nog eens ontbijt in vliegtuig.

We rijden niet dadelijk naar het hotel maar gaan eerst t'een en t'ander bekijken zoals Bengi springen.  We komen net op tijd om een moedige dame te zien springen.
De eerste sprong kost 135 AUD en de tweede maar 35 AUD, t'shirt krijg je cadeau.  Geen liefhebbers uit onze groep, dus rijden we maar verder.  Veel plantages van suikkerriet onderweg en een schitterende rit over the great scenic Highway.
In Palm Cove gaan we middagmaal gebruiken.
Schitterende badplaats voor gepensioneerde Aussies hier, een bounty strand met palmbomen en waarschuwingsborden voor de krododillen, de gevreesde Salties, de zoutwaterkrokodillen.
We maken een reddingsoefening van de Rescue Life Gard mee, knappe heren en dames in strakzittende suits, plezant om door gered te worden als je het mij vraagt.  We wandelen  langs de promenade en daarvan hebben we behoorlijk honger gekregen.  Ook al omdat we vanmorgen aangewezen waren op maaltijd in vliegtuig en niet gebruikelijke ontbijtbuffet gelijk we gewoon zijn op de hele reis.  We zijn rotverwend.  Tijd dus voor njam njam.
En wat voor maaltijd , prima was het in dat beach restaurant.  We zaten buiten met zicht op de oceaan.  Het voorgerecht was zo copieus dat we dachten dat het een hoofdgerecht was, superverse calamares zo uit de oceaan.    Dan het hoofdgerecht, de meesten kozen voor vis, we zitten toch aan de kust hier.
De Barramundi, een plaatselijke vissoort was super,  zelden zo lekkere vis gegeten.  Kwam daarna nog versgedraaid vanille  ijs met aardbeien, we kunnen er weer effe tegen.

Als toetje kwam de bazin ons vertellen dat ze nooit zo een toffe groep over haar vloer kreeg, tja wat wil je he, de blauwe vogeltjes zoals ze ons overal noemen bestond uit sympathieke bereisde mensen, die allemaal enorm genieten van deze prachtige reis.

Tijd om verder te rijden dan naar Port Douglas, een knappe plek waar we helaas maar half uurtje vrij kregen om terraske te doen.  Een heerlijke cappucino met weer dat gekke systeem van bestellen.  Je gaat eerst binnen bestellen en krijgt dan een stok met daaraan een kaartje met nummer op mee.  De bediening brengt dan alles na lang wachten.  No worries, ze zijn zo op hun gemak de Aussies en gelijk hebben ze.

Verder dan langs de prachtige kust met veel verlaten stranden naar Cairns, een moderne stad en belangrijkste uitvalsbasis naar het Great Barrier Reaf.

Ons hotel ligt net aan einde van de promenade.
Bay Village Tropical Resort bestaat uit ruime kamers die rond het zwembad gelegen zijn.
Aangename verrassing als we onze kamer ontdekken, een heus appartement met woonkamer en aparte slaapkamer en grote badkamer.  Bloedheet is het binnen maar we creeëren snel een ideale temperatuur door de airco in de woonkamer op te zetten en in de slaapkamer de plafondventilator zijn werk te laten doen.
Bovendien is er overal een stenen vloer , ik haat vast tapijt in hotels, dat is erg onhygienisch.
De vensters kunnen overal open, nog een niet te versmaden voordeel.
De douche is zeer ruim,  ideaal om de was te doen. Hupsakee met de vuile was zelf de douche in en de klus is zo geklaard, met de Whipp Express in de aanslag.  Spoelen gaat snel onder stromend water en manlief is de droogkast van dienst.  Haha alles gewoon uitpersen tussen 2 badhanddoeken en morgenvroeg is alles droog.
In alle hotels zijn er trouwens wasmachines ter beschikking van de gasten en in iedere kamer is er een strijkplank en strijkijzer.

We maken een avondwandeling langs de houten promenade en hebben eerlijk gezegd weinig honger na die copieuze maaltijd van deze middag, dus houden we het bij terraske doen met weer overheerlijke cappucino.  Het moet gezegd de Aussies kennen,er wat van.

We zijn vanmorgen heel vroeg vertrokken en dat laat zich voelen nu.

Morgen wacht ons een van de mooiste dagen van de reis, per catamaran naar het Great Barrier Reef.

Dit gedeelte van Australië heeft 2 seizoenen, een nat en een droog.  We zitten midden in het natte seizoen en  dat hebben we meermaals ondervonden, als de autocar heel langzaam door de overstroomde Wetlands reed.  We zien prachtige vogels, vele soorten.

Ubirr, de plek waar veel aboriginal tekeningen te zien zijn, is helaas onnbereikbaar in dit seizoen. We zouden er  een wandeling gemaakt hebben naar de top van de rots voor een adembenemend uitzicht, volgens ons reisplan;  Komt niks van in huis. De weg staat te diep onder water, er liggen zelfs boten en overal zijn er waarschuwingsborden voor krokodillen.  Volgens onze reisleider is hier vorig jaar nog een Duitser verdwenen toen hij ging zwemmen, het stikt hier van de gevaarlijke krokodillen. 

We logeren vannacht in bungalows die in een mooi park verspreid liggen. De tropische planten gedijen weelderig. 
Massas materiaal voorhanden hier in de vrije natuur voor een van mijn hobbys bloemenschikken. 

Het is hier zo warm en vochtig dat het toiletpapier klam is.
In de bungalow zijn we niet alleen, er zitten verschillende gecko's in de badkamer.  Geen probleem voor ons, die diertjes doen niemand kwaad.  De handdoeken zijn vochtig en het water bevat broom, tandenpoetsen moet met flesjes mineraal water gebeuren.
T'is hier ook dat ik verschillende beten opgelopen heb van ik weet niet welk insect, ik heb nochtans herhaaldelijk gesmeerd met een plaatselijk gekocht insectenwerend product, straf spul was dat.
Nu weken nadat we thuis zijn jeukt het soms nog!  En ik ben blijkbaar niet het enige slachtoffer.

Niettegenstaande we hier weer heel afgelegen zitten hebben we s'avonds lekker gegeten.  Wel goed gelachen met het systeem van bestellen. 
De bestelling moet ge aan de bar gaan doorgeven.  Daar krijgt ge een apparaatje dat ge mee naar uw tafel moet nemen en als dat fluit kunt ge uw maaltijd afhalen aan het doorgeefluik.  Hilariteit verzekerd, maar het was lekker.
Slapen lukt niet door problemen met de luchtwegen.  Zelfs het puffertje helpt niet.
Ik lig hele nacht te luisteren naar de geluiden van de natuur, de airco hebben we af moeten zetten wegens te koud en onprogrammeerbaar.  Het vliegenraam zal toch wel bestand zijn tegen reptielen hoop ik, want we slapen met het grote raam open.  Eerlijkheidshalve moet ik vertellen dat we op het eerste verdiep verblijven van het huisje.
s'Morgens huppelen de wallabys over het grasveld.

Alice Springs heeft altijd tot mijn verbeelding gesproken en nu we er zijn kunnen we niet buiten.  Het stadje is gekend voor de aboriginals die hier naar toe komen.

De ganse nacht geselen regen en wind de ramen, die hier duidelijk niet op voorzien zijn.  Het is ook nieuws nummer een hier op de tv.
Dit noodweer haalde zelfs het nieuws bij ons in Belgikske en een artikel In Het Belang van Limburg. (dat heb ik achteraf gevonden in de opgespaarde kranten)

En zeggen dat ze bij ons dachten, die zullen wel ergens anders in Australië zitten, neen lieve mensen we zaten er pal middenin.

Net nu wij hier zijn  vallen de eerste druppels, de Aussies zijn gek van vreugde!!!!! wij eerlijk gezegd niet.
24 000 km gevlogen en hetzelfde klimaat als bij ons, tja.
Nu 40 graden hoeft voor ons ook niet want de airco van onze toch wel oude autocar heeft het begeven!!!

Het middagmaal is voorzien in een voormalige kamelenboerderij.  Nu is er een groot veebedrijf gevestigd.  De vriendelijke bazin geeft heel veel uitleg in een voor mij onverstaanbaar Engels terwijl wij hamburgers krijgen  tussen ne pistolet met handgesneden frieten erbij.

Het moet gezegd het vlees is van uitstekende kwaliteit hier, het zijn alleen die smerige ellendige vliegen die het leven ons hier zuur maken!  We zitten onder een afdak buiten met onze netjes op te eten.
Net omhoog, hap, kauwen en net weer omlaag, stel je voor.
Ondertussen vallen de eerste regendruppels en vlug is alles in een rode modderpoel herschapen.
Mijn witte crocs zien oranje, mooi kleurtje haha.

Voor we de autocar instappen, worden we telkens afgeklopt want die vliegen zitten op je kledij en als die mee de autocar ingaan is het echt niet te doen.

Rijden nu maar richting Kings Canyon Resort waar we zullen overnachten.

De  weg slingert zich door een rood landschap met hier en daar wat struiken, altijd hetzelfde, honderden kilometers.

Als we in de vooravond eindelijk aankomen in het resort gaan we dadelijk op zoek naar plastieken regencapes.  De enige shop in het resort is dadelijk door zijn voorraad heen.

Heb het ook al meegemaakt, koffers die verloren gaan, zelfs voor hele week, niet aangenaam.
Ik mix altijd de koffers en heb altijd de nodige kledij en toiletgerief voor enkele dagen bij me in de handbagage.  Nu ja toiletgerief, opletten want ze nemen alles af uit veiligheidsredenen.  Mogen maar minieme hoeveelheden zijn.

Waarschuwingsborden hier al in de luchthaven  voor dingos.
Ze leven van konijnen maar durven ook schapen en kleine kangoeroes aan te vallen.


Een dingo is familie van de wolf en we zullen er verschillende zien.

We worden naar het hotel gebracht waar we eerst het middagmaal gebruiken en vervolgens de kans krijgen om vliegennetjes te kopen.
Het is echt niet te doen zonder zo een net over je hoofd.

De koffer van de autocar is voorzien van een groot reservoir met koel drinkwater.  Overal wijst men je erop dat je voortdurend moet drinken.  Het water is peperduur in de steden, ik betaalde 4 AUD voor een fles gekoeld water in Sydney!  1 Euro is ongeveer 1,7 Australische Dollar, dure grap.
We hebben dus de gelegenheid steeds flesje water op te vullen en dit volledig gratis.

We rijden naar Uluru of Ayers Rock, het grootste rotsblok ter wereld.

Het maakt een zeer diepe indruk, hier heb ik al lang naar uitgekeken!

De rots ligt op een vlakte en steekt 348m de lucht in.  Hij heeft een omtrek van 8km en is rood, door de grote hoeveelheid ijzer die het gesteente bevat.
Men mag hem beklimmen, maar dit hebben de aboriginals, die  het 132 900 ha grote park bezitten waarin de rots ligt, om religieuze redenen liever niet.
Wij houden het bij wandelen aan de voet voorzien van de nodige uitleg en legendes over de aboriginals.
Het is prachtig weer, ideaal dus voor de zonsondergang mee te maken.
We zijn niet alleen, een massa volk staat te wachten.
De sfeer in de groep stijgt ten top want we worden voorzien van heerlijke bubbels en dito hapjes.
Let wel, eten en drinken moet met dat vliegennet op gebeuren.  Drinken lukt nog wel door de mazen heen, maar om hapjes in je mond te steken moet je dat net opheffen en maar hopen dat je geen vlieg mee binnen krijgt!

De eigenlijke zonsondergang is een beklijvend moment, om nooit meer te vergeten.  De rots krijgt voortdurend een andere kleur tot de zon helemaal ondergegaan is.  Meteen zijn ook de vliegen niet meer te bespeuren.

Terug in het hotel duiken we het mooie zwembad in, een nachtelijke zwempartij met een onvergetelijke sterrenhemel boven ons hoofd, ergens midden in de woestijn, tja het leven kan mooi zijn.

Het zal een korte nacht worden want we vertrekken om 5u morgenvroeg voor de zonsopgang boven Uluru.